คนต่างด้าว หมายถึง แรงงานต่างด้าวที่เข้าเมืองโดยถูกกฎหมาย รวมถึงที่ได้ รับการผ่อนผันให้ทำงานได้ตามประกาศของทางราชการ และคนต่างด้าวที่อพยพมาตั้ง รกรากอยู่ในประเทศไทย ภายใต้รัฐธรรมนูญของไทยได้คุ้มครองสิทธิมนุษยชนของคน ต่างด้าวไว้ด้วยหลักการเคารพเสรีภาพและสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานของทุกคนโดยปราศ จากการแบ่งแยกทางชาติพันธุ์ และการเลือกปฏิบัติ การครอบงำ การขูดรีดเอารัดเอา เปรียบ การแบ่งแยกชนชั้น และการกีดกันโอกาสของชนชาติอื่นที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินไทย ในการพัฒนาความเป็นอยู่ให้สามารถพึ่งพาตนเองได้และเพื่อดำรงศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ของตนไว้ ในที่นี้จะขอพูดถึง สิทธิในการทำงานของคนต่างด้าว ฎหมายภายในที่เกี่ยวข้องกับการทำงานของคนต่างด้าว
1. รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ 2540
ตามมาตรา 4 กำหนดไว้ว่า ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ สิทธิ และเสรีภาพของบุคคลย่อมได้รับความคุ้มครอง อันเป็นบทกฎหมายที่รับรองสิทธิและเสรีภาพของคนที่อยู่ในประเทศไทย สิทธิดังกล่าวนั้นเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานที่กฎหมายรับรองให้ แต่หากมีกฎหมายในลักษณะอื่นออกมาจำกัดสิทธิบางประการก็สามารถกระทำได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของสิทธิในการประกอบอาชีพของคนต่างด้าว
ซึ่งในรัฐธรรมนูญเองก็ได้กำหนดไว้ในหมวด 3 สิทธิและเสรีภาพของชนชาวไทย อันอยู่ในส่วนของมาตรา 50 ไว้ว่า บุคคลย่อมมีสิทธิเสรีภาพในการประกอบกิจการหรือประกอบอาชีพและการแข่งขันโดยเสรีอย่างเป็นธรรม โดยสิทธิในการประกอบอาชีพอย่างเสรีนี้ เมื่อพิจารณาว่ามาตรานี้อยูในหมวด 3 ซึ่งเป็นสิทธิและเสรีภาพของชนชาวไทย สิทธิดังกล่าวจึงหมายถึงสิทธิของคนสัญชาติไทยเท่านั้น
ส่วนสิทธิในการทำงานของคนต่างด้าวนั้น เป็นสิทธิที่มีเงื่อนไขและตกอยู่ภายใต้รัฐธรรมนูญมาตรา 50 วรรค 2 ที่กำหนดว่า การจำกัดเสรีภาพตามวรรคหนึ่งจะกระทำมิได้ เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายเฉพาะเพื่อประโยชน์ในการรักษาความมั่นคงของรัฐ หรือเศรษฐกิจของประเทศ การคุ้มครองประชาชนในด้านสาธารณูปโภค การรักษาความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน การจัดระเบียบ การประกอบอาชีพ ฯลฯ ซึ่งในที่นี้หมายถึง กฎหมายว่าด้วยการทำงานของคนต่างด้าวที่จะได้กล่าวในลำดับต่อไป ดังนั้น เราสามารถกล่าวได้ว่าสิทธิในการเข้ามาทำงานของคนต่างด้าวในประเทศไทยนั้น เป็นสิทธิที่มีกฎหมายรับรองให้กระทำได้ แต่ทำโดยอยู่ภายใต้กรอบเงื่อนไขที่กฎหมายกำหนด
