ขอกราบบุญบารมีของท่านกัลยาณธรรมและรัตนมิตรของอีตาลุงเหมยทุกท่านด้วยความบริสุทธิ์ใจ...วันนี้จะขออนุญาตเล่าเรื่องราวที่มนุษย์ปุถุชนธรรมดาอย่างเรา ๆ ซึ่งมีศีลและธรรมอยู่ในจิตใจว่า...ในช่วงเวลาหนึ่งซึ่งเรามักรำพึงว่า....ว่างแล้ว ไม่รู้จะทำอะไร....อีตาลุงเหมยขอให้คำรำพึงนี้ว่า...เรามาทำสมาธิกรรมฐานกันดีกว่าไหม เพราะการทำกรรมดีไม่เลือกกาลและเวลา ดังคำสวดของเราว่า....อกาลิโก โอปะนะยิโก ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ...ฯ การปฏิบัติกรรมดีไม่เลือกกาลและเวลา....แต่ตอนนี้อีตาลุงเหมยจะขอยกตัวอย่างเฉพาะเวลาก่อนที่ทุกท่านจะล้มกายลงนอน.....เมื่อสวดมนต์ไหว้พระเสร็จก็ต่ออีกนิดเดียว นิดเดียวจริง ๆ ว่า.....ให้เอาสองมือวางบนตัก มือขวาทับมือซ้าย หลับตา หุบปาก ลิ้นจรดเพดานปาก จิตจับที่ปลายจมูกให้มีสติรับรู้ว่า หายใจเข้าก็รู้ หายใจออกก็รู้....แต่เมื่อหายใจเข้าให้ระลึกว่า..พุท เมื่อลมหายใจออกให้ระลึกว่า..โธ....ทำ-ไปเรื่อย ๆ ตามแนวทางมัชฌิมาปฏิปทา ( ทางสายกลาง ไม่ตึงเกินไป ไม่หย่อนเกินไป ) จนได้เวลาอันสมควร ก็กล่าวคำว่า.......นะโมพุทธายะ
นะโมธัมมายะ นะโมสังฆายะ อัปปะมาโนพุทโธ อัปปะมาโนธัมโม อัปปะมาโนสังโฆ พุทโธเมนาโถ ธัมโมเมนาโถ สังโฆเมนาโถ พุทโธคาระโว ธัมโมคาระโว สังโฆคารโว กัมมัฏฐานัง เมนาถัง กัมมัฏฐานะ ทายะ กายะ จะริโย เมนาโถ ภาวนากัมมัง สมาทิยามิ เสนาสะนัง สมาทิยามิ ปะฐะวิงกะ สมาทิยามิ....กิริยาอันไหว้ของข้าพเจ้า จงมีแต่พระพุทธเจ้า พระธรรมเจ้า พระสังฆเจ้า พระกรรมฐาน และครูบาอาจารย์ผู้ให้กรรมฐาน จงเป็นสรณะที่พึ่งของข้าพเจ้า บัดนี้ข้าพเจ้าจะขอเจริญภาวนาซึ่งวิปัสสนากรรมฐาน ซึ่งวิปัสสนาญาณ และอริยะมรรคญาณ เจ้าดวงประเสริฐ จงมาบังเกิดในจิตใจของข้าพเจ้า ในอริยาบทอันข้าพเจ้าได้นั่งภาวนานี้ด้วยเทอญ.....เมื่อได้เวลาอันสมควรแล้วก็ออกจากสมาธิภาวนา และสวดพระคาถาพระพุทธเจ้าชนะมารต่ออีกว่า......ปัญจะมาเร ชิโนนาโถ ปัตโตสัมโพธิ มุตตะมัง จัตตุสัจจัง ปะกาเสสิ ธัมมะจักกัง ปะวัตตะยิ เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหนตุเมชัยยะมังคะลัง (ว่า ๓ จบ ) แล้วสวดบทแผ่เมตตาว่า....อิทังภาวะนากัมมัง นิพพานะปัจจะโยโหนตุ เม นิจจัง ด้วยกิริยาที่ข้าพเจ้าได้เจริญภานาไปแล้วนี้ จงไปบรรลุถึงท่านผู้มีอุปการะคุณทั้งหลาย มีมารดา บิดา ครูบาอาจารย์ ผู้บังเกิดเกล้าของข้าพเจ้าเป็นต้น ตลอดถึงเพื่อนเกิดก็ดี คนแก่ก็ดี คนเจ็บก็ดี เพื่อนตายก็ดี และเจ้ากรรม นายเวร ทั้งหลาย จงได้รับผลและเสวยผลบุญ ให้พ้นจากทุกข์ ถึงสุขตามสมควรแก่ฐานะของตนทุกท่าน...เทอญ ขอสรรพสัตว์ทั้งหลาย จงอยู่เป็นสุข อย่าได้มีเวรมีภัยซึ่งกันและกันเลย อะโรคยาปะระมาลาภา วิสาสา ปะระมาญาติ นิพพานัง ปะระมัง สุขขัง.....เท่านี้แหละท่านที่เคารพของอีตาลุงเหมยทั้งหลาย แล้วก็ค่อย ๆ ล้มตัวลงนอน...หลับก็เป็นสุข ตื่นก็เป็นสุข รับชีวิตที่มีแต่ความสุในวันใหม่ ปฏิบัติภารกิจใดก็ราบรื่น......สาธุครับ
