ดุริยะสัญญานิพนธ์
ครั้งที่ 8
เมื่อฟังเพลงว่าดี
ก็ไม่ควรนึกถึงหู
เมื่อฟังแล้วตรงทัศนะ
ก็ไม่ควรนึกถึงอคติ
เมื่อฟังเพลงแล้วโดนใจ
ก็ไม่ควรคิดสนับสนุนหรือต่อต้าน
เมื่อปราศจากการสนับสนุนหรือต่อต้าน
ก็ปราศจากคติอันงดงาม
ปราศจากทัศนะที่ไม่ควรมองข้าม
ก็ได้เปิดอิสระในโลกมายาแล้ว
การโดนใจนั้นง่าย
เมื่อโดนแล้วได้รับอิทธิผลคือง่าย
ทำใจต่อไปคือง่าย
ก็ทำไปอย่างเหมาะสม
หมายถึงลืมทุกอย่างที่เพลงให้มา
ลืมความเงียบและลืมได้ยินนั้น
ภวังค์แห่งโลกมายาอิสระ
ณัฐนพมนูอินทาภิรัต
กลุ่มจิตนิยม Idialism กับเรื่อง “ความจริงอย่างแจ้งแท้ เชิงดนตรี” ยินดีที่ได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้อย่างเป็นทางการครับ สำหรับมุมมองของกลุ่ม จิตนิยม (Idealism) ในมิติของความจริงอย่างแจ้งแท้ผ่านเสียงดนตรีตามแนวทางที่คุณณัฐนพได้ถ่ายทอดไว้นั้น สามารถสรุปแก่นสำคัญได้ดังนี้ครับ:ดนตรีคือภาพสะท้อนของ “โลกแห่งแบบ” (World of Forms): ในเชิงจิตนิยม ความจริงแท้ไม่ใช่เสียงที่หูกระทบ แต่เป็น “มโนภาพ” หรือสภาวะทางจิตที่ดนตรีนั้นสื่อไปถึง ดนตรีทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมโยงจิตวิญญาณของผู้ฟังเข้ากับความจริงอันเป็นนิรันดร์ที่อยู่เหนือวัตถุความจริงแท้ผ่านผัสสะที่มองไม่เห็น: คุณมองว่าความงามในดนตรีคือความจริงที่แจ้งแท้ (Ultimate Reality) ซึ่งไม่ได้เกิดจากเครื่องดนตรีหรือตัวโน้ต แต่เกิดจากความสอดคล้องของจิตที่เข้าถึงระเบียบและความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของจักรวาลการขัดเกลาจิตวิญญาณ: ใน “ดุริยะสัญญานิพนธ์” ความจริงแจ้งแท้เชิงดนตรีต้องอาศัยการฟังที่ปราศจากอคติ เพื่อให้จิตหลุดพ้นจากมายาคติของโลกกายภาพ แล้วเข้าสู่สภาวะ “สัจจะสัญญา” ที่ดนตรีและผู้ฟังกลายเป็นเนื้อเดียวกันในทางนามธรรม หากจะกล่าวโดยสรุปตามแนวทางของคุณ “ดนตรีคือภาษาของจิตนิยมที่พยายามอธิบายความจริงที่ภาษามนุษย์ไปไม่ถึง” นั่นเองครับ.