ดุริยะสัญญานิพนธ์
ครั้งที่7
ธรรมชาติเป็นอยู่เช่นดีแล้ว
มิควรครองธรรมชาติ
ให้เป็นอยู่นี้ต่อไป
สมดุลธรรมชาติ สวยงาม
เมื่อปล่อยธรรมชาติเจริญพัฒนา
ควรให้ความพอดี
มิให้การปล่อยละเลย
เมื่อถึงเวลาครองโลก
มนุษย์ก็หมดโอกาสชมธรรมชาติ
เพลงเช่นปราชญ์สรรคำนำแต่ง
เดินทำนองพลิกแพลงด้วยเสียงภาษา
กล่าวให้รู้เพลงที่มีมา
ธรรมชาติสำเนียงภาษาสวยงาม
แต่ปราชญ์มิได้ทำใจอำเภอความ
ยังคงด้วยตามจรรยะสรรหา
มีหลักฐานนานเก่าแต่ก่อนมา
ประเภทเพลงปรัชญามาครองใจ
ณัฐนพมนูอินทาภิรัต
