๑
มองเห็นชีวิต
ผ่านการใช้ชีวิต.
๒
ชีวิตมีหลากมุม
สุขและทุกข์ คือ
ลมหายใจของชีวิต.
๓
การรอคอย
คือความเหงาอันแสนคลาสสิก.
๔
ฟ้าครึ้มเมฆหม่น
อาจไม่ใช่สายฝน
หากแต่เป็นพายุ.
๕
กำลังจะไปสบตาเธอ
แต่ก็เกินหยั่งรู้ว่า
ดวงตาแห่งรักยังคงเดิม หรือจากจาง.
๖
เปลี่ยนไป
แต่หัวใจไม่เปลี่ยนแปลง.
๗
ฝืนใจทำ
จะต่างอะไรกับการข่มขืน
จิตใจตัวเอง.
...
ท่าอากาศยานอุดรธานี
ชอบค่ะ..ประโยคนี้...."การรอคอย..คือความเหงาอันคลาสสิค"...
ขอบพระคุณ ยายธี มากเลยนะครับที่เอาบรรยากาศอันรื่นรมย์ข้างทาง-ระหว่างทางมาฝาก
แท้จริงแล้ว..
ค่อนครึ่งชีวิตของผม
ก็เติบโตมาจากการรอคอยนี่แหละครับ