ในช่วงระยะเวลา 2-3 ปีที่เราเจอกัน ฉันได้พูดคุยกับเธอบ้างตามประสาเพื่อนร่วมห้อง
ความรู้สึกในตอนนั้นมันเป็นความรู้สึกพิเศษที่แสนจะธรรมดา
(ถ้าจะนับแล้วมันก็ผ่านมา 7 ปีแล้วตั้งแต่ผมได้เจอกับเธอ
แต่ผมอยากเริ่มเก็บช่วงต่างๆไว้กับความทรงจำ ตัวอักษร รูปภาพ
มันเป็นสิ่งที่ทำให้ผมยิ้มได้ตลอดเวลา ไม่ว่ามันจะผ่านมายังไงก็ตาม)
เล่ากันต่อเลยดีกว่า...
มีอยู่ครั้งหนึ่ง เป็นครั้งที่ผมจำได้แม่น ผมยืมหนังสือรุ่นของเธอมาดู
ในวันนั้นผมแอบถ่ายรูปเธอไว้ เรากำลังอยู่ที่ศาลาริมน้ำเธอหันหลัง แล้วผมก็ถ่ายรูปไว้ผมอมยิ้มและบอกกับตัวเองว่า
ซักวันผมจะเอาให้เธอดู.....
ผมใช้เวลาแอบรักเธอ 2 ปี กว่าๆ
ซึ้งระยะเวลาที่ผ่านมามันไม่ได้ซึ่งเหมือนในหนังซักเท่าไหร่
ไม่ได้มีฉากที่พระเอกยิ้มเมื่อมองนางเอกสนุกสนานกับเพื่อนๆของเขา
ไม่ได้มีฉากที่พระเอกแอบกระซิบบอกรักนางเอก
แต่มันเป็นช่วงเวลาที่ผมแอบมองเธอ แอบถ่ายรูปเธอ แอบเพ้อละเมอไป
พยายามหาเรื่องที่จะคุยกับเธอให้มาที่สุด พยายามอยู่ใกล้เธอและเจอเธอให้มากๆ
เพราะตอนนั้นผมคิดว่า ถ้าวันที่เราจบการเรียนแล้วต้องแยกย้ายกันไป
ผมอาจจะไม่ได้เจอเธออีก
แต่เมื่อวันนั้นมาถึง .... ก่อนใกล้จะถึงวันเรียนจบของเรา
