เป็นปรากฏการณ์ที่ดีมากๆ...เมื่อ Phase ที่ 3 ของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ R2R เครือข่ายโรงพยาบาลยโสธร

ในรอบนี้เราตั้งวงเล่าเล็กๆ...
ช่วยกันมองงานและเติมเต็มงานให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

ท่านผู้อำนวยการกรุณาทางทีมอย่างมาก เข้ามาร่วมให้กำลังใจ ให้ข้อคิด และช่วยเสนอแนวทางในการพัฒนางานประจำด้วยการทำวิจัย
 


ท่านให้แนวคิดแก่พวกเราว่า "…ในการทำงานนอกจากจะใช้ความรู้สึกที่เป็นความรู้สึกของความใส่ใจแล้วต้องบวกด้วยความรู้ด้วย เพื่อหาวิธีการที่นำไปสู่การแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นจากการทำงาน ซึ่งเป็นเรื่องที่เราต้องมีความตระหนัก ซึ่งในกระบวนการแก้ไขปัญหานั้นต้องมีความเป็นระบบ พร้อมทั้งดูว่าผลลัพธ์เป็นอย่างไร ต่อยอดเป็นองค์ความรู้..."

นอกจากนี้...พี่จิ๊ -คุณประชุมสุข โคตรพันธ์ รองผู้อำนวยการฝ่ายการพยาบาล ที่ให้การสนับสนุน R2R มาตลอด และให้กำลังใจแก่น้องๆ เสมอมา "พี่เชื่อเสมอว่าเราสามารถทำ R2R แบบเรียบง่ายได้อาจไม่ต้องใช้เงินหรืองบประมาณเป็นตัวตั้ง แต่เราสามารถทำได้เลย..." 

พี่จิ๊...ได้นั่งร่วมในวงเวทีแลกเปลี่ยนครั้งนี้ด้วย ท่านมาพร้อมๆ กับพี่เม็ง- คุณกีรติ คำทอง หัวหน้าห้องผ่าตัด ที่ติดตามเอื้ออำนวยความสะดวกให้เกิดขึ้นตลอดการเรียนรู้ และมีทีมงานที่เข้มแข็งมาก พี่เม็งมักพูดเสมอถึงเรื่อง "ความดีความงามของการทำงานร่วมกัน" … พี่เม็งมักจะเน้นในเรื่องของกำลังใจ
 


ขณะที่นั่งฟัง...
ข้าพเจ้าเกิดปิติและอิ่มใจ พร้อมทั้งภูมิใจในคนทำงานโรงพยาบาลยโสธร และเป็นความรู้สึกเช่นนี้ตลอดมา ความคิดเชิงพัฒนามีอยู่ในหัวใจของคนทำงาน เพียงแต่บางห้วงเวลาเราไม่ได้นำสิ่งที่เราเรียนรู้มาเชื่อมโยงกันพูดคุยสู่กันฟัง...

ปรากฏการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นได้เพราะแรงผลักดันของ ท่าน นพ.สุเมธี สาสีมาSumathee Sarsima ที่เป็นแรงผลักดันพร้อมทั้งสนับสนุนให้เกิดการดำเนินงานอย่างเป็นรูปธรรมชัดเจน รวมทั้งมีแรงหนุนจากพี่นิด - คุณฐิรพร Nid Thiraphonหัวหน้า ICU ศัลยกรรม และคุณมณีรัตน์ สันทัดค้า Maneerat Santadkha ที่ทำให้ข้าพเจ้าได้ใช้กระบวนการได้อย่างเต็มศักยภาพในโรงพยาบาลยโสธร 

กำลังใจที่เติมเต็มให้กันเสมอมา จากพี่เต็บ Chanang Niamwan และการคอยช่วยเหลือเก็บรายละเอียดในการทำงานจากน้องโย๋ Yonaka Pooyingba และทีมผู้ช่วยเรขาฯ R2R ดั่งพี่ต่อน-คนสวย...และพี่อิ๋ว-สาวภูไท
 


ทุกอย่างคือ องค์ประกอบกันเป็นหนึ่งเดียว
ที่มาช่วยกันขยับการพัฒนาขององค์กร ให้นำไปสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้
การเรียนรู้ R2R ไม่ได้หวังเพียงแค่ผลงานวิจัย...
แต่เป้าหมายสูงสุดคือการสร้างคนให้เกิดการสร้างความรู้ ที่นำไปสู่การเรียนรู้ตลอดชีวิตการทำงาน

…
๔ เมษายน พ.ศ.๒๕๕๗