บอกไปก็หาคนเชื่อยาก
ผมเริ่มต้นชิวิตแบบไม่มีอะไรเลย นอกจากตัวเอง+ความฝันใฝ่
ไม่กล้าแม้แต่จะขอให้ใครมาเป็นเพื่อนชีวิต เพราะผม "ไม่มีอะไร" ให้ใคร
มีแค่ความจริงใจ กับทุกคน
และการฝึกเดินตามความฝัน แบบไม่คาดหวังอะไร
ทำอะไรได้ก็ทำไปเรื่อยๆ ตามเส้นทางฝันนั้น อย่างไม่เครียด ไม่กังวล
ได้แค่ไหน พอใจแค่นั้น
พยายามพึ่งพาคนอื่นบ้างที่พอจะพึ่งได้ แต่เน้น พึ่งตัวเองเป็นหลัก
เพราะไม่มีใครที่เราจะพึ่งได้ตลอด หรือทุกประเด็นในเรื่องหนึ่งๆ
พอได้เงินบ้าง ก็พึ่งเงินบ้าง
พึ่งเงินไม่ได้ เงินไม่พอก็พึ่งความรู้
ความรู้ไม่พอก็ต้องเรียน
เรียนจากตัวเอง หรือด้วยตัวเองไม่ได้ก็หาเพื่อนเรียน (ได้ชั่วคราวก็ยังดี อิอิอิอิ)
พยายามเรียน และศึกษา แล้วไปวัดผลที่ "ปัญญา" ในการเอาตัวรอด ในเรื่องนั้นๆ
ถ้ายังไม่รอดก็กลับมาประเมินตัวเอง เสมอๆ
หาทางเลือกใหม่ เรียนใหม่ ศึกษาใหม่ และสร้างปัญญาใหม่
ทั้งประเด็นใหญ่ และประเด็นย่อย
นำประสบการณ์มาประกอบเป็น "บทเรียน" ทุกครั้ง ไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ
ในทุกมิติที่ทำได้ของชีวิต
ที่ประเมินแล้วว่า ดี มีประโยชน์ ต่อตนเอง สังคม และผู้อื่น
ทั้งภพนี้และภพหน้า
และผมก็ยัง "เรียน" ทุกเรื่องที่ "ขวางหน้า" อะไรที่ไม่ขวาง ก็ปล่อยไว้ก่อน
นี่คือตัวจริงของผมแบบ 100%
มีคนมาถามผมเรื่องเงิน และทรัพย์สิน
ผมก็บอกตามประสบการณ์ตรงของผม
"ถ้ามีเงินน้อย ก็ต้องใช้ความรู้มากๆ.....ก็ได้ครับ
ที่สำคัญต้องมีเพื่อนมาก (ส่วนหนึ่งของการ "เห็นทาง" เดินของชีวิต)
และคำว่า "เพื่อน" ต้องเน้น "คุณภาพ" ที่ตรงกับสิ่งที่เรากำลังทำ
คำว่า "คุณภาพ" ก็ต้องตรง กับสิ่งที่เรากำลังทำ
อะไรที่ไม่ตรงก็ ไม่ต้องให้ความสำคัญมาก
หาที่ตรง และให้ความสำคัญ
ก็จะทำให้การใช้เวลา มีพลังต่อการเรียน และการสร้างปัญญา
ที่ไปวัดกันตรง
"ความสำเร็จของชีวิต ตามเป้าหมาย" ที่ฝันใฝ่ไว้อย่างถูกต้อง
แหละหมั่นทบทวนเป้าหมาย ว่า
"ถูกต้อง" หรือไม่ เสมอๆ
ชีวิตก็จะมีประโยชน์ และมีปัญญาอย่างมีสาระ
ดั่งมีทรัพย์อยู่นับแสน
อิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิ
รู้อะไรก็ไม่สู้รู้วิชา รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี อิอิอิอิอิอิอิขอบคุณครับ