เมื่อคนในโลกรู้จักความสวยว่าสวย

ความน่าเกลียดก็อุบัติขึ้น

เมื่อคนในโลกรู้จักความดีว่าดี

ความชั่วก็อุบัติขึ้น

 

มีกับไม่มีเกิดขึ้นด้วยการรับรู้

ยากกับง่ายเกิดขึ้นด้วยความรู้สึก

ยาวกับสั้นเกิดขึ้นด้วยการเปรียบเทียบ

สูงกับต่ำเกิดขึ้นด้วยการเทียบเคียง

เสียงดนตรีกับเสียงสามัญเกิดขึ้นด้วยการรับฟัง

หน้ากับหลังเกิดขึ้นด้วยการนึกคิด

 

ดังนั้นปราชญ์ย่อม

กระทำด้วยการไม่กระทำ

เทศนาด้วยการไม่เอ่ยวาจา

การงานทั้งหลายก็สำเร็จลุล่วงลง

 

ท่านให้ชีวิตแก่สรรพสิ่ง

แต่มิได้ถือตัวเป็นเจ้าของ

ประกอบกิจยิ่งใหญ่

แต่มิได้ประกาศให้โลกรู้

เหตุที่ท่านไม่ปรารถนาให้เกียรติคุณ

เกียรติคุณของท่านจึงดำรงอยู่ไม่สูญสลาย

 

ที่มา: พจนา จันทรสันติ. วิถีแห่งเต๋าหรือคำภีร์เต๋าเต็กเก็งของปราชญ์เหลาจื๊อ .พิมพ์ครั้งที่ 5. หน้า 44-45. เคล็ดไทย:กรุงเทพมหานคร. 2525.