ความมืดที่ครอบคลุมยอดไม้และขอบฟ้าจนสนิท มีเพียงแสงจากหลอดไฟบนเพดานเท่านั้นที่ยังคงสว่างตลอด
สถานที่แห่งนี้ไม่เคยมืด ไม่เคยหลับ ไม่เคยห่างหายจากผู้คน
ห้องฉุกเฉิน เป็นที่พึ่งเมื่อเจ็บป่วย เป็นที่รวมของความเจ็บป่วยเกือบทุกประเภท
เสียงชายหนุ่มเรียกชื่อหญิงสูงวัยดังอยู่ข้างเตียงอย่างคุ้นเคย
"ยาย ลา (นามสมมติ)เป็นยังไงบ้างวันนี้" แล้วชายผู้ซึ่งทุกคนรู้จักในนาม "หมอ" หรือ แพทย์
ก็ตรวจร่างกายผู้ป่วยที่อยู่เบื้องหน้าต่อไปพร้อมการซักถามอาการอย่างสนิทชิดเชื้อเหมือนกับญาติผู้ใหญ่ในบ้านคนหนึ่งทีเดียว
บทสนทนาเป็นไปอย่างเรียบง่าย ไม่ได้ประดิดประดอยคำพูดให้ดูวิจิตรงดงาม
แต่สายตา กิริยาและท่าทางของคู่สนทนานั้นก็เปี่ียมด้วยความนิ่มนวลอ่อนโยน
เหมือนไอหมอกยามเช้าที่ถูกแสงอุ่นอรุณแรกปลอบประโลมในช่วงปลายถดูหนาวอย่างแผ่วเบา
"แล้วญาติที่มามีแค่หลานคนเดียวเหรอยาย"แพทย์หนุ่มพูดพลางมองไปทางเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ เตียง
เธออายุราวๆ 10 ขวบเป็นหลายย่าของหญิงชราที่นอนบนเตียง เพราะว่าพ่อต้องกลับไปทำธุระที่บ้านด่วนวันนี้เลยมาเฝ้าไม่ได้
ภาระหน้าที่นั้นจึงตกทอดเป็นของเธอโดยปริยาย ซึ่งเธอก็ทำได้ไม่ขาดตกบกพร่องหรือขัดเขนเลยแม้แต่้น้อย
หลายคนในโรงพยาบาลก็คุ้นเคยกับภาพเด็กหญิงตัวผอมผมสั้นทรงนักเรียนที่มักติดตามพ่อมาเฝ้าย่าอยู่ตลอดเวลา
เมื่อใดที่อากาศเปลี่ยนแปลงคุณย่าของเธอก็ต้องทุกข์ทรมานด้วยอาการหอบเหนื่อยหายใจไม่ได้
ด้วยโรคปอดอุดกั้นเรื้องรังที่ใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายสิบเข้าๆ ออก โรงพยาบาลเกือบทุกเดือน
"แล้วหนูกินข้าวหรือยัง นี่ก็สิบโมงกว่าแล้ว (หมายถึง 22.00 น.)" แพทย์หนุ่มเพิ่มความสนใจไปที่เด็กหญิง
"ยังเลยค่ะ" เธอตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พร้อมๆ กับมองไปที่กระเป๋าเหมือนกับจะบอกว่ามีอะไรติดมาด้วยนิดหน่อย
"เอ้า...ใครมีขนมมีนมหรืออะไรอยู่บ้างพี่ เดี๋ยวหิวแย่เลยเนี่ย" แพทย์หันกลับไปที่หน้าเคาน์เตอร์
และแล้วเี่ีพียงไม่กี่นาทีขณะที่แพทย์กำลังบรรจงบันทึกข้อมูลการรักษาในประวัติและเอกสารสำหรับเตรียมรับรักษาไว้เป็นผู้ป่วยใน
ที่เก้าอื้ข้างเด็กหญิงนั้นก็มีถุงพลาสติกใบใหม่มาวางอยู่ ในนั้นประกอบด้วย สตรอร์เบอรี่ 1 ห่อ ขนมของว่าง 3 ห่อ นมถั่วเหลืองอีก 2 กล่อง และโจ๊กคัพอีก 2 ถ้วย
เจ้าหน้าที่นำชุดเอกสารสำหรับผู้ป่วยที่รับเข้ารักษาเป็นผู้ป่วยในมาเบิกยาที่ห้องยาแทนญาติ
เหตุเพราะต้องการให้ญาติให้มีเวลาเพิ่มเติมพลังงานให้ร่างกายเล็กๆ ของเธอสักพัก
เด็กหญิงนั่งกินขนมอยู่ด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อย สักพักพนักงานเปลก็พาเธอและย่าย้ายเข้าไปในแผนกผู้ป่วยในหญิง
ภาพเด็กหญิงเดินหิ้วถุงพลาสติกที่มีอาหารมื้อดึกค่อยๆ ลับสายตาไป
แม้มันจะไม่ได้ทำให้เธออิ่มท้องเหมือนอาหารมื้อใหญ่ในภัตตาคารหรู
แต่มันก็อิ่มใจคนให้ อุ่นใจทั้งย่าและหลาน
