ผมมาจากครอบครัวที่ไม่มีทรัพย์สินใดๆจะช่วย หรือสนับสนุนการพัฒนาชีวิตผมได้เลย

ผมต้องไปอาศัยข้าววัด (ข้าวก้นบาตร) นอนในวัด เรียนโรงเรียนวัด

และคิดได้อย่างเดียว (แบบไม่มีเกียร์ถอยหลัง) ว่าต้อง เรียนหนังสืออย่างเดียว เท่านั้น

ผมไม่ทราบหรอกว่า ทางเลือกอื่นๆมีอะไรบ้าง หรือไม่

เพราะผมไม่มีใครบอก หรือคนสอน 
หรือแม้จะสอน ผมก็อาจจะคิดตามไม่ทัน ไม่เชื่อ หรือ ทำตามไม่ได้

แต่ผมคิดได้อย่างเดียว ว่า "การศีกษา" น่าจะพาให้ผมรอดได้

ผมสู้มาตั้งแต่ชั้นประถม มัธยม ป ตรี โท และ เอก 

กว่าจะรอดมาได้ อายุก็เลยหลัก 40

ยังกะนิยาย "ชีวิตเริ่มต้นเมื่ออายุ 40"

และพอรอด ยืนได้แล้ว 
ผมก็เริ่มช่วยงานสังคม และชุมชน ตั้งแต่อายุประมาณ 45 เป็นต้นมา

ทำแบบเต็มตัวสุดๆ ก็หลัง 50 มีเงินและทุนเหลือเท่าไหร่ ทุ่มสุดตัวทุกที จนถึงปัจจุบัน
(เลยไม่ร่ำรวยเหมือนเพื่อนๆนักสะสมทุนทั้งหลาย แต่ก็พออยู่ได้ ไม่ลำบากนัก)

และผมก็ "เรียน" กับทุกเรื่อง มาตลอด
ผมจะทำอะไร ผมไม่เคยเชื่อใคร แต่ผมจะเรียนจาก "ปฏิบัติ" ก่อนเสมอ

ได้บ้างเสียบ้าง เป็นเรื่องธรรมดา

ผมลองเกือบทุกเรื่องที่ประเมินว่า น่าจะช่วยเหลือสังคมและผู้อื่นได้

ผมจึงทำงานหลากหลายมากๆ มากเกินกว่าบางคนจะเข้าใจ
แม้กระทั่งมา "ทำนาแบบพึ่งตนเอง" ผมก็ทำ
ดูและสุขภาพแบบ "พึ่งตนเอง" ผมก็ทำ

และอีกสารพัดอย่าง

แต่ทั้งหมด ก็เป็น "ชีวิตจริง" แบบ แท้ๆ ของผม ทั้งหมด

ไม่มีล้อเล่น เพราะชีวิตผม ไม่มีคำว่า "เล่น" ผมเอาจริง เต็ม 100 ทุกเรื่อง

และทุกเรื่องในชีวิตของผม นำด้วย "การศึกษา" ก่อนเสมอ

ใครที่สงสัยว่าผมกำลังทำอะไร หลงทางหรือเปล่า ลองคิดตามดูแล้วอาจจะเข้าใจ และอาจจะนำบทเรียนไปปรับใช้ได้ ในชีวิตของท่าน

หรืออยากรู้เร็วๆ ก็มาคุยที่บ้านได้ หรือโทรติดต่อมาได้ครับ

ที่ผมอาจจะช่วยท่านให้ชีวิตของท่านมี "การศึกษา" ดีกว่าเดิม ก็อาจจะเป็นได้นะครับ
อิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิ