น่าใจหายครับ ผมเพิ่งคิดได้ว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการเรียนเพราะว่าพรุ่งนี้เป็นวันศุกร์ ซึ่งวันศุกร์ผมไม่มีการเรียนแล้ว มันรู้สึกแปลก ๆ นะครับที่คนเราเรียนกันมาตั้งแต่จำความได้ตื่นเช้าทุกวัน ได้ท่านข้าวก่อนมาเรียนทุกวัน วันนี้เป็นวันที่สิ้นสุดของการได้มานั่งเรียน ในห้องเรียนเป็นวันสุดท้ายแล้ว คงไม่ได้คุยกันในห้องเหมื่อนเคยละครับน่าเศร้า ดูเหมือนภาพบรรยากาศหลังห้องเเบบนี้คงเป็นได้อยากแล้ว ไม่ได้แกล้งเพื่อน ไม่ได้เล่นกันแล้ว ต่อไปก็คงเป็นภาพนักเรียนเล่นกันแทน

ชีวิตการเรียนและความเป็นอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้คงจบการเรียนการสอนก็ วันนี้ล่ะครับ ขอบคุณครูอาจารย์ที่คอบอบรมสั่งสอนมาโดยตลอด คอยสอนให้เรารู้จักคำว่า "รับผิดชอบ" มากยิ่งขึ้น มีความมั่นใจในตนเองและกล้าแสดงออก คิดถึงภาพเก่า ๆ ที่เราเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาครับ ไม่ว่าจะเป็นทั้งครู อาจารย์ เพื่อนฝูงที่คอยเคียงข้างมาโดยตลอด 4 ปีแล้วการใช้ชีวิตในมหาลัย ตอนปี1 รู้สึกว่ายากให้ถึงวันนี้เร็ว ๆ ใจจะขาด แต่พอถึงวันนี้เข้าจริง ๆ แต่ใจกลับยากกลับไปอยู่ปี 1 ใหม่ภาพวันเหล่านั้นมันยังคงติดอยู่ในใจเหมือนกับผ่านมาเมื่อวาน เวลามันผ่านไปเร็วจริง ๆ ครับฉะนั้นต้องใช้เวลาให้มันคุ้มค่า

หลังจากนี้คงเป็นการสอบปิดภาพเรียนแล้ว เป็นอีกสองอาทิตย์สุดท้ายที่จะได้เจอเพื่อนอีก คงอีกนานเลยกว่าจะได้เจอกันอีกเพราะว่าหลังจากนี้ไปแล้วคงเป็นการฝึกสอนเป็นระยะเวลาตั้ง 1 เลยนะ โห่หห. .. นานเหมือนกันที่จะไม่ได้เจอเพื่อน ๆ ที่ได้คุยกันได้ไปทานข้าวด้วยกัน มันคงยากแล้วที่จะเห็นภาพเหล่านี้ใจหายจริง ๆ แต่ก็ถือว่าเป็นความทรงจำจะเก็บวันและเวลานั้นที่ผ่านมาด้วยกันเป็นความทรงจำตอลดไปนะครับ !!

 

 

#ถึงเวลาจะเปลี่ยน แต่คำว่า "เพื่อน" ไม่เคยเปลี่ยน#