เป็นหนังสืออีกเล่มหนึ่งที่ผุ้เขียนอ่านบ่อยมาก และส่วนมากจะอ่านเมื่อยุ่คนเดียวเงียบๆ เมื่อย้อนถามหาเหตุผลของตัวตน อาจทึกทักเอาง่ายๆเข้าข้างตัวเองว่า 'ชอบ'

   ชอบ ในความเป็นปัจเจกของนวนิยายเรื่องนี้ ในยามที่ตัวเองก็ชอบหลีกเร้นตัว มาอ่านหนังสือเล่มเก่าๆ ที่ผ่านฟันอันคมของเจ้าปลวกแทะเล็มจนเสียโแมไปบ้าง

   แต่ไม่เสียอรรถรสของจินตนาการในการได้อ่าน....

   ดังบางส่วนของบทวิจารณ์บนปกหลังที่ว่า

   "เมอโซ" ตัวเอกของเรื่อง ปล่อยตัวเองให้ตกอยู่ใต้อิทธิพลของความร้อนของดวงอาทิตย์ จนปราศจากสติยั้งคิด... หลักศีลธรรมจรรยา ทั้งหลายได้ถูกทำลายมอดไหม้ไปในเปลวแดด ดวงอาทิตย์ทำให่เกิดฆาตกรรม

   เขาต้องถูกตัดสินประหารชีวิต มิใช่เพราะการฆาตรกรรม

   แต่เพราะสาเหตุการฆ่ามารดาทางจิตใจ...

   ............

   ด้วยความเงียบ ความนึกคิดลำพังคนเดียวของตัวละคร เดินเรื่องเนิบช้า อ้อยอิ่งในความเงียบเชียบของบรรยากาศชีวิตโดยลำพัง บทพูดมีน้อยมาก ปล่อยให้เราจินตนาการจนบางครั้งนึกว่าเราอยู่ในฉากของเมืองนั้นจนรู้สึกอึดอัดขณะอ่านเรื่องราวของเขา เมอโซ....  

  และทุกสิ่งอย่างก็พังทลายลง

  ท่ามกลางทะเล หาดทราย ดวงอาทิตย์ ที่ร้อนแรง...

  ............

   สักวันเมื่ออยู่คนเดียวเงียบๆ จะหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่านอีก...

   ด้วยความระมัดระวัง ทะนุถนอมว่าเจ้าหนังสือเล่มนี้จะผุพังไปพร้อมกับกาลเวลา

  และชีวิตของสรรพสิ่งที่ มันก็เป็นไปเช่นนั้นเอง...

.........

  

..............

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านบันทึกนี้

5 มกราคม 2557

พ.แจ่มจำรัส