ผ้า..ขี้ริ้ว...สีแดง..บนโต็ะ..มีสีเขียว..แลบให้เห็น......(เห็นกันบ้างไหม..มันเป็น..อะไร)......
มีมุมหนึ่ง...ที่ไม่อยากมอง......แต่มัน..ทำให้..ต้องมอง......................................
มันเป็นแค่ไม้ใน..กระถาง..ที่ถูก..ทอดทิ้ง....................ลองพินิจ..จริงๆก็น่ามอง..........
ใกล้เข้าไปอีกนิด...ชิด..เข้าไปอีก..หน่อย.........................คงต้องเรียนรู้ไป...กับมุมชีวิต
ตามมาเรียนรู้มุมชีวิตด้วยคนค่ะ
ทุกแง่มุม คือบทเรียน (รู้) ของชีวิตจ้ะ ยายธีที่รัก
สวัสดีเจ้าค่ะ..ท่านผู้อ่านที่รัก..และเคารพ...."การเรียนรู้..ที่ไม่รู้จบ..คือ..การต่อสุ้..ในการดำรงชีวิต"...หากเอาแค่เรียนเพื่อได้ปริญญา (ราคา..แพง)..ที่ต้องแลก..(ด้วย..แรงงาน..ครึ่งชีวิตหรือตลอด..ชีวิต..ของพ่อแม่..และผู้ปกครอง..การสูญเสีย..บางครั้งของบุคคลเหล่านั้น..อาจมีค่า..คำว่า..แผ่นดิน..ทำกิน..ที่ต้องเปลี่ยน..มือไป.เพื่อเงิน..ตัวเดียว.)..กับคำว่า..เกียรติ..กาม..กิน..ที่ไม่มีผล..ต่อผู้ให้..แม้แต่..คำว่า.."ธรรมชาติ"...อันเป็น..ธรรม..อันสูงสุดที่เป็นและ..ให้..เกิด..ความรับผิดชอบ..ชั่วดี..ของสังคม..(มนุษย์)....
สังคม..มนุษย์..จะตก..อยู่แค่..กลไล..อำนาจ..(เงิน)..ที่เป็นเพียง..จินตนาการแห่งตน..ไปอีก..นาน..เท่าใดหนอ...(แอบคิด)