วันสุดท้ายของการทดลองสอนมาถึงแล้ว......

รู้สึกใจหายอยู่เหมือนกัน กำลังเริ่มคุ้นเคยกับเด็ก ๆ ก็ต้องจากไปแล้ว วันนี้วันศุกร์นักเรียนบางคนจะใส่ชุดพื้นเมือง บางคนก็จะใส่ชุดนักเรียน

 

เช้านี้ก่อนเข้าแถวเคารพธงชาติเลยซื้อหมูปิ้งทานกับเด็ก ๆ ซะหน่อย

 

แปดโมงตรง ถึงเวลาเข้าแถวเคารพธงชาติแล้ว นักเรียนและคุณครูทุกคนต้องลงมาทำกิจกรรมตอนเช้าพร้อมกัน

 

ส่วนนักเรียนคนไหนที่มาสาย ก็ต้องเข้าอีกแถวหนึ่ง.... และต้องโดนสอบถามถึงสาเหตุที่มาสายแล้วลงบันทึกไว้

 

หลังจากที่เข้าแถวเคารพธงชาติเสร็จแล้ว ฉันและเพื่อนได้เข้าไปพบผู้จัดการ (ผู้อำนวยการโรงเรียนวชิราลัย) เพื่อมองของที่ระลึก เป็นการขอบคุณสำหรับความอนุเคราะห์ในการให้ใช้นักเรียนโรงเรียนวชิราลัยเพื่อทดลองสอนครั้งนี้ และขอบคุณสำหรับการดูแลพวกเราเป็นอย่างดี ตลอดระยะเวลา 5 วัน

 

>>>>

> > >

 

วันนี้ฉันมีสอนคาบที่ 2 สอนวิชาคอมพิวเตอร์ ชั้น ม.1/2 นักเรียนห้องนี้น่ารักมาก ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงานที่ได้รับมอบหมาย ทำให้ทั้งครูและนักเรียนไม่อึดอัดใจ

 

หลังจากสอนเสร็จตอนเช้าแล้ว ตอนบ่ายเลยว่าง ไม่รู้จะทำอะไร เลยเดินไปเก็บภาพบรรยากาศรอบ ๆ โรงเรียน

 

พอเดินขึ้นมาบนอาคารเรียน เจอนักเรียนนักล้อมวงอยู่หน้าห้อง เลยเข้าไปสอบถามว่าทำอะไรกันอยู่ ได้ความว่า เด็ก ม.6 กลุ่มนี้มีคาบว่างเลยมานั่งพับถุงกระดาษ รับจ้างพับได้ 1,000 ถุง จะได้เงินอยู่ประมาณ 100 บาท (ใช้เวลาให้เกิดประโยชน์จริง ๆ)

 

และเมื่อถึงเวลาเลิกเรียน จะมีรถรับส่งเข้ามาจอดภายในโรงเรียน หากเป็นรถรับส่งนักเรียนชั้นประถมศึกษาของโรงเรียน จะมีครูนั่งไปส่งนักเรียนถึงบ้านด้วยเพื่อความปลอดภัยของนักเรียน

 

.............................

การที่ได้มาทดลองสอนที่โรงเรียนแห่งนี้ ทำให้ฉันได้ประสบการณ์ใหม่ ๆ เพิ่มขึ้นมากมาย การสอนเด็กในวิชาคอมพิวเตอร์ซึ่งนักเรียนจะเรียนกันแค่อาทิตย์ละ 1 ชั่วโมง ซึ่งถือว่าน้อยมาก แต่ใน 1 ชั่วโมงนี้ครูจะเน้นการสอนเนื้อหา และให้เด็กนำไปต่อยอดกับชิ้นงานของนักเรียนเอง ที่นี่ไม่เน้นการเข้าชั้นเรียนซักเท่าไหร่ แต่นักเรียนต้องมีผลงานเมื่อถึงเวลากำหนดส่ง ทำให้นักเรียนมีอิสระในการเรียนรู้ 

การเรียนการสอนที่นี่จะยึดหลักอยู่ 2 อย่าง คือ โครงสร้าง และรายละเอียด การสอนจะต้องสอนต้องให้เด็กเข้าใจโครงสร้างของเนื้อหาอย่างลึกซึ้งเสียก่อน แล้วจึงค่อย ๆ ใส่รายละเอียดเนื้อหาต่าง ๆ ลงไปทีละนิด เพื่อที่จะได้รับความรู้ และจดจำได้อย่างยาวนาน

 

 

สุภรัตน์  รัตนงาม

31/01/57