วันก่อน...นกเขาตัวหนึ่งบินโฉบมากินอะไรบางอย่างหน้าบ้าน  ผมกระโจนเกาะประตูแห่งพันธนาการ เพื่อขับไล่นกเขาจอมซนตัวนั้น

   และมันก็โบยบินหายไปบนฟากฟ้า

   ผมผิดไหมครับพ่อ หากผมอยากจะเป็นนก...

   ผมจะได้โบยบินไปท่องเที่ยวที่ต่างๆ เวลาพ่อไปทำงานและขังผมไว้ภายในบ้าน

.........

   ผมโตพอที่พ่อจะปล่อยผมแล้วนะครับ ผมเข้าใจว่าพ่อคงจำฝังใจคราวเมื่อตอนผมเด็กๆ วิ่งหนีจากบ้านจนพ่อวิ่งกระหืดกระหอบตาม

   แต่นั่นไม่ใช่ความผิดของผมที่จะต้องถูกกักขังด้วยความห่วงใยเกินความจำเป็นแห่งเหตุผลที่พ่ออ้าง

   แต่คราวนี้ผมโตแล้วนะครับพ่อ

   พ่อเชื่อใจผมเถอะ...

   ผมจะไม่วิ่งหนีไปไหน

..........

   วันก่อน...นานมาแล้ว พี่ปอดูหนังพ่อมดน้อยที่เสกอะไรก็ได้ตามใจหวัง

   ผมคงไม่เป็นหมาจอมเพ้อเจ้อหรอกนะ... ที่อยากจะเป็นพ่อมด

   และผมก็จะเสกตัวเองให้เป็นมด เพื่อจะได้เล็ดลอดออกมาจากตัวบ้าน ก่อนจะเสกอีกทีเป็นนกน้อยกระพือปีกโบยบินไปบนฟากฟ้า

   อ่ะอ๊ะ...พ่อไม่ต้องกลัวตกใจหรอก ก่อนที่พ่อจะกลับมาถึงบ้านผมก็จะเสกย้อนกลับไปเป็นมดและเป็นหมาชื่อทอฟฟี่ตามเดิม

   โดยพ่อจะไม่รู้เลยว่าผมได้อออกไปหาความสุขอิสระเสรีมาเกือบค่อนวัน

    ผมจะไม่หนีไปไหนหรอกครับพ่อ

   เพราะ...

   เราอยู่กันที่นี่...บ้านหลังเดียวกัน

...............

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน

27 มกราคม 2557

พ.แจ่มจำรัส