สิบหกมกราคมที่ผ่านมา...เป็นวันครู...

ผมยังไม่ได้เขียนบันทึกถึงครูเลยครับ...แต่ผมระลึกถึงพระคุณของครูเสมอ...

กับสิ่งที่ครูเป็น...ครูทำ...สำคัญกว่าสิ่งที่ครูสอน...

 

ผมขอระลึกถึงครูในบันทึกนี้กับช่วงเรียนที่วิทยาลัยการสาธารณสุขขอนแก่น

ผมจบมอหก...สอบทุนและอยากจบและทำงานเร็ว*

(*เริ่มต้นจากการไม่เคยมีความรักกับงานอนามัย...ผมไม่รู้จักอนามัยเลย

แต่ที่บ้านไม่มีเงินให้เรียนมหาวิทยาลัย...จึงต้องเรียน...แต่ตอนนี้รักความเป็นหมออนามัยมากครับ)


จึงได้เรียนที่นี้...หลักสูตรสองปี...เจ้าพนักงานสาธารณสุขชุมชน....จบแล้วไปทำงานที่อนามัย

 

หนึ่งตำบลจะมีหนึ่งอนามัย...สมัยนั้น...

บางแห่งอาจจะมีหมออนามัยเพียงคน....(อาจจะรอพวกผมจบ)

พวกเราได้เรียนตามวิชาชีพ...ครอบคลุมสี่มิติด้านสุขภาพ

ส่งเสริม-ป้องกัน-รักษา-ฟื้นฟูสภาพ (เรียนเหมือนยัดแบบปลากระป๋อง)

 

เรียนการสร้างเตาเผาขยะ...เรียนทำหลุมซึม...หล่อส้วม...ขัดส้วมซึม...

เรียนการทำคลอด...ถ้านับในชีวิตผมทำคลอดแล้วประมาณยี่สิบกว่าคน...

แต่ท่าคลอดเหมือนหนังแม่นาค...จะขึ้นขาหยั่งบนเตียงไม่มี...

แต่ก็ปลอดภัยทั้งแม่และลูกครับ

 

เรียนการเข้าสังคม...เรียนเต้นลีลาศ

เพราะครูบอกว่า...พวกเธอต้องเป็นผู้ใหญ่ (ตอนจบอายุยี่สิบเป๊ะครับ)...ต้องเป็นผู้นำของคนในตำบล

อย่าไม่ตั้งใจทำงาน...อย่ากินเหล้าเยอะ...อย่าไปกินก้อยดิบ...อย่าเจ้าชู้...

ครูย้ำเสมอว่า...หมอหลายคนเป็นหมอ...แต่หมอบางคนเป็นได้แค่หมา...

ผมนี้จำได้แม่นเลยครับ

 

วันครูปีนี้...และหลายปีที่ผ่านมา...ศิษย์คนนี้...อกตัญญูไปบ้าง...ไม่ได้ไปกราบเท้าครู

แต่ขอให้ครูภูมิใจในตัวผมนะครับ

ว่า ผมคนหนึ่งที่เป็นหมอ...ไม่ใช่หมา...

 

ถึงแม้อนามัยจะมีหมา...ผ่านเข้ามาหลบร้อนหลบหนาวเสมอๆ

ขอยกคุณงามความดีที่ผมได้ทำมาในการทำงาน

คารวะแทนพระคุณครูครับ