เพื่อนรัก...

เราเฝ้าติดตามชีวิตเพื่อน...หลังจากที่เพื่อนร่ำลาเรา...เพื่อเดินทาง...เรียนรู้กับชีวิต...

เพื่อนได้มอบไดอะรี่ที่เพื่อนชอบบันทึกเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต...

ไดอะรี่เล่มนี้...เป็นเล่มล่าสุดของเพื่อน...ตลอดเวลาหนึ่งปีกว่าๆ ของเพื่อน

เรารู้สึกดีใจ...ที่เพื่อนไว้วางใจ...อนุญาตให้เราอ่านไดอะรี่ของเพื่อน...

 

ไดอะรี่เล่มนี้...เป็นความทรงจำที่งดงาม...และเจ็บปวด...

เพราะชีวิตคนเราก็ต้องเจอะเจอกับสิ่งที่ดี และเลวร้าย

เหมือนเราตอนนี้...สภาพจิตใจไหวๆ...แกว่งๆ...แต่ก็ทำให้ใจของเราเข้มแข็งขึ้น...กับแกนของหัวใจ

กับบททดสอบชีวิตบทนี้...

 

ไดอะรี่เล่มนี้...เป็นเรื่องราวความรักของเพื่อน...ตัั้งแต่เริ่ม...จนหน้าสุดท้าย

หน้าสุดท้าย...ถ้าเป็นละคร...ตอนจบ...น้ำหูน้ำตาไหลท่วมจอ...

มันผ่านมาถึงสิบกว่าปีแล้วนะ...

เพื่อนยังไม่เจอหน้าหลาน "ทิมดาบ" เลย...หลานอยู่ปอสี่ แล้วนะ...

 

เรารู้สึกว่า...เพื่อนยังมีชีวิตอยู่...และอยู่มุมไหนของโลกนะ...

เพื่อนคงสบายดี...กับสิ่งร้ายๆ ที่เกิดขึ้น...จะเป็นยาให้เพื่อนเข้มแข็ง

เข้าใจโลก และเดินทางไปกับโลก...

 

เราพยายามสืบหาเพื่อน...หลายวิธีทางมากๆ

ถ้าเพื่อนอยู่เมืองไทย...ก็แสดงว่า เพื่อนเปลี่ยนชื่อ และนามสกุล

เวลานั้นเราก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเลขบัตรประชาชนของเพื่อนๆ เลย...

 

เราไม่อยากอ่านไดอะรี่เล่มนี้แล้ว...

เราอยากคุยกับเพื่อน....

ภาวนาว่า...เราคงได้เจอกัน...และขอให้เพื่อนมีความสุขเสมอๆ

มีหลายอย่างที่อยากคุยกับเพื่อน...

เราได้รู้ความลับหลายอย่างในไดอะรี่ของเพื่อน เช่น

ชอบสีเขียวมะกอก...เขียวเหมือนป่าไม้ลึก....(ช่างคิดได้นะ)

ดอกไม้ที่ชอบ...ดอกข้าว (ช่างคิดได้แปลกประหลาดมากๆ)

 

คิดถึงเพื่อนจัง...

มาเอาสมุดบันทึกเล่มนี้ของเพื่อนกลับคืนไปซะ

ถ้าอ่านเจอบันทึกนี้ของเรา...

จาก...คนแพ้ที่ไม่มีน้ำตา

แต่พออ่านบันทึกของเพื่อนแล้ว

เรากลายเป็น "ผู้ชนะบนความพ่ายแพ้" ไปแล้วนะ...