คำพ่อสอน... "..การทำให้คนอื่นรัก ยากกว่าการทำให้คนอื่นเกลียดมากนัก กว่าจะเป็นที่รักของใครได้ต้องใช้เวลานาน ความรักมันต้องอาศัยการซึมลึก ไม่เหมือนความเกลียด ที่ทำง่ายแต่ซึมนาน เราดีใจที่รู้ว่ามีคนรักเรามากมายรอบ ๆ ตัวเรา มันเป็นภูมิต้านทานความท้อแท้ที่ดีสำหรับเรา เป็นเกราะคุ้มภัยให้เราอ่นใจเสมอ ลองดูสิ..ทำให้คนรอบข้างมีความสุขเวลาที่มีเรา ถ้าเธอทำให้เขายิ้มได้.. ทำให้เขาคิดถึง..ทำให้เขาผูกพัน..เธอก็จะรู้ว่า..นี้คือกำลังใจที่ดีที่สุดที่ทำให้ชีวิตเรามีความหมาย ทำให้เรารักตัวเอง และทำให้เรารู้ว่า..ลมหายใจของเรายังมีความหมายสำหรับใคร..อีกหลายคน.." แม่สอนว่า... "..เราควรให้คนอื่นมากกว่าการที่คอยให้คนอื่นหยิบยื่นให้เรา" ลองคิดดูสิถ้าเธอได้รับของขวัญจากใครสักคนที่เธอรู้จัก หรือไม่รู้จัก บางทีอาจเป็นแค่สิ่งของที่ไม่มีค่าอะไรเลย แต่ความรู้สึกที่ได้รับ มันตรงกันข้ามกับราคาหรือสิ่งของที่คนอื่นหยิบยื่นให้เรามากกว่าเป็นสิบเท่า ความรู้สึกนั้นนะ ไม่ใช่แค่ดีใจที่ได้รับของขวัญนะแต่มันเป็นความรู้สึกทื่คิดว่า เขาจำมันได้หรือ เขาคิดถึงเราด้วยหรือ มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเหมือนกันนะ ถ้าเธอเป็นผู้รับ แล้วเธอเป็นผู้รู้สึกดี ขอให้เธอรู้ไว้ว่า คนที่เป็นคนรับจากเธอ เขารู้สึกดีไม่แพ้กับเธอหรอกนะ แล้วเธอจะรู้ว่าการทำให้คนอื่นมีความสุขได้ ตัวเธอเองนั่นแหล่ะที่จะมีความสุขยิ่งกว่า.." คำสอนของพ่อและแม่สอนว่า... "..การให้" เป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่มากกว่าการรับ "การให้" โดยไม่ต้องลงทุนไม่ว่าท่านจะอยู่ ณ ระดับใดในสังคม ให้ความเมตตา ให้ความกรุณา ให้น้ำใจ ให้โอกาส ให้การแนะนำ ให้การชี้แนะ และให้ความคิดแก่บุคลคลรอบข้างเรา ให้เขาสามารถพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น นับเป็นอานิสงส์วิเศษ...