โรงเรียนพ่อแม่ : ไม่ลืมว่านเครือ

หนูรักแม่ ก็เหมือนแม่รักยาย ยายห่วงแม่ก็เหมือนแม่ห่วงหนู

   ยังคงเป็นควันหลงของเทศกาลปีใหมอยู่ครับ...

   ช่วงนั้นคุณแม่บ้านชวนกลับกำแพงเพชรเหมือนทุกๆปี และเราสามคนพ่อแม่ลูกก็จะไปพร้อมญาติๆอีกหลายคน ปีนี้น้องปอบอกหลังปีใหม่ต้องสอบ หวั่นจะอ่านหนังสือไม่ทัน

   และนั่นเป็นเหตุผลที่น้องปอเอ่ยบอกกับเราพ่อแม่ว่า... "ไม่ขอกลับด้วยได้ไหม"...

   "ยายที่กำแพงเพชร ก็เหมือนแม่นั่นแล่ะ คิดถึงลูกที่ห่างไกล เทศกาลปีใหม่ใครๆต่างก็กลับบ้านต่างจังหวัด ยายคงจะเหงาน่าดูหาก ไม่มีใครกลับไปเยี่ยม ขณะที่บ้านข้างๆต่างก็ครื้นเครง" ผมพยายามอธิบายถึงเหตุที่ต้องกลับ

   "พ่อเองก็ใช่ว่าจะอยากกลับ รถติดก็ติดเหนื่อยก็เหนื่อย"ผมบอกต่อ

   "ไปสักสองวันลูก วันที่สามสิบเอ็ดก็กลับแล้ว กลับวันที่หนึ่ง รถติดมากพ่ออาจจะไม่ไหว เพราะวันที่สองต้องทำงาน"คุณแม่เสริม การไปอยู่ไม่กี่วันและกลับก่อนเพื่อจะได้มีเวลาพักผ่อน

   น้องปอยอมไป แต่ไม่ยอมนอนที่บ้านยายเพราะกลัวไม่ได้อ่านหนังสือ ผมพาไปนอนรีสอร์ท ซึ่งเงียบสงัดพอที่จะมีสมาธิในการอ่านหนังสือตามที่น้องปอต้องการ

   หลังไปไหว้ยายและพูดคุยกันจนมืดค่ำ ยายยังตักกับข้าวใส่ปิ่นโตให้น้องปอไว้กินที่รีสอร์ทอีก กลัวจะหิวตอนดึกๆ

     ตอนเช้าผมพาญาติๆไปเที่ยวกำแพงเพชร ตามที่แม่บ้านต้องการไปไหว้ศาลหลักเมือง ซึ่งเธอมักจะมาไหว้บ่อยๆเวลากลับกำแพงเพชร

   น้องปอไม่อยากจะไปด้วยอีก ด้วยเหตุผลจะอยู่อ่านหนังสือ ผมจึงต้องพูดอีกครั้งหนึ่งว่า  

   "หนูรักแม่ ก็เหมือนแม่รักยาย ยายห่วงแม่ก็เหมือนแม่ห่วงหนู ยายห่วงหนูรักหนู คนเขาบอกว่า น่าจะมากกว่าความรักทั้งหมดของตัวยายที่มีต่อแม่ต่อลูก "ผมพยายามจะอธิบายอีกครั้งให้น้องปอเข้าใจว่า คนเป็นยายจะรักหลานมากกว่าลูก

   "ไปเถิดนะลูก สงสารยายสงสารแม่ นานทีปีใหม่ครั้งพาพวกเขาไปเที่ยวบ้าง ตอนกลางคืนค่อยอ่าน ไปไม่นานหรอก"ผมเกลี้ยกล่อม ขณะคุณแม่นั่งเงียบๆ

   คำชักชวนของผมได้ผล น้องปอยอมไปด้วยแม้จะไม่เต็มใจมากนักแต่ก็มีทีท่าว่าจะเข้าใจ และสีหน้าของคุณแม่รู้สึกสบายใจแม้จะยังเงียบๆไม่พูดจาว่าไร

 

                                                                                                ศาลหลักเมืองกำแพงเพชร...

   ผมพยายามสอนน้องปอในค่ำคืนนั้น ให้เข้าใจถึงประเพณีของญาติๆ ที่ต้องมีการไปมาหาสู่ แม้เราจะอยู่ในต่างที่ห่างไกล แม้เราจะได้ดิบได้ดีอย่างไร ถึงเวลาที่เหมาะที่ควรก็ต้องกลับมากราบไหว้ เป็นการระลึกถึงบุญคุณที่ท่านเคยเลี้ยง เคยเกื้อกูลเรามา

   ชีวิตของคนเราไม่ได้อยู่ที่ความสำเร็จทางด้านการศึกษา การประกอบอาชีพ ที่ประสบความสำเร็จเพียงเท่านั้น แต่เราต้องมีญาติมิตร พี่น้อง ว่านเครือ ที่ต้องไปมาหาสู่ และไม่ควรลืม

   เราต้องมีสังคม เราจะอยู่คนเดียว ครอบครัวเดียวโดดๆ เป็นไปไม่ได้...

   ความตั้งใจของ น้องปอ มากเกินจนรู้สึกสงสารลูก น้องปอต้องการเรียนให้ดีที่สุด ต้องการทำให้ได้ตามที่เคยบอกกับพ่อแม่ แม้พ่อแม่จะบอกกี่ครั้งกี่หนว่าขอให้ตั้งใจมากๆกับการเรียน ไม่ต้องถึงได้ 5A ไม่ต้องถึงได้เกียรตินิยม พ่อแม่ก็ภูมิใจนักหนาในตัวลูกแล้ว

   จนบางครั้งก็กลัวลูกจะทำไม่ได้ดั่งที่ตั้งใจ กลัวลูกจะผิดหวังและยอมรับความไม่สมหวังนั้นได้ พ่อกับแม่กลัวสิ่งนี้มากกว่า

...ผิดหวังบ้างพ่อแม่ก็ไม่เสียใจหรอกนะลูก...

............

ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่าน

5 มกราคม 2556

พ.แจ่มจำรัส

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจของการท่องเที่ยว



ความเห็น (9)

เขียนเมื่อ 

น้องปอ ตั้งใจเรียนมากๆเลยครับ

สบายดีนะครับ

เรียนคุณ พ. อ่านบันทึกนี้แล้ว นึกถึงบันทึก เรื่องพัดลม

"เราต้องมีสังคม เราจะอยู่คนเดียว ครอบครัวเดียวโดๆเป็นไปไม่ได้.."

สังคมแห่งครอบครัว คือการพื้นฐานของสังคมภายนอก

ศพค. (ศูนย์พัฒนาครอบครัว)ที่ พมจ.จัดตั้ง ไม่สมหวังเพราะไม่สามารถพัฒนาครอบครัวได้ตามวัตถุประสงค์

วาทกรรม การล่มสลายของสถาบันครอบครัวที่ยากแก่การเยียวยา แต่เชื่อมั่นว่ามีครอบครัวอีกมากมาย ใส่ใจในครอบครัว

โชคดีได้ไปบ้าน อ.นุ ณ.ที่แห่งนี้ บ้านเรียนสมดุลชีวิต ให้ความหมายชิวิตแห่งครอบครัวได้อย่างดี

ขอบคุณที่นำเรื่องครอบครัวมาแบ่งปัน

เขียนเมื่อ 

อ่านบันทึกนี้แล้ว...เข้าใจถึงความรักความผูกพันของคนในครอบครัว พ่อ แม่ ลูก ปู่ ย่า ตา ยาย ดีใจแทนน้องปอที่มีทั้งพ่อ ทั้งแม่ ทั้งยาย ที่ให้ความรักความห่วงใย ตลอดเวลาจ้ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับอาจารย์

ขจิต ฝอยทอง

น้องปอขยัน ตั้งใจมากครับ มากจนผมรู้สึกเป็นห่วง

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับท่านวอญ่า

วอญ่า-ผู้เฒ่า-natachoei--

ครอบครัวคือพิ้นฐานของชีวิตและสังคมครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณคุณครู

คุณมะเดื่อ

ว่านเครือ คือสายสัมพันธ์ที่จะสร้างสังคมที่ดีได้ครับ ผมเชื่ออย่างนั้น

ขอให้คุณพ.แจ่มจำรัสมีความสุขกายสบายใจในปีใหม่ ขอบคุณมากครับผม

เขียนเมื่อ 

สวัสดีปีใหม่ 2557 ค่ะ

เขียนเมื่อ 

ชื่นชมคุณพ่อให้ความสำคัญความรู้สึกของทุกคนในครอบครัวค่ะ

ขอให้น้องปอเป็นคนเก่ง คนดีและมีความสุขค่ะ