ทุกคนอาจจะเคยเจอคำถามที่ว่า โตขึ้นหนูอยากเป็นอะไรคะ? คำตอบต่างๆนาๆของเด็กๆใสซื่อบริสุทธิ์ก็คงไม่พ้นจากอาชีพที่อยู่รอบๆตัวของเด็กเอง ไม่ว่าจะเป็น ครู ตำรวจ แต่พอโตขึ้นมาหน่อยคำตอบอาจเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย อาจจะเปลี่ยนเป็นอาชีพ แพทย์ เภสัชกร วิศวกร

                สำหรับดิฉันแล้วตอนเด็กแทบจะไม่มีอาชีพใดๆอยู่ในหัวเลย จนกระทั่งขึ้นมัธยมศึกษาตอนต้น ก็มั่นใจในตนเองขึ้นมานิดนึงว่าอยากเป็นเภสัชกร แต่ต่อมาก็เปลี่ยนเป็นนักกำหนดอาหารและโภชนาการเพราะดิฉันได้มีการค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมค่ะ และด้วยเหตุผลที่ส่วนตัวชอบอาชีพสายทางการแพทย์อยู่แล้ว ชอบทำอาหาร ชอบดูแลสุขภาพ และอีกหนึ่งเหตุผลคืออาชีพนี้ไม่ต้องพูดคุยกับคนไข้มากนัก เหมือนอย่างอาชีพอื่นๆ

                แต่ความฝันก็เป็นแค่ความฝัน ฮ่าๆๆ เพราะตอนนี้ดิฉันได้อยู่คณะกายภาพบำบัด สาขากิจกรรมบำบัด ถึงแม้วิชาชีพนี้จะขัดกับเหตุผลข้างต้นคือต้องมีการพูดคุยกับคนไข้มากๆ แต่ดิฉันก็ถือว่าเป็นการฝึกฝน และเป็นการเพิ่มทักษะในด้านนี้แก่ดิฉันเอง เพราะไม่ว่ายังไงนั้นทักษะการพูดเราก็ไม่สามารถหลีกหนีมันได้อยู่แล้ว มันจะติดตัวเราไปตลอดชีวิต ดิฉันก็แอบเครียดนิดนึง แต่ก็สู้ๆค่ะ

                แต่วิชาชีพนี้ก็ด้านที่ดิฉันเองไม่ต้องใช้ความสามารถมากนักนั่นก็คือ การฝึกทำงานฝีมือ งานปั้น งานเย็บ เพราะดิฉันเองก็พอจะมีทักษะด้านนี้พอสมควรค่ะ ซึ่งที่เราต้องฝึกนั้นก็เพื่อจะได้ทราบถึงว่าคนเราต้องใช้ทักษะใดบ้างในการทำกิจกรรมหนึ่งๆ เพื่อที่จะใช้ไปบำบัดคนไข้ต่อที่ขาดทักษะในด้านนั้นๆ เห้อออ ก็ยังไหวอยู่น่ะกับวิชาชีพนี้ : )

                ตอนนี้ดิฉันก็มีความสุขดีค่ะกับสาขาวิชาชีพนี้ จากการเหตุการณ์ในอดีตจึงสอนให้ดิฉันมีการวางแผนที่ดี มีเป้าหมายในชีวิต เพื่อจะเป็นแนวทางให้เราเดินไปตามทางนั้น ไม่หลงออกนอกทิศ มีเป้าชัดเจนที่จะพุ่งชน

                ซึ่งแผนการต่อไปในอนาคตของดิฉันคือ เรียนให้จบ นี่คือแผนชีวิตของดิฉันในตอนนี้ แม้คนอื่นจะมองว่า เอ๊ะมันก็แค่เป้าหมายทั่วๆไป แต่สำหรับดิฉันมองว่ามันสำคัญมากๆ เพราะมันเป็นแรงบันดาลใจให้ดิฉันสู้กับปัญหาต่างๆที่หนักหน่วงในวัยเรียน ทำให้ดิฉันมีกำลังใจที่จะทำอะไรหลายๆอย่าง ทำให้ดิฉันมีเส้นทางที่จะก้าวเดินต่อได้ หรือเปลี่ยนแปลงเพื่อมันให้ไปในทางที่ดีขึ้นค่ะ

                สำหรับแผนชีวิตต่อไปในอนาคตข้างหน้านั้นยังคิดไม่ออกเลย ตอนนี้ วัยนี้ เราต้องตั้งใจเรียน เก็บประสบการณ์ให้มากที่สุดในมหาวิทยาลัยค่ะ 

                เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่ยังไม่เคยวางแผนชีวิตน่ะค่ะ : )