ผมพึ่งรู้ว่าผมโคตร (ของโคตรของโคตร) รวยเลยครับ ผมเป็นอภิมหาเศรษฐีใหญ่ผู้ร่ำรวยล้นฟ้าทีเดียว ผมขอโม้หน่อย

"อะไรวะ!! รวยแล้วมาโม้" คุณอาจจะนึก

ก็คนมันอยากจะโม้ จะทำไม??

ผมรวยติดอันดับต้นๆ ของโลกทีเดียว มีคนไม่มากนักที่มีรายได้มากกว่าผม คนในโลกนี้โดยส่วนใหญ่มีรายได้น้อยกว่าผมทั้งนั้น

ผมรวยเป็นอันดับที่ 95,450,755 ของโลก หมายความว่ามีคนอีก 6.7 พันล้านคนที่มีรายได้น้อยกว่าผม ถ้าคนทั้งหมดคิดเป็น 100% ผมอยู่ในอันดับ 1.59% ทีเดียวเชียวนะครับ นั่นคือคนในโลกนี้ 98.41% จนกว่าผม!!

โคตรรวย ขอบอก

โคตรของโคตร (ของโคตร) รวยเล้ย

ผมวัดความรวยของผมโดยไปที่เว็บ Global Rich List แล้วใส่รายได้ต่อปีโดยประมาณของผม โดยเอาเงินเดือนมาคูณสิบสอง เงินเดือนอาจารย์มหาวิทยาลัยที่เป็นข้าราชการระดับแปดที่ทำงานมาเกือบยี่สิบปีบวกเงินค่าตำแหน่งวิชาการด้วยก็อยู่ที่ประมาณไม่ถึงสี่หมื่น คิดตัวเลขเกินๆ ไปหน่อยต่อปีก็เกือบจะใกล้ห้าแสน แหม.... เท่ากับคนอื่นทำงานเดือนเดียวพอดี ผมเลยใส่ตัวเลยห้าแสนบาทไปกลมๆ แล้วก็ได้ตัวเลขอันดับความรวยอย่างที่ผมบอกข้างต้นนี่ละครับ

เงินเดือนขนาดผมนี้อาจจะเยอะสำหรับข้าราชการด้วยกันเพราะในระบบมหาวิทยาลัยนั้นระดับขั้นไปได้เร็วกว่าข้าราชการในหน่วยงานอื่น แต่เงินเดือนขนาดนี้นั้นน้อยมากเมื่อเทียบกับคนที่ทำงานเอกชนโดยเฉพาะในสายวิชาชีพอย่างผมที่เขาคุยกันหลักแสน

อย่ายอผมว่าผมเสียสละทำงานรับใช้ชาตินะครับ ผมขี้เกียจไปทำงานเอกชนต่างหากล่ะ

แม้กระทั่งเป็นข้าราชการผมยังเป็นได้ไม่ดีเลย เพราะผมทำเฉพาะสิ่งที่ผมสนุกที่จะทำเท่านั้น คติประจำตัวคือ "ไม่สนุกไม่ทำ จ้างแพงแค่ไหนก็ไม่ทำ" เพราะผมเป็นคนฉลาดแต่เป็นคนขี้เกียจ มี IQ สูงแต่ EQ ต่ำ คุณสมบัติเช่นนี้ไม่สามารถเป็นทั้งคนดีและคนไม่ดี ความขี้เกียจเอาชนะทุกสิ่งทุกอย่าง

แต่ขี้เกียจขนาดนี้ยังรวยติดอันดับต้นๆ ของโลกเลย แล้วคนขยันๆ ทั้งหลายจะรวยขนาดไหน?

คนรวยจำนวนไม่น้อยที่ไม่มีเวลาชื่นชมและมีความสุขกับความรวยของตัวเอง กลับเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างคนจนที่ต้องดิ้นรนหาเงินเพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง แม้จะมีเงินเพียงพอที่จะซื้ออาหารกินสมบูรณ์แล้ว ก็ยังดิ้นรนหาเงินซื้อหาสิ่งที่เหนือความสมบูรณ์นั้นขึ้นไปอีกไม่มีที่สิ้นสุด

เรามีเงินซื้อก๋วยเตี๋ยวเนื้อตุ๋นชามอร่อยเจ้าเก่าหัวถนนที่ปั่นจักรยานไปซื้อได้ ทำไมเราต้องดิ้นรนหาเงินไปซื้อสเต็กเนื้อโกเบที่ต้องนั่งเครื่องบินไปกินด้วย?

บางคนขยันจนไม่มีเวลาถามตัวเองว่าจะขยันหาเงินไปไหน หลายคนตอบไม่ได้ว่าถ้ามีเงินแล้วจะเอาไปทำอะไร สุดท้ายก็เอาไปให้หลวงพ่อช่วยใช้ซื้อรถเบนซ์ประจำกุฎิเพื่อแลกกับ "บุญ" ที่นับไม่ได้

บางที Global Rich List อาจจะช่วยเตือนสติให้เรามีเวลานั่งคิดเรื่องความรวยความจนได้มากขึ้น

สำหรับผมที่รู้ตัวว่ารวยแล้ว ผมขอใช้เวลาละเลียดความรวยของผมให้มีความสุขในทุกๆ วันครับ

มาอยู่นิ่งๆ สงบๆ แล้วดื่มด่ำความรวยด้วยกันไหมครับ คนไทยโดยส่วนใหญ่อยู่ในสภาวะที่สามารถทำได้กันทั้งนั้นครับ