บทรำพึงรำพัน : เราต่างก็ผ่านเส้นทางเดียวกัน

เช้าวันนี้ก็เหมือนกับทุกๆเช้าของวันทำงาน หลายคนคงเบื่อที่ต้องเดินทางในเส้นทางเดิมที่ซ้ำซาก เหมือนทุกๆวัน ในหลายๆปี ที่ผ่านมา ขณะเดินทางไปข้างหน้า

หากมองด้วยใจที่ปลดปล่อย วางภาระอันหนักอึ้งด้วยความนึกคิดที่ปั้นแต่ง

หญ้าเปื้อนฝุ่นริมทางเดิน น้ำในร่องกลางของถนนที่เต็มไปด้วยขวดขยะ ฝุ่นควันของรถยนต์ที่ต่างวิ่งขวักไขว่

ทุกสิ่งอย่างไม่มีซ้ำเดิม แม้จะเดินทางในเส้นทางเดิมๆ

ทุกอย่างย่อมปรับเปลี่ยน ให้เราเฝ้ามองความแตกต่าง ขณะที่หยุดนิ่งหรือเคลื่อนไหว เช่นเดียวกันกับการเดินทางของเราที่ไม่เคยหยุดนิ่ง

เช่นเดียวกับข่าวคราว ที่แม้จะวกเวียนวนอยู่ในความขัดแย้ง หลายคนปิดหู ปิดตา ตัวเอง ด้วยถ้อยคำแห่งการเอือมระอาในความขัดแย้งเดิมๆเสมือนเป็นเรื่องที่คุ้นชิน คล้ายเป็นเรื่องปกติของสังคมนี้

แต่ทุกสิ่งอย่างที่เดินหน้าไปพร้อมวันเวลาที่ไม่หยุดนิ่งนี้

มีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

และให้เราเฝ้ามองความเป็นไปนั้น ด้วยความตระหนักรู้แห่งความเป็นจริง พอๆกับความเศร้าสลดกับสิ่งที่พบเจอในระหว่างการเดินทางของเช้าวันนี้

เราคงจะปิดหูปิดตาได้อีกไม่นาน เพราะชีวิตเราต่างต้องเดินทางไปข้างหน้า

และ

เราต่างก็ผ่านเส้นทางเดียวกัน นี้อีกนานเท่านาน...