...กลางความหนาวเย็น
และท้องฟ้ากว้างใหญ่ไพศาล
...ฉันค้นหาตัวเอง
และพบตัวเอง
นั่งเขียนบทกวีอยู่กลางทุ่งข้าวโพด
...กลางความหนาวเย็น
และท้องฟ้ากว้างใหญ่ไพศาล
..ฉันมีคำถามมากมาย
กับตัวฉันเอง
แต่ฉันก็หาคำตอบไม่ได้เลย
...กลางความหนาวเย็น
และท้องฟ้ากว้างใหญ่ไพศาล
...ฉันค้นหาตัวเอง
และพบตัวเอง
นอนเลียแผลเป็นอยู่กลางทุ่งข้าวโพด…
...รวมชุดบทกวี...การเดินทางอันนิรันดร์...เป็นเรื่องราวของชีวิตบนลานหิมะ...ทุ่งข้าวโพด...การเดินทางและความเหงา ในปี 2528-2530
...แม้เวลาผ่านมายาวนานกว่ายี่สิบกว่าปี...แต่กลอนในหนังสือเล่มนี้...ทุกบททุกตอน...ยังมีความงดงาม...และความเป็นนิรันดร์เหมือนชื่อเรื่อง...
ผู้เขียนบทกวีได้ผลผลิตอันงดงามในยามดึก...ที่อิลลินอยด์...ความเจ็บปวดทรมานที่จากบ้านมาดินแดนแสนไกลเกือบครึ่งโลก...
แต่อย่างไรก็ตาม...ชีวิตย่อมมีสองด้าน...มีขาดและมีเกินบ้าง...ชีวิตของความเหงาก็เช่นกัน...มีสิ่งแลกเปลี่ยนเสมอ...เศร้าหมองกับปิติ...เลวร้ายกับดีงาม...จากและพบ....
บทกวีเล่มนี้เป็นอีกเล่ม...ที่เป็นแรงบันดาลใจให้ผมชอบแต่งกลอนเปล่า.....จนกระทั่งถึงปัจจุบัน...
...อยากให้ทุกท่านได้อ่านจังครับ...สุขสันต์กับการอ่านนะครับ....
......................................
....การเดินทางอันนิรันดร์...
ผู้เขียน : วิรุณ ตั้งเจริญ
สำนักพิมพ์ : ต้นอ้อ
พิมพ์ครั้งที่ 1 ปีที่พิมพ์ : 2531 จำนวน 125 หน้า
น่าอ่าน
ชีวิตมีทั้ง "ขาดๆๆ .... เกินๆๆ นะคะ ..... ไม่มีความพอดีนะคะ .... ชีวิตก็เป็น เช่นนี้ นี้เอง.... ขอบคุณบันทึกดีดีนี้ค่ะ
อีกมุมหนึ่งนะคะ.........
ขอบคุณความขาด......... เพราะยังมีที่ว่างเหลือให้เติมเต็ม
ขอบคุณความเกิน ......... จะได้ช่วยกันนำไปเติมเต็มส่วนที่ขาด
หากแต่ละคน แต่ละมือ แต่ละใจ แต่ละชีวิต ........คิดได้แบบนี้
โลกก็คงจะมีความพอดี พอได้ และพอเพียง .......... ลบที่ว่าง ด้วยการเติมเต็มส่วนที่ขาด.........