สมรภูมิขาสั้น ฟันน้ำนม

สมรภูมิขาสั้น ฟันน้ำนม 
เมื่อ(ครู)ผู้ใหญ่จรยุทธ์กัน โดยปั้นเด็ก สงครามตัวแทน ฟาดฟันกัน
......................................................................................

ความจริงผมน่าจะเข้าใจอะไรบางอย่างตั้งแต่วันนั้นเสียแล้ว แต่ให้ตายเถอะ มันก็ดีเหมือนกัน ที่ความเข้าใจยิ่งกว่าได้ปรากฎเห็นชัด

ผมจำได้ว่าครูระดับบริหารในโรงเรียนเขาต้องการมีอำนาจในโรงเรียน ครูทั้งสองขัดแข้งขัดขากันตลอด การประชุมครูโรงเรียนทุกครั้งที่จบลง แต่ก็มิได้จบลงข้อขัดแย้งภายในทั้งสองฝ่าย ทั้งสองฝ่ายต่างหาแนวร่วมสมัครพรรคพวก เพื่อนสนิทมิตรสหาย ให้เห็นคล้อยตามไปยังตน นานวันความร้าวฉานแตกต่างแตกแยกแพร่สะพัดทั้งโรงเรียน

ผมคิดว่าเรื่องบ้าๆแบบผู้ใหญ่จะจบลงเพียงแค่นั้น เรื่องของเรื่องมันลามปามมาถึงพวกผม เมื่อหาฐานมวลชนครูได้น้อย ก็ต้องลงมาหามวลชนเด็กๆ
เด็กๆต่างแบ่งเป็นก๊กเป็นเหล่า เธอ เขา เรา สังกัดครูไหน ต่างมีแบ็คดันหลังกันทุกเหล่า ทุกพวก
ก่อความวุ่นวาย จุดประทัด หนีเรียน สร้างปัญหาให้โรงเรียน คืองานสนุกๆที่ได้รับมอบหมาย เราไม่รู้เลยว่าเป้าหมายผู้ใหญ่ตอนนั้นคืออะไร

ผู้อำนวยการโรงเรียนปวดหัวกุมขมับ ปัญหาแต่ละอย่างในโรงเรียนรุมเร้าอย่างหนักหน่วง เราก่อความวุ่นวายถี่ขึ้น ครูฝ่ายปกครองไล่จับกันจ้าละหวั่น แต่จะสู้สปีดหมาอย่างเราได้หรือ ประธานนักเรียน เหล่ากรรมการนักเรียน สารวัตรนักเรียน โดนตบบ้องหู ข่มขู่ ชี้หน้า หวาดผวาตัวสั่น

เราทั้งหมด รวมตัวผม ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ากำลังทำอะไรอยู่ แต่รู้ว่ามันสนุกมาก หรืออาจเพราะเราทั้งหมดไร้เดียงสาก็ไม่แน่ใจ

นานวันหลายคนโดนจับ โดนเชิญให้ออกจากโรงเรียน เราคิดถึงเพื่อนคนอื่นๆนั่นแหละ และเราก็เริ่มกลัวไม้แข็งนั้น 

ทุกอย่างเหมือนจะจบลงเงียบเชียบหลายเดือน สัญญานเตือนถึงความดุเดือดที่จะประทุเริ่มมีเคล้าลาง ข่าวดีหรือข่าวร้ายเรื่องจัดกีฬาสีโรงเรียน

ข่าวลือหนึ่งบอกว่าปีนี้เขาไม่จัด โรงเรียนไม่มีงบ งบน้อยหรืออะไรไม่แน่ใจ
อีกข่าวลือหนึ่ง บอกว่า เขาขัดแย้งกันภายในผู้บริหาร ตกลงกันไม่ได้ เลยพลอยเดือดร้อนมาถึงเด็ก

กีฬาสีประเพณีมีมาช้านาน ทุกๆปีเราสนุกสนานเฮฮากันสม่ำเสมอ เราแค้นคับข้องใจ ไม่ยอมรับอันนี้ ถ้าปีนี้ไม่จัด เป็นเรื่องแน่ เราสุมหัวเคียดแค้นใจ

ได้ข่าวว่าครูบางคนบอก ว่าที่จริงครูหลายคนก็สนับสนุนให้จัด แต่ผู้บริหารอ้างโน้น นี่ นั่น สุดท้ายโครงการโดนตัด

เรารวมตัวกันอีกครั้ง วางประทัดตามอาคารเรียนโดยผูกกับยากันยุง ตั้งเวลาประมาณห่างกัน 2-3 นาที จึงมีเสียงปังๆ ตู้มๆ ตามอาคารต่างๆ เพื่อนนักเรียนหญิงกรีดกร๊าด อาจารย์ ครูต่างหมอบคลาน เราขำขัน ให้ตายเถอะ มันตลกหัวเราะจนเยี่ยวเล็ด 

เสียงครูฝ่ายปกครอง ด่าแม่ตวาดฉาดฉาน ใครๆก็รู้ว่ามือวางประทัดมีใครบ้าง เราชี้หน้า ข่มขู่เด็กๆมอต้น ขู่ใครบอกกูตบให้ตาหลุด เราชนะผ่าน ลอยหน้าลอยชายหน้าตาเฉย นานวันความเดือดร้อน เสียงดังประทัด เริ่มหนัก

สงครามน้อยๆจึงดำเนินต่อไปสักพัก จนผู้บริหารรับรู้ ปวดขมับ อนุมัติให้เราจัดกีฬาสี เราดีใจเฮฮาอย่างยิ่ง เสียงประทัดดับหายฉับพลัน โรงเรียนสงบ เราได้แข่งกีฬาสี

หลังจากนั้นไม่นาน ครูคนหนึ่ง ที่เป็นรองผู้อำนวยการขอย้ายตัวเองออก ผมจำได้ดีถึงปาก คำพูดที่แกกล่าวไว้" เมื่อเป็นใหญ่ไม่ได้ก็ต้องจากลา ยอมเป็นหัวหมาดีกว่า ยอมเป็นหางราชสีห์" ตอนนั้นผมไม่เข้าใจว่าแกพูดอะไร ผมก็ไม่อยากสนใจด้วย แต่ผมรู้เพียงแค่แกดีกับกลุ่มผม เพื่อนผมเป็นอย่างมาก เราสนิทกันเหลือเกิน ช่วยเราตลอด

ผมคิดว่าทุกอย่างจะหยุดเพียงเท่านั้น แต่ให้เถอะ พูดก็พูด มันอีรุงตุงนังตลอดมา จนผมจบการศึกษา ผมก็ไม่ได้รับรู้อะไรอีกเลยเกี่ยวกับโรงเรียน

..................

มาวันนี้ที่เขาประท้วงกัน ดูข่าวตามทีวี ผมได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจากความตลกโปกฮาของบ้านเมืองเรา ผมรู้สึกว่าเหตุใดหนอ มันช่างคล้ายกันเหลือเกิน เหมือนยังกะตอนที่ครูเขาขัดแย้งกัน สมัยผมเรียนมัธยม
ครูก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรมากมาย เงินเดือนก็ได้ สวัสดิการก็ยังมีอยู่
แต่เพื่อนผมหลายคนต้องโดนไล่ออกจากโรงเรียน 
เพื่อนผู้หญิงบางคนโดนประทัดแก้วหูแตก
ประตูห้องเรียนโดนถีบทะลุเป็นรูใหญ่ 
ประตูห้องน้ำหายกระจายแตกออก
โต๊ะ เก้าอี้ โดนขีดเขียนสกปรก ภาพรวมโรงเรียนเสียหาย
หายคนต่อหลายคน รุ่นเดียวกัน รุ่นน้องรุ่นพี่ เกลียดกลัวเรายังกะขี้ หรือตัวอะไรก็ไม่รู้

ผมและเพื่อนโดนสร้างให้เป็นเครื่องมือ เครื่องสนองอะไรบางอย่างที่ครูเขาตกลงกันไม่ได้ ผมและเพื่อนอีกกลุ่มต่างห่ำหั่น เตะต่อยกัน เพื่อให้รู้ว่าเราซ่าส์ มีปัญหาครูฝ่ายเราก็มาช่วยเหลือ เคลียร์เจรจาให้ตลอด เรารอด เราเจ็บตัว เรารักครูเรา รักเพื่อนเรา

เหมือนกันเหลือเกิน เหมือนกันมาก ที่มีฝ่ายหนึ่งเป็นพระเอก ที่มีฝ่ายหนึ่งเป็นปีศาจ พลพรรคร่วมสนับสนุน เอากันเข้าไป
สุดท้าย ทั้งพระเอกทั้งปีศาจ เขาก็ตกลงกันได้ แต่ลิ่วล้อ มวลชนนี่สิ ตายเปลือง นักมวยแทบตาย ส่วนโปรโมเตอร์ เจ้าของค่ายได้เงิน ดูสิตอนนี้ กองเชียร์กับนักพนันกำลังลุ้นกันตัวโก่ง ใครจะตายก็ได้ แต่มีคนรอรับตังอยู่ 
เขาจะรู้กันมั้ยหนอ มวยใหม่ สนามเก่า โปรโมรเตอร์หน้าเดิมๆ
ผมยิ้ม นั่งดูมวย............มันส์