เขียนต่อจาก บันทึกที่แล้ว ลำยองทำเครียด ตอน1 http://www.gotoknow.org/posts/552603
ในปัจจุบันนี้ มีกฎหมายสำหรับบังคับใช้กับกรณีปัญหาที่เกิดกับเด็ก เช่นวันเฉลิมแล้ว คือ พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546 ซึ่งเป็นกฎหมายที่มุ่งคุ้มครองสวัสดิภาพเด็ก มีเนื้อหาสาระที่กำหนดให้บิดามารดาปฎิบัติต่อเด็กผู้เป็นบุตรอย่างเหมาะสมกับวัย คุ้มครองเด็กที่ถูกเลี้ยงดูไม่เหมาะสม มีชีวิตเลี้ยงชีพอยู่ในบ่อนการพนัน ไม่สนใจให้การศึกษาตามหน้าที่ หรืออีกหลายพฤติกรรมที่ลำยองกระทำให้ดูในละครนั้น
ล้วนผิดกฎหมายคุ้มครองเด็กทั้งสิ้น อีกทั้งกฎหมายยังกำหนดให้ผู้พบเห็นเหตุการณ์ หรือเพื่อนบ้านมีหน้าที่แจ้งเหตุให้เจ้าพนักงาน ตามพระราชบัญญัติทราบเพื่อเข้าคุ้มครองเด็ก (พนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติส่วนใหญ่คือเจ้าหน้าที่กรมพัฒนาสังคม หรือพัฒนาสังคมจังหวัด) ซึ่งมีอยู่ทุกจังหวัด
ส่วนเจ้าหน้าที่คนใดของจังหวัดนั้นๆ ได้รับการแต่งตั้งต้องตรวจสอบเอาเอง และโปรดจงสบายใจเถิดว่า เมื่อได้แจ้งโดยใจสุจริตว่าต้องการช่วยเด็กจริงๆแล้ว ท่านจะได้รับการคุ้มครองตามกฎหมายให้ไม่ต้องรับผิดใดๆ ในความผิดแจ้งความเท็จหรือหมิ่นประมาทหรือข้อหาใดๆ สุดแต่ผู้กระทำนั้นๆ จะยกขึ้นมาอ้างมั่วๆ ขอเพียงอย่างเดียวต้องสุจริต ไม่มีเจตนากลั่นแกล้งเขาเท่านั้นพอ
เพียงเท่านี้ท่านก็มีโอกาสช่วยชีวิตและอนาคตเด็กของชาติได้แล้ว ส่วนคุณพ่อสันต์ผู้น่าสงสารนั้น ข้าพเจ้าก็อยากบอกเหลือเกินว่า แม้มิได้เป็นบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย คือไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับมารดาเด็ก ทำให้เด็กเป็นบุตรนอกสมรส และส่งผลให้อำนาจปกครองบุตรอยู่กับมารดาเด็กแต่ฝ่ายเดียว ก็ไม่ใช่ว่าจะแก้ปัญาไม่ได้นะ
จะไปจดทะเบียนรับรองบุตรก็ได้เพื่อให้บุตรกลายเป็นบุตรชอบด้วยกฎหมายของตนด้วย ซึ่งส่งผลให้อำนาจปกครองบุตรแบ่งออกเป็น 2 ส่วนคือบิดา กับมารดา เท่านี้ก็มีสิทธิเอาวันเฉลิมไปเลี้ยงเองแล้ว ถ้ามารดาไม่ยอม ทั้งที่ไม่เลี้ยงหรือเลี้ยงไม่ได้ ทำพฤติกรรมไม่เหมาะสม อย่างยิ่ง(ดื่มสุรา จนเป็นพิษสุราเรื้อรัง ติดการพนันอย่างหนัก จนเข้าข่ายเป็นผู้เสมือนไร้ความสามารถแล้วด้วยซ้ำ ไม่รวมมีสามีหลายคน เพราะเป็นสิทธิของเขาที่ทำได้เมื่อเขามีทีละคน)
คุณสันต์ก็สามารถไปฟ้องเพิกถอนอำนาจปกครองของมารดาเด็ก แล้วขออำนาจปกครองเด็กเพียงผู้เดียวก็ได้ จะได้ไม่ต้องมาอ้อนวอนโดยไม่สามารถทำอะไรมากกว่านี้ได้
อนึ่งสำหรับสาวกทองเนื้อเก้าของแท้ตัวจริงที่อาจจะอ่านบทความนี้แล้วอยากจะอะไรก็ตามข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอแจ้งเจตนาไว้ ณ ที่นี้ว่า 1. ไม่มีเจตนาวิจารณ์ละครสุดโปรดของท่าน
2. ไม่มีเจตนา วิจารณ์ว่านักแสดงดีหรือไม่ดี
3. มีเพียงเจตนาบอกว่าปัญหาเด็กที่พ่อแม่อุปการะเลี้ยงดูโดยไม่เหมาะสม ทำร้ายร่างกายจิตใจ หรือแสวงหาประโยชน์โดยมิชอบจากเด็กสามารถช่วยเหลือแก้ไขได้ และเป็นหน้าที่ของผู้ใหญ่ใจดีทั้งหลาย ร่วมด้วยช่วยกัน

(เครดิตภาพจากเว็บไซต์ http://www.postjung.com/)
เมื่อคืนดูแล้วความรู้สึกว่าชีวิตด้านลบของลำยองจะโอเวอร์มากเกิน จนรู้สึกสงสารตัวละคร คือตัวลำยองเองที่โดนผู้ประพันธ์จงใจเกินไป หรือเปล่า
รู้สึกมากไปเหมือนกันคะ แต่จริงๆแล้วมันเกิดขึ้นได้นะคะ ถ้าจุดเริ่มต้นของปัญหาของลำยองคือมีปัญหาเรื่องระบบคิด ของเขาเอง คือคิดไม่ได้คิดไม่เป็น ดิฉันเคยเห็นพฤติการคล้ายๆกันนี้ ในมนุษย์จริงๆคนหนึ่ง เมื่อสมัยยังเป็นนักกฎหมายในองค์กรที่ทำงานด้านผู้หญิงแห่งหนึ่ง มีผู้ประสบปัญหาคนหนึ่งวนเวียนเข้าออกองค์กรที่ให้ความช่วยเหลือเสมอ ด้วยปัญหาที่แตกต่างกันในแต่ละครั้ง จนดิฉันสงสัยว่าทำไมเขาถึงตัดสินใจทำอะไรก็เกิดปัญหาตลอด เหมือนมีกรรมไม่จบไม่สิ้น เลยถามความเห็นจากเพื่อนที่เป็นนักสังคมสงเคราะห์ดู ว่าปัญหาอย่างนี้อธิบายอย่างเป็นวิชาการได้หรือไม่ เพื่อนได้กรุณาตอบว่า มันเป็นปัญหาทักษะชีวิตของคน ซึ่งส่วนหนึ่งอาจเกิดจากชีวิตในวัยเด็กว่าถูกอบรมเลี้ยงดูมาอย่างไร ประมาณนี้คะ บางทีอาจมีคนที่น่าสงสารเหมือนลำยองอยู่จริงก็ได้นะคะ