เมื่อคืนและก่อนหน้านี้อีกหลายๆคืนได้ติดตามดูละครเก่าเอามาเล่าใหม่เรื่องหนึ่งที่กำลังดังมากคือ "ทองเนื้อเก้า"  จำได้ว่าเมื่อสิบกว่าปีก่อนตอนที่ข้าพเจ้ายังเด็กกว่านี้มากเคยดูละครเรื่องนี้มาก่อนแล้ว และยังจำความรู้สึกได้ดีว่าเศร้ามากสงสารวันเฉลิมลูกลำยองและลูกคนอื่นๆของลำยองที่ต้องลืมตาออกมาดูโลก โดยมีแม่ที่บกพร่องต่อหน้าที่ ทั้งในทางกฎหมายและจริยธรรมเช่นลำยองแต่ในครั้งนั้นยังเด็กเกินกว่าจะรู้ได้ว่าเรื่องราวเหล่านี้มีอยู่จริงในสังคมนี้  

 

สำหรับเมื่ออดีตนั้นปัญหาเช่นนี้อาจไม่สามารถแก้ไขได้อาจต้องปากเปียกปากแฉะสั่งสอนอบรมลำยองให้คิดได้กลับตัวใหม่และรอหวังผลตามแต่บุญแต่กรรมของเด็กว่าแม่จะสำนึกได้หรือเปล่าก็อาจเป็นได้

   

 

(เครดิตภาพจาก http://home.truelife.com)

 

แต่เมื่อมันถูกนำมาทำซ้ำและฉายใหม่ในปัจจุบัน เด็กคนนั้นผู้ซึ่งเคยนั่งดูละครเรื่องนี้ด้วยความเศร้าเสียใจ สงสารคนนั้นกลายร่างเป็นทนายความที่โลดเล่นอยู่บนหนทางแห่งการช่วยเหลือทางกฎหมายแก่ผู้ประสบปัญหาทั้งเด็กผู้ใหญ่ผู้หญิงโดยมิได้จำกัดเพียงผู้มีสัญชาติไทยได้กลับมาดูละครเรื่องนี้อีกครั้งอารมณ์ความรู้สึกก็เปลี่ยนไปอย่างมาก  

 

มันกลับกรายเป็นความรู้สึกห่วงใยสังคมที่กำลังเสพละครเรื่องนี้และสงสัยอย่างยิ่งว่าจะมีกลุ่มคนสักกลุ่มไหมที่พบเห็นปัญหาของเด็กอย่างในตัวละครหรือจะมีคนที่กำลังสร้างปัญหาให้กับสังคมเหมือนเช่นที่ปรากฎในละครกำลังดูมันอยู่บ้างหรือไม่

 

เมื่อดูแล้วคิดอย่างไรเชื่อตามนั้นหรือไม่  สังคมรอบข้างเด็กที่กำลังประสบปัญหาคนนั้นที่อาจกำลังเผชิญปัญหาอยู่ที่ใดที่หนึ่งที่เรายังไม่รู้เข้าใจว่าตนทำได้เพียงมองดูด้วยความเวทนาพยายามช่วยเหลือแต่ทำไม่ได้เพราะจำนนด้วยความไม่เอาไหนของมารดาเด็กอยู่หรือเปล่าท้ายที่สุดเราก็จำต้องปล่อยให้เด็กทุกข์ทรมานอยู่กับสภาพเช่นนั้น 

 

รอพิสูจน์ว่าเป็นทองคำแท้ไม่หวั่นไหวไปกับสังคมเลวร้ายรอบตัวและหลุดพ้นออกมาเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพของสังคมมันเป็นเช่นนั้นอยู่หรือไม่  แน่นอนข้าพเจ้าไม่มีคำตอบรู้เพียงมีความกังวลวิ่งวุ่นอยู่ในใจ  เลยตัดสินใจเขียนดีกว่าเผื่อมีใครอ่านแล้วบังเอิญได้เจอกับภาพปัญหาเหมือนเช่นในละครจะได้ยื่นมือเข้าไปช่วยเด็กได้โดยไม่ดูเหมือนเสือกเรื่องในครอบครัวคนอื่นเขาแต่เป็นหน้าที่ตามกฎหมายเลยทีเดียว