เมื่อครั้งได้มีโอกาสอ่านหนังสือเล่มหนึ่งของท่าน ว.วชิรเมธี

ในตอนหนึ่งที่ท่านได้กล่าวถึง...ความรัก

ซึ่งผู้มีความรู้เรื่องของความรักอย่างน้อยนิดเช่นผู้เขียน  พอสรุปได้ว่า

ความรักมี 4 ระดับ

      1. รักตัวกลัวตาย....เป็นความรักพื้นฐานของสิ่งที่มีชีวิตที่เรียกว่า "สัตว์โลก"

ไม่ว่าจะเป็นสัตว์เดรัจฉาน หรือสัตว์ประเสริฐเช่นมนุษย์อย่างเราๆท่านๆทั้งหลาย

ล้วนแล้วแต่รักชีวิต กลัวความตายด้วยกันทั้งสิ้น  ความรักเช่นนี้มีถ้วนทั่วทุกตัวตน

จะมากน้อยก็สุดแต่ปัจจัยหลายประการ

     2. รักใคร่ปรารถนา..... รักของชายหญิง (ปัจจุบันเป็นชายกับชาย หรือหญิงกับหญิง เสียก็มาก)

แรกรักน้ำต้มผักก็หวาน แต่พอนานน้ำตาลก็พาลขม  รักนี้เกิดจากสัจจธรรมที่ต้องยอมรับในสังคมปัจจุบัน

รัก โลภ โกรธ หลง ใน รูป รส กลิ่น เสียง  หาความจีรังยั่งยืนยาก (แต่ก็ใช่ว่าจะหามิได้เลย)

     3. รักเมตตาปราณี..... รักของบิดา มารดา ญาติพี่น้องวงศ์ตระกูล ผู้ใหญ่กับเด็ก ทั้งยังรวมถึง

คนกับสัตว์  รักนี้เกิดจากสิ่งที่อยู่ภายในรูปลักษณ์ของแต่ละคน บางคนหน้าตาดีแต่ไม่เคยให้ความรัก

ความเมตตาแก่ใคร บางคนอัปลักษณ์ชั่วร้าย แต่จิตใจแสนงาม (แต่บางบางคนรูปชั่วตัวดำ ใจทรามก็ถมเถ)

     4. รักนี้มีแต่ให้.......ยากจะหาได้ในสังคมปัจจุบัน แต่เป็นรักที่ยิ่งใหญ่  ไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน

นั่นคือความรักของพระพุทธศาสนา ใครทำใครได้  อยากได้มากเท่าไรก็กอบโกยได้จากคำภีร์ของพระพุทธองค์

          กำลังจะบอกว่า....ทั้งหมดทั้งมวลนี้  ผู้เขียนสัมผัสมาแล้วทั้งสิ้น !!!!!!!

สิ่งสุดท้ายของการสรุปเรื่องของความรัก

         คือน้ำผึ้ง  คือน้ำตา  คือยาพิษ

         คือหยาดน้ำอมฤต  อันชื่นชุ่ม

         คือเกสรดอกไม้  คือไฟรุม

         คือความกลุ้ม  ความฝัน  นั่นแหละรัก