ปลายทางแห่งความสุข..ท่ามกลางบรรยากาศของงานแห่งการพลัดพรากจากไปของคนที่รักและผูกพันบรรยากาศกลับอบอวนไปด้วยความสุขปิติเมื่อนึกถึงคนที่จากไป

วันนี้พึ่งพ้นผ่านจากงานศพอุ้ย(สายญาติทาง จ.เชียงราย ไปอยู่นราธิวาส20-30ปีแต่สุดท้ายกลับวางไว้ที่เมืองขอนแก่น)จากไปด้วยความสงบเรียบง่าย...แม้จะพบกันไม่กี่ครั้งตั้งแต่ขึ้นมาจากปักษ์ใต้(พักอยู่ที่บ้านย่าในเมืองขอนแก่น นานๆทีลูกชายลูกสะใภ้จะพามาเที่ยวที่สวน)แต่ในเรื่องราวชีวิตของคนๆหนึ่ง..วันนี้ทำให้ข้าพเจ้าได้รับรู้ว่าบางครั้งชีวิตของคนเรา..กับสิ่งที่ตามหาทั้งชีวิตกลับไม่ใช่ทรัพย์สินเงินทองหรือความมั่งมีศรีสุข...หากแต่เป็นสิ่งที่เรียกง่ายๆสั้นๆว่า"ความเข้าใจ"เข้าใจในสิ่งที่เป็น..ไม่ใช่การเข้าใจในสิ่งที่ต้องเป็นหรืออยากให้เป็น...เราจะต้องพลัดพรากจากของรักของเจริญใจทั้งสิ้นไป...

...จากเรื่องราวในวันนี้ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงงานและการจากไปของหลวงลุง(พระครูใบฏีกาสุพล พลธมโม)ก็เลยไปตามหาภาพบรรยากาศความทรงจำความผูกพันร่องรอยแห่งความสุขมาเขียนผ่านบันทึก...

...เวลา3ปีที่ดูแลสงฆ์อาพาธรูปนึงแม้ว่าเวลาเพียงสั้นๆแต่กลับรู้สึกผูกพันอย่างมากมายในหัวใจทุกๆครั้งที่นึกถึงสิ่งที่ได้คิดพูดทำร่วมกับท่านอาจเรียกได้ว่า"ร่องรอยแห่งความสุข"หลังทุกข์เวทนาหนักหนาผ่านพ้นไปแล้ว(ธาตุทั้งสี่)...

...เชื่อว่าความรู้สึกเช่นนี้ของหลายๆท่านที่อยู่ในงานพิธีพระราชทานเพลิงศพครูใหญ่หรือในทุกครั้งที่นึกถึงคนรักและผูกพันที่จากไป..คงไม่แตกต่างอะไรกับข้าพเจ้ามากนัก...

...บรรยากาศอบอวนด้วยสุขภายนอกและสุขภายใน...

...ความสุขสงบเย็นใจและเรียบง่าย คณะสงฆ์ธรรมยุตนิกายหลังเสร็จกิจบิณฑบาตร...

...ไปแล้วกลับ แต่หลับคงไม่ตื่น ฟื้นอาจจะมี หนีไม่พ้น(สิ่งเดียวในโลกนี้ที่เชื่อว่าแน่นอนที่สุด)...

...ชอบจังภาพนี้...

...ความปลาบปลื้มปิติใจของผู้จากไปและผู้ที่ยังอยู่...

...ครั้งสุดท้ายของการส่งสังขารคนที่รักและผูกพันเป็นความอาลัยที่คงไว้ซึ่งความสุข(ความดี)...

...เถ้ากระดูก มข.จัดรถนำพาไปลอยอังคารที่ลำน้ำโขงหนองคาย(หลวงลุงไม่มีเถ้าถ่านให้ลอยเพราะบริจาคเป็นโครงกระดูก)...

...หนังสือที่อบอวนด้วยความสุขและร่องรอยแห่งความดีของครูใหญ่...

                                          *** ขอบพระคุณ และสวัสดีค่ะ ***