"ฟ้าคราม" ตอนความรัก + ความคิดถึงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

เมื่อคืนวันก่อน (๓๐ กันยายน ๒๕๕๖)

กลับไปนอนกับฟ้าคราม...

ย่าสังเกตเห็นพ่อเพรียงกอดหนู หอมหนู...

ซึ่งย่าก็ไม่เคยเห็นทำแบบนี้มาก่อน...

พ่อเพรียงเล่นกับหนู...โดยชอบถามหนูว่า...

"ฟ้าฯ รักพ่อไหม?" หนูก็ตอบว่า "รัก"

และก็ยิ้มหน้าบาน...พ่อเพรียงถามมากเกินไป...

เรียกว่า "บ่อยครั้ง" จนหนูถ้าจะรำคาญ

หนูก็ตอบพ่อเพรียงว่า..."ถามจัง!!!" คริ ๆ ๆ...

ย่าคิดว่า "พ่อเพรียงคงจะรักหนูมาก"...

เพราะแต่ไหนแต่ไร "พ่อเพรียงไม่เป็นแบบนี้...

ขนาดจะเข้ามากอดย่าเหมือนลุงภัคร

พ่อเพรียงก็ยังไม่ทำเลยจร้า"...

แต่พอมามีหนูขึ้น พ่อเพรียงกลับรักหนู

รักครอบครัวมากขึ้น...

นี่แหล่ะ!!! หนูเกิดมาเพื่อทำให้

ครอบครัวของย่าได้รับการเปลี่ยนแปลงจร้า...

แต่พอพ่อเพรียงบอกว่า...พ่อเพรียงจะมานอนตักย่า

บอกว่า...นอนกับย่าดีกว่า...เท่านั้นเอง...

"แม่ฟ้าฯ น้อย กระโดดข้ามผลักพ่อเพรียง

ไม่ให้มานอนตักของย่า" ทำเอาพ่อเพรียง +

แม่อ้อม + ย่า หัวเราะชอบใจหนูใหญ่...

เพราะหนูบอกว่า..."ย่าฟ้าฯ"...

ห้ามใครมานอนตัก...ฟ้าฯ นอนได้คนเดียวคร้า...คริ ๆ ๆ

"ฟ้าคราม" เห็นปู่เรแล้วจะชอบพูดว่า

"โต๋เต๋ โต๋เต"...พร้อมกับทำหน้ายิ้ม ๆ...

เพราะปู่เรชอบแซว "ฟ้าคราม"

แบบนี้ จนฟ้าครามจำได้...

เมื่อช่วงเย็นวันนี้ (๒ ตุลาคม ๒๕๕๖)

ย่ารับโทรศัพท์ของแม่อ้อม...

คิดว่าเป็นแม่อ้อมโทร.มา แต่เปล่า...

เป็นเสียงของหนู ถามย่าว่า...

"ย่าทำไรอยู่...ฟ้าฯ คิดถึง"...

ยาหอมชื่นใจสำหรับย่ามาอีกแล้ว...

ย่าก็คิดถึงหนู + รักหนูมากกกกกกจร้า...

*********************************************

นี่คือ...ส่วนหนึ่งของชีวิตของฉัน :

ความรัก + ความคิดถึงที่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉัน...

***ความรัก + ความอบอุ่น...

เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวที่ทุกครอบครัวสร้างได้***