วันนี้ความหวังของผมริบหรี่ลงไปมากหลังจากการต่อสู้กับปัญหาอุปสรรคที่ผ่านมา ในขณะที่ความหวังของผมริบหรี่มีผู้ป่วยโรคไตระยะสุดท้ายที่ต้องเดินทางไปฟอกไตที่เชียงใหม่สัปดาห์ละ2-3 ครั้งยิ่งริบหรี่ลงไปอีก จากความพยายามของผมกับเพื่อนร่วมงานอีกคนที่พยายามทำความหวังของผู้ป่วยและญาติ ที่จะได้ไม่ต้องเดินทางไปจากบ้านเพื่อไปฟอกไตด้วยระยะทางไปกลับร่วม 300 กิโล ด้วยเหตุผลเรื่องความไม่พร้อมของหลายด้าน ในขณะที่เงินกับอุปกรณ์พอหาได้แต่ขาดการสนับสนุน แม่ฮ่องสอนทั้งจังหวัดไม่สามารถเปิดบริการหน่วยไตเทียมหรือหน่วยฟอกไตได้ ด้วยเหตุผลเรื่องไม่มีแพทย์เฉพาะทาง ความไม่คุ้มกับการลงทุน ผมมานั่งคิดเรื่องเหล่านี้แสดงว่าเราคงไม่มีทางช่วยผู้ป่วยของเราที่มีร่วม 20 คนได้ ที่จริงคำว่าคุ้ม ไม่น่าจะใช้ได้กับการดูแลรักษาผู้ป่วย หากผมมีเงินพอนะครับอย่าว่าแต่ผู้ป่วย20 คนเลยครับ แค่ 5คน10คน ผมก้พร้อมจะลงทุน มีเพื่อนที่เป็น ผอ.รพช.แห่งหนึ่งที่กำลังจะเปิดหน่วยบริการฟอกไตดดยเป็นลักษณะเอ๊าท์ซอร์ซ เอกชนเข้ามาลงทุน ด้วยการที่มีคนไข้ 30-40 คน ระยะทางจากรพช.-รพท. ไม่ถึง100 กิโล แต่เขาบอกว่ามันไม่มีการขาดทุนหรอกถ้าเราช่วยกัน โดยเฉพาะการที่ได้ช่วยคน ลดทุกข์ ลดภาระคน ก็ถืิอว่าได้กำไรแล้ว คิดได้ไงความคิดเทพ ๆแบบนี้ แต่เขาก็คิดต่อนะว่าถ้ามีเครื่องฟอก 10 เครื่อง คนไข้ 40 คน เฉพาะส่วนแบ่งจากเอกชนที่จะเข้ารพ.ก้เป็นแสนแล้ว แต่เขาก็บอกว่าไม่ได้คิดถึงรายได้ส่วนนั้นเท่าใด แค่เหตุผลการช่วยผปงและยาติก้พอแล้ว เยี่ยมจริง ๆ

สำหรับผม ก้าวมาถึงวันนี้เรามีเครื่องฟอกไตที่ได้และจะได้รับบริจาคมา 3 เครื่องจากผู้ใจบุญและเงินอีก 600,000 บาท เราทำอะไรไม่ได้จริง ๆมีแต่คำว่ารอ รอความเห็นใจ รอความเข้าใจจากผู้ที่จะยื่นมือเข้ามา รออาจารย์ที่จะมาลงทุน ความหวังก็คือความหวังครับ ความพยายามก็คือความพยายามครับ ตราบใดที่เรายังไม่หยุดยั้งความพยายามความหวังนั้นก็ยังไม่สูญสลายครับ ที่ผ่านมาก็พยายามใช้พลังที่ก็มีอยู่น้อยนิดและจำกัด ไปย่างสุด ๆก็ยังคงต้อ "รอ" ต่อไปครับ

หลายท่านที่หวังร่วมกันคงต้องหล่อเลี้ยงให้กำลังใจคนพยายามไปเรื่อย ๆครับ จนกว่าจะสิ้นสุดความหวัสุดท้าย