เมื่อเช้านี้ตอนผมไปส่งเจ้าต้นไม้ไปโรงเรียนระหว่างขากลับก็ผ่านคิวรถตุ๊กตุ๊กที่กำลังจอดรอรับคนโดยสาร ผมเห็นคนขับรถตุ๊กตุ๊กนั่งบนเก้าอี้ข้างถนนในมือถือแทบเล็ตกำลังกดๆ จิ้มๆ อยู่พอดี

ภาพนี้เป็นภาพที่ผมชอบใจอย่างยิ่ง ในประเทศไทยปัจจุบันนี้การเข้าถึงความรู้ไม่ใช่เป็นปัญหาที่ใหญ่มากนักอีกต่อไป ไม่เหมือนกับในอดีตที่ผ่านมาที่การเข้าถึงความรู้เป็นสิทธิ์ของกลุ่มบุคคลเฉพาะเท่านั้น

ในเดือนที่แล้วมีการเลือกตั้งนายก อบจ. ของจังหวัดสงขลา ผู้สมัครทั้งสองคนต่างโฆษณาว่าจะให้มี WiFi ครอบคลุมทุกตำบลในสงขลาภายในสี่ปี สิ่งที่โฆษณานี้เป็นนโยบายที่ฉลาดมากของทั้งสองฝ่าย เพราะจะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างแน่นอนโดยที่ผู้ได้รับเลือกตั้งไม่ต้องทำอะไรเลย ผู้ให้บริการโทรศัพท์มือถือจะแข่งขันจัดการให้เรียบร้อยและจะเร็วกว่าสี่ปีด้วยซ้ำ

ปัญหาต่อไปที่ต้องคิดเมื่อพ้นจากปัญหาว่าจะเข้าถึงอย่างไรแล้วคือ "เข้าถึงอะไร?"

สิ่งที่อยู่ออนไลน์นั้นมีทั้งที่ดีมากและแย่มาก ถ้าเข้าถึงสิ่งดีก็ดีไป ถ้าเข้าถึงสิ่งไม่ดีก็ถือว่ารับความโชคร้ายมาถึงตัว ที่จริงแล้วถ้าผมมีเวลาว่างมากพอเมื่อเช้าผมอาจจะเข้าไปคุยกับคนขับตุ๊กตุ๊กเพื่อให้รู้ว่าเขากำลังอ่านอะไรอยู่ก็ได้

เลยได้ความคิดว่าตอนนี้ถ้าใครทำวิจัยประมาณในลักษณะว่าคนไทย "อ่านอะไรออนไลน์" ก็น่าจะได้ผลลัพธ์ที่มีประโยชน์มากทีเดียวครับ งานอย่างนี้ทำได้เป็นรายปีแล้วเปรียบเทียบกับผลของปีก่อนๆ งานเดียวทำได้ตลอดแถมใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เชียวครับ