เมื่อวาน เป็นวันที่คนไทยจำนวนมากให้ถือว่าเป็น "วันแม่" ผมไม่ได้มีอะไรเกี่ยวกับเรื่องแม่เลย จะมีก็คือก่อนวันแม่ ๓ วัน แม่โทรมา และถามผมว่า ไม่กลับบ้านวันแม่หรือ ผมตอบไปว่า ไม่ได้หยุด ต้องรีบทำงาน และคิดในใจว่า การทำงานอย่างหนักนั่นแหละคือการตอบแทนบุญคุณแม่-พ่อ แต่อีกความคิดหนึ่งคือ ทุกวันนี้ ดูเหมือนแม่จะตามสังคมไปแล้ว น่าจะเกิดจากสื่อ แตกต่างจากสมัยเด็ก ที่แม่ไม่อะไรๆ กับเรื่องแบบนี้ ผมเรียนจบปริญญาตรี แม่ยังไม่รู้เลย เพราะผมไม่ได้บอก ทุกวันนี้แม่ใช้โทรศัพท์เป็น ผมแซวว่า "ไอยะ ไม่ใช่ธรรมดา" แม่บ้านนอก กลายเป็น แม่ของสังคมใหม่แบบกลายๆ ส่วนพ่อ ยังไงก็ยังงั้น ไม่สนใจเรื่องแบบนี้ ลูกจะซื้อโทรศัพท์ให้ พ่อถามว่า เอาไปทำอะไร เสียงตังค์เปล่าๆ เพราะคนอื่นมีเราจึงต้องมีหรือ อย่างนี้อย่าดีกว่า อย่างไรก็ตาม วันพ่อ-แม่ของผมคือวันที่ผมทำงานไม่หยุด วันที่ผมจิตใจว่างเปล่าและวันที่ผมกลับไปบ้าน

   วันที่ ๑๒ สิงหาคม เป็นวันหยุดราชการ ผมตั้งใจว่าจะนั่งทำงานให้เบ็ดเสร็จสักที โดยขออยู่ที่บ้านเต็มวันสักวัน แต่แล้ว ความคิดว่าทุกอย่างจะลงตัวด้วยดี ปรากฏว่า ติดขัดตลอดทั้งวัน เริ่มจากปัดกวาดบ้านแล้ว นั่งเก้าอี้จะพิมพ์งานสักหน่อย ปริ๊นต์งานออกมาได้ ๑ แผ่น เครื่องปริ้นต์เสีย เครื่องดังกล่าวจะใช้เฉพาะที่สำคัญๆเท่านั้น เพราะหมึกแพง ที่ผ่านมาไม่ได้ใช้มากอะไร ด้วยความเป็นคนที่ชอบจะพึ่งพาตัวเองก่อน จึงคัดแคะแกะโน่นนี่นั่น ปรากฎว่า จิ้งจกเข้าไปวางไข่ และออกลูกตัวเล็ก ที่รู้เพราะมีเสียงกุกกักข้างใน และมีเปลือกไข่ออกมาเมื่อผมตะแคงเครื่องปริ้นต์ ก่อนนั้นเข้าใจว่าเกิดจากโปรแกรมที่ไม่เชื่อมต่อกันระหว่างคอมพิวเตอร์กับเครื่องปริ้นต์ แต่ลงโปรแกรมใหม่ก็ไม่เป็นผล ลองใช้ถ่ายเอกสารดู มันก็ปกติ มีแผ่นถ่ายเอกสารอันหนึ่ง ติดจิ้งจกตัวน้อยมาด้วย ชีวิตเจ้ากรรม แต่แล้วผมก็ยังแก้ไขไม่ได้ สายๆ รู้สึกหิว จึงตั้งใจจะไปทอดไข่ ปรากฏว่า กะทะไฟฟ้าเสีย ผมก็แกะออกมาอีก แต่ก็ซ่อมไม่ได้ จึงต้องไปใช้เตาแก๊สแทน ซึ่งแก๊สกำลังจะหมดแล้ว นำข้าวและไข่บวกน้ำพริก มาวางหน้าจอทีวี หวังจะเปิดทีวีดูไปด้วยเพลินๆ แต่ทีวีเสีย เปิดไม่ขึ้น ทุบหน้าจอด้วยมือแล้วก็ยังไม่ขึ้น กินข้าวเสร็จจึงเปิดหลังทีวี แกะโน่นนี่เหมือนเดิม เข้าใจว่าฟิวจะขาด แต่ฟิวยังปกติ เพราะเพิ่งเปลี่ยนไปเมื่อเดือนก่อน จึงคิดว่า พวกไอซีคงจะเสื่อมสภาพ ดังนั้นจะมีอยู่ ๒ อย่างคือ ไปซื้ออุปกรณ์มาเชื่อมเองและซ่อมเอง หรือไปให้ร้านซ่อม ทีวีเก่าแล้วสิบปีกว่าๆ ตัดสินใจนำไปให้ร้านดีกว่า คงไม่ต่ำจากเจ็ดร้อยอีกตามเคย ทั้งที่อุปกรณ์จริงๆ ราคาไม่เท่าไร ที่แน่ๆ ค่าแรง ๕๐๐ บาท กินข้าวเสร็จ นั่งเก้าอี้ เปิดคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ จะพิมพ์งาน แต่เครื่องดับ สงสัยว่าเป็นที่โปรแกรมหรือเปล่า หรือว่าอุปกรณ์ จึงถอดโน่น นี่และนั่น สุดท้ายพบว่า อุปกรณ์ VGA มีปัญหา จึงถอดออก จึงใช้เมนบอร์ดแทน ปรากฏว่า ตัวอักษรไม่คม นั่งพิมพ์ต้องปวดตาแน่ๆ เข้าใจว่าน่าจะเป็นที่โปรแกรม จึงลงวินโดว์ใหม่ แต่ไม่ดีขึ้น ตัวอักษรก็ไม่คมเหมือนเดิม พอปรับแต่งเรื่อย ตัวอักษรเพี้ยน ปรากฏว่า ลงวินโดว์กัน ๓ รอบ (เป็นการลงแบบเก่า จึงใช้เวลานาน) ไปรื้ออุปกรณ์เครื่องเก่ามาใส่ ก็ไม่ได้ดีขึ้น สลับชิพก็ไม่ดีขึ้น สุดท้าย ปล่อยมัน แล้วเอาจอคอมพิวเตอร์ไปทำเป็นจอทีวี นี้คือวันหยุดราชการของผม งานที่ตั้งใจจะทำ ไม่เป็นชิ้นเป็นอันเลย วุ่นอยู่กับซ่อม โทรทัศน์ เตาไฟฟ้า คอมพิวเตอร์ ปรินเตอร์ ซึ่งมาเสียพร้อมในวันเดียวกัน สงสัยจะคล้ายวันมาฆะบูชาละมั้ง เป็นการมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย แต่สิ่งที่น่าดีใจคือ ผมทำใจกับสิ่งที่มันเสียได้ นี่อาจเป็นแม่ของผม