ร.ต.ท..หญิง ชลธาร ฯ นักบินที่ 1 ร่มบินกู้ภัย รับทราบคำสั่งให้นำเครื่องลงไปรับตีวครูสาวจากท่านรออง ฯ แล้วก็เหิรหัวเครื่องตีวงลดระดับลงไปที่ปลายสนามฟุตบอลโรงเรียน แล้วแท็กซี่พาเครื่องไปจอดหน้ากองอำนวยการแสดง ฯ เครื่องร่มบินกู้ภัยลำนี้ ออกแบบสร้างเป็นพิเศษเพื่องานกู้ภัยโดยเฉพาะ โดยคณะนักศึกษ ปวส.กลุ่มหนึ่งจาก รร.เท็คนิค ต่าง ๆ ที่เคยยกพวกตีกันได้หันมาร่วมมือกับศูนย์การบินกองทัพบกเปลี่ยนพฤติกรรม นำความรู้มาร่วมกันสร้างเครื่องร่มบินรุ่นพืเศษนี้ขึ้น ปีกของเครื่องรุ่นนี้ใหญ่,ยาวกว่าเครื่องทั่ว ๆ ไป ใช้เครื่องมอเตอร์ไซด์ขนาด 500 ซีซี 2 เครื่อง หมุนใบพัดผลักดันท้่ายเครื่องเป็นอิสระของแต่ละเครื่อง แรงยกตัวสูงมาก ความเร็วไม่แพ้เครื่องร่มบินอื่น ๆ มีพลประจำเครื่อง สูงสุด 4 คน คือนักบิน 2 คน, พลพยาบาล 1 คน และช่างเครื่อง อีก 1 คน เคลื่อนย้ายคนเจ็บได้สูงสุด ครั้งละ 2 คน และมีอุปกรณ์ช่วยชีวิตรที่จำเป็นครบครัน เครื่องกู้ภัยรุ่นนี้ มีอาวุธประจำเครื่องเป็นปืนกลอากาศขนาด 20 มม. 1 กระบอก พร้อมด้วยระบบสื่อสารร่วมครบวงจร ที่ทำให้สามารถติดต่อกับศูนย์สั่งการ ทั้งภาพและเสียง และกับเครื่องบิน หรือ ร่มบิน ลำอื่น ๆ ที่กำลังปฏกิบัติการร่วมกัน ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ร่มบินกู้ภัยลำนี้ สร้างขึ้นเพื่อทดสอบการช่วยนำผู้บาดเจ็บออกจากสนามปฏิบัติการไปส่งโรงพยางาลที่อยู่ในระยะใกล้ เพราะค่าใช้จ่ายในการปฏิบัติงานน้อยกว่าการใช้เครื่องเฮลิคอปเตอร์มาก
นักบินที่ 1 สั่งการ " นักบินที่ 1 ถึงนักบินที่ 2 ลดรอบเครื่องยนต์ นำเครื่องร่อนลงปลายสนามฟุตบอล ปฏิบัติ "นักบินที่ 2กล่าวตอบในทันที " นักบินที่ 2 ถึงนักบินที่ 1 รับทราบ ลดรอบเครื่องยนต์แล้ว " " รับทราบ " นักบินที่ 1 ตอบ แล้วนำเครื่องตีวงเลี้ยวไปทางปลายสนามฟุตบอล ร่อนลง แล้วแท็กซี่นำเครื่องไปจอดที่หน้าเต๊นท์กองอำนวยการ ฯ ขณะเดียวกัน รถที่ไปนำตัวครูสาวที่ถูกแทง ก็วิ่งเข้ามาเทียบที่เครื่อง ทำการย้ายร่างครูสาวที่อ่อนปวกเปียกขึ้นไปนอนที่เปลคนเจ็บบนเครื่องอย่างรวดเร็ว พร้อมกันนั้น ช่างเครืองและพลพยาบาล ก็วิ่งเข้ามาหระจำที่บนเครือง แล้วบอกนักบินที่ 1 ว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นักบินที่ 1 เร่งเครื่อง นำเครื่องย้อนไปทางปลายสนามฟุตบอล ตั้งหัวเครื่องกลับไปทางด้านเหนืออีกครั้ง จากนั้นก็เร่งเครื่องสุดกำลัง เสียงเครื่องสนั่นหวั่นไหวทั่วบริเวณ แล้วก็ปลดเบร็คพาเคร่ื่องออกวิ่งไปด้วยความเร็วสูงสุดอย่างไม่ชักช้า.........( โปรดรออ่านต่อตอนต่อไป )
ขอบคุณเรื่องราวดีดีของ....
หลวงพ่อบางกอก .....
น่าสงสารครูจังเลย แต่นักบินก็สุดยอดนะคะ
ตื่นเต้นค่ะ
ความคิดหนึ่งพุ่งไปที่ครูสาว
และอีกหนึ่งความคิดลุ้นค่ะ
ว่านักบินจะพาเครื่องผ่านวินาทีนั้นได้ด้วยความรู้สึกอย่างไร
ขอบคุณค่ะ