nui
นาง เสาวลักษณ์ พัวพัฒนกุล

เรื่องดีๆ ของคนญี่ปุ่นที่น่าเอาอย่าง ๒ _ ไม่ทิ้งขยะ


เมื่อประชาชนให้ความร่วมมือกับเทศบาล งานของคนเก็บขยะก็น้อย เทศบาลใช้ภาษีของประชาชนในการจ้างคนน้อยลง มีเงินเหลือไปพัฒนาด้านอื่น

    

  

            ถนน และที่สาธารณะต่างๆ ทุกเมืองที่เราไปไม่มีขยะ  เราไม่เคยเห็นคนกวาดถนน  ไม่ว่าเราจะตื่นเช้ามืดไปเดินเล่น หรือเดินเล่นตอนดึก เราจึงคิดเอาเองน่าจะเพราะไม่มีอะไรจะให้กวาดกระมัง??


  

  

          ถังขยะที่เห็นตามที่สาธารณะไม่มีขยะล้นถัง  และคนญี่ปุ่นแยกทิ้งขยะค่ะ  ส่วนใหญ่จะมี 4 ช่อง คือ  ขวดพลาสติก  ขวดแก้วกับกระป๋อง  กระดาษหนังสือพิมพ์ กับขยะอื่นๆ  และพวกเขาทิ้งขยะตามฉลากที่บอกไว้ข้างถังจริงๆ  เวลาเก็บก็แค่มัดปากถุง  นำไปสู่กระบวนการผลิตมาใช้ใหม่ หรือเผาทำลายได้ง่าย   


          กทม.พยายามทำเรื่องแยกขยะมานานกว่า 20 ปี  (ฉันเป็นตัวแทนกรมอนามัยไปประชุมด้วย) พยายามรณรงค์และจัดถังแยกขยะ แต่พวกเราก็ไม่ร่วมมือ ทุกวันนี้ก็ยังเห็นสปอตโฆษณาเรื่องนี้ แต่ถังขยะที่จัดแยกไว้ให้ก็ยังพบขยะผสมปนเปกันเขรอะ  สุดท้ายก็เป็นภาระคนเก็บขยะที่ต้องใช้มือคุ้ยแยกขยะเพื่อเอาขยะที่ขายได้ออกไป  เสี่ยงต่อขยะอันตราย  ขยะเชื้อโรค  และแม้แต่เข็มฉีดยาก็มีคนเอามาทิ้งในถังขยะได้ลงคอ


  

         บนรถไฟที่วิ่งทางไกล  คนญี่ปุ่นซื้ออาหารกล่องจากสถานีรถไฟเอาขึ้นไปนั่งกิน มีโต๊ะให้กางสำหรับวางอาหาร (หรือทำงาน) หนแรกที่เห็น คือ ชายหนุ่มที่นั่งแถวเดียวกับเรากินอาหารเสร็จเก็บกล่องเล็กกล่องน้อยที่ใส่อาหารอย่างประณีตเหมือนที่ยังไม่เปิดกินแล้วใส่ถุง  ใช้กระดาษเช็ดปากที่ให้มาพร้อมกล่องอาหารเช็ดโต๊ะจนสะอาด ทิ้งกระดาษลงถุง ปิดปากถุงเรียบร้อยวางไว้กับพื้น  พอรถจอดก็ถือลงไปด้วย  (บนรถไม่มีถังขยะค่ะ)  จากที่สังเกตเขาทำกันอย่างนี้ทุกคน  ไม่มีการนำไปแอบวางหน้าห้องน้ำหรือตามซอกมุมบนรถ

         พอลงจากรถเจ้าหน้าที่เข็นรถ ถือถุงใส่ขยะมายืนยิ้มโค้งคำนับ รอรับขยะจากผู้โดยสาร (เห็นหนแรกฉันคิดว่ามารอให้บริการขนกระเป๋า)

         ร้านอาหารตามสถานี ตามริมถนน ในห้างเกือบทั้งหมด เป็นร้านแบบช่วยตัวเอง  คือ ไปซื้อจากเค้าเตอร์แล้วยกมานั่งกินที่โต๊ะ  แต่ต่างจากบ้านเราคือ  กินเสร็จคนญี่ปุ่นเกือบทุกคนจะยกไปวางคืนที่จุดที่เขาให้วาง  เก็บเศษขยะทั้งหมดใส่ถาดไปด้วย ไม่มีการทิ้งไว้เลอะเทอะบนโต๊ะ  บางคนเช็ดโต๊ะที่ทำเลอะให้ด้วย  คนมาใหม่ก็นั่งได้ทันที  เราไม่เคยเห็นว่าต้องมีคนมาเก็บ มาเช็ดโต๊ะเหมือนบ้านเราแม้แต่ร้านเดียว

         เวลาเรากินอาหารไม่ว่าบนรถ หรือตามร้าน เราก็ทำอย่างเขาบ้าง  ฉันเช็ดโต๊ะซะเรี่ยม  และแอบติดนิสัยนี้มาทำเวลากินอาหารตามร้านอาหารเมืองไทย  คิดว่าช่วยลดงานพนักงาน ทำแล้วสบายใจ

          ที่ย่านอาซากุสะ เราซื้อขนมจะถือเดินกิน  แม่ค้าเดินมาทำไม้ทำมือบอกให้ยืนกินหน้าร้าน  ก็งงๆ คิดว่าแม่ค้าคงเป็นห่วงกลัวไม้เสียบตำคอ  พอเรากินหมด  (เขาคงแอบสังเกตเราอยู่) ก็ชี้ให้เราทิ้งขยะที่เป็นจานกับไม้เสียบลงในถังขยะหน้าร้านเขา แล้วโค้งคำนับยิ้มหวานใส่เราทำนองว่า “ขอบคุณที่ทิ้งขยะในถัง”  (ที่อามิโยโกะ คนขายก็บอกเราแบบนี้ – แต่เรารู้แล้วเลยไม่เดินกิน) น่าประทับใจจริงๆ  เราไม่กล้าซื้อขนมเดินกินอีกเลย


  

           ที่อามิโยโกะ (ย่านขายอาหารทะเลใกล้สถานีอูเอโนะ ไม่ไกลจากโตเกียว) ดึกแล้วร้านกำลังปิด  เราสองคนเดินเล่นแบบสบายๆ ได้เห็นพ่อค้าแม่ขายเก็บลังกระดาษมารวมกัน ทำให้แบนวางเป็นกองแล้วเอาเชือกมัดเป็นตั้ง วางไว้หน้าร้าน ร้านใครร้านมัน  บางถุงก็เป็นขวดพลาสติก แยกขยะไว้เป็นพวกๆ เราคิดว่าเดี๋ยวคงมีคนมาซื้อ  แต่ปรากฏว่าเป็นรถเก็บขยะค่ะ  มีรถที่เก็บเฉพาะลังกระดาษ คันเล็กเท่ารถ กระบะบ้านเรา ขับมาจอดหน้าร้าน (คนเดียวทำทุกหน้าที่) ลงมายกมัดกระดาษขึ้นรถ ใช้เครื่องบีบอัดให้แน่นทำให้เก็บลังกระดาษได้มากในแต่ละเที่ยว  เราเห็นเฉพาะรถเก็บลังกระดาษ แต่เข้าใจว่าขยะอื่นๆ คงมีรถมาเก็บเช่นกัน

          อามิโยโกะ เป็นตลาดขายปลาสด ปลาแห้ง ของทะเลทุกชนิด อยู่ใกล้สถานีอูเอโนะ  เราไม่เห็นความเปียกแฉะ สกปรกเลอะเทอะ ไม่เห็นกองขยะเน่าเหม็น  เราคุ้นเคยแถวนี้เพราะมาพักที่นี่สองปีซ้อน  ออกมาเดินทุกคืน

  

           ตลาดสดอื่นๆ ที่ไปก็สะอาดเหมือนกันหมด

           เมื่อประชาชนให้ความร่วมมือกับเทศบาล  งานของคนเก็บขยะก็น้อย เทศบาลใช้ภาษีของประชาชนในการจ้างคนน้อยลง  มีเงินเหลือไปพัฒนาด้านอื่น

            ญี่ปุ่นสะอาด น่าจะเป็นเพราคนญี่ปุ่นไม่ทิ้งขยะ.

.....................................


หมายเลขบันทึก: 544481เขียนเมื่อ 3 สิงหาคม 2013 07:19 น. ()แก้ไขเมื่อ 5 มิถุนายน 2014 15:29 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (13)

เมืองไทยเรายังต้องพัฒนาอีกเยอะเลยนะครับ กว่าจะเป็นอารยะประเทศเหมือนญี่ปุ่น

เป็นสิ่งที่น่าเอาอย่างมากเลยครับ...

แต่เมืองไทยเราคง ปากเปียกปากแฉะอีกเยอะครับ...เฮ้อ

 

 

สำนึกครับ ต้องสร้างสำนึก ที่ยากที่สุดคือต้องให้คนที่อยากทำดีไม่ท้อ ในไทยมีฝ่ายคิดบวกเยอะมาก เข้าคิว รักษาความสะอาด แต่พอมีพวกนอกคอกแหกกติกา มันก็เกิดการได้เปรียบเสียเปรียบ คนในฝ่ายบวกต้องไม่คิดว่า คนอื่นไม่ทำฉันทำไปก็ไม่มีประโยชน์ เลยเลิกทำดีเลิกเข้าคิว เลิกเก็บขยะ กลายไปอยู่ข้างฝ่ายลบ เมื่อฝ่ายบวกมีน้อยลงความละอายของพวกฝ่ายลบก็น้อยลงด้วย กล้าทำผิดมากขึ้น

ต้องสร้างสำนึกให้ได้ว่าเรื่องแย่ๆแบบนี้ คนดีเขาไม่ทำ เปลี่ยนฝ่ายลบมาอยู่ฝ่ายบวก เมื่อฝ่ายบบวกมีจำนวนเกิน 90%เมื่อไรฝ่ายลบจะหายไปเอง 

ขอบคุณพี่ nui ครับที่เล่าเรื่องดีๆ เราอยู่ฝ่ายบวกด้วยกันนะครับ

 

จิตสำนึก เป็นสิ่งที่ต้องอาศัยตัวของตัวเองเป็นคนสร้าง เป็นคนปลูกนะ มันจึงจะงอกงาม

เติบโตออกดอก ออกผลนะจ๊ะ  ขอบคุณบันทึกดี ๆ จ้ะ

น้าอิศเริ่มมานานแล้ว..ไม่เคยทิ้งแม้ตั๋วรถเมล์..ถ้าไม่เจอถังขยะก็จะใส่กระเป๋ากางเกงจนถึงบ้าน.. เริ่มที่ตัวเราเอง...

ขอบคุณกำลังใจจาก คุณ  ชยพร แอคะรัจน์  น้อง   มนัสดา   คุณ  vittaya low

ทำเอง สอนลูก สอนศิษย์ แค่นี้ก็เยอะแล้วค่ะ

ไม่เป็นไรค่ะ  นานแค่ไหนก็รอได้ค่ะน้อง    อักขณิช  แต่อย่านานเกินเน้อ

ก็ต้องอย่างนั้นแหละค่ะคุณพิชัย  พ.แจ่มจำรัส  

แต่เชื่อว่าชาว G2K เราไม่ทิ้งขยะอยู่แล้ว 

วันก่อนรถเก๋งจอดหน้าร้านพี่  คนขับเข้าไปนั่งจะออกรถ ก่อนไปค่อยๆ เปิดประตู คิดว่าทำอะไร  เธอหย่อนถุงขยะออกมาวางนอกรถค่ะ  ทิ้งขยะแบบเนียนมากจริงๆ  แล้วขับออกไป...ต่อหน้าต่อตาเจ้าของร้าน

พี่เกือบทำเนียนกวักมือเรียกมาเอาคืนแล้วเชียว

ฝากครูมะเดื่อ  คุณมะเดื่อ สอนเด็กๆ หน้่เสาธงละกัน

สมัยพี่เด็กๆ ครูขิน ช่วยบำรุง ครูใหญ่โรงเรียนวัดขันเงิน อบรมเรื่องไม่ทิ้งขยะเสร็จให้พวกเราเดินเก็บขยะรอบสนามให้เกลี้ยงก่อนเข้าเรียน  จนวันหนึ่งไม่มีขยะให้เก็บค่ะ  พี่ยังนึกถึงคำครูสอนอยู่ไม่ลืม

เชื่อค่ะน้าอิศ   คนทำแบบ  อย่างนี้เชื่อ ๑๐๐% ว่าลูกสาวสองคนได้พ่อมาเต็มๆ เพราะตัวแบบดีไงคะ

ยินดีค่ะ

ขอบคุณคุณ  Yanyong-P มากค่ะ ที่ช่วยคิดต่อ

จริงอย่างคุณว่า คนกลุ่มน้อยที่ทำสิ่งดีๆ ถ้าหยุดทำมันก็จบ  เพราะคิดว่าทำไปก็ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนแปลง

เราจึงต้องไม่หยุดทำค่ะ

ขอบคุณที่นำเรื่องราวดีๆเช่นนี้มาฝาก

นับเป็นวัฒนธรรมสายโลหิตเลยนะคะ

หากพ่อแม่ ครูอาจารย์ที่เด็กใกล้ชิด

ประพฤติปฏิบัติเช่นไร เด็กก็จะเป็นเช่นนั้น

การแก้ปัญหาจึงต้องร่วมมือกันทั้ง บวร ชุมชน

ชอบรูปแบบถังขยะสีใส ทำให้เห็นปริมาณขยะ

ขอบคุณค่ะ

 

ขอบคุณครูต้อยค่ะ

บ้านเราก็ใช้ถังขยะใสบ้างค่ะ ตามห้าง แต่เราไม่แยกทิ้งขยะ ทำให้เป็นภาระคนเก็บต้องแยกขยะใช้ใหม่ได้

และเรายังทิ้งขยะบนถนนกันเยอะ...ไม่น่าเชื่อจริงๆ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี