ผมทบทวนว่าจะเขียนเรื่องนี้ดีมั๊ย สรุปด้วยเสียงเป็นเอกฉันท์ (เพราะมีเสียงผมคนเดียว) 

เขียน ... เพื่อเล่าสู่กันฟังละกันครับ

ผมชอบไปเที่ยวที่ ต.ตะนาวศรี อ.สวนผึ้ง จ.ราชบุรี เริ่มต้นจากเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วไปทำงานวิจัย ต่อมาก็ได้รู้จักมักคุ้นกับครอบครัวข้าราชการผู้ใหญ่ในสถานทูตคนหนึ่งที่เขาไปจับจองที่ราชพัสดุเพื่อทำสวนทำไร่ ราวยี่สิบปีมาแล้วเขาก็เกษียณก่อนกำหนด ไปอยู่ที่นั่นประจำ สองคนกับลูกชาย

 
ผมไปที่นั่นนับหลายครั้ง ก็สนุกสนาน ชื่นปอด ครั้งล่าสุดผมไปเมื่อเข้าพรรษาที่ผ่านมา หลังจากผมเว้นไปสองถึงสามปี ไปครานี้เลยมีเรื่องราวให้ได้ฟังมากมาย 

เรื่องหนึ่งที่ผมคันปากอยากเอามาเล่าต่อสู่กันฟัง คือ 


"ลิงน้อยมหา'ลัย ในกลางป่า"

ท่านทั้งหลายคงรู้จัก ลิงแสม ดี มีมากมายในประเทศไทย ที่หนึ่งก็คือ ถ้ำจอมพล จอมบึง ราชบุรี 
แต่ครั้งนี้ผมได้พบ ลิงน้อย ณ ต.ตะนาวศรี อ.สวนผึ้ง เป็นฝูงใหญ่ (กว่ายี่สิบตัว) ที่แบ่งหน้าที่กันเข้ารื้อข้าวของ เด็ดกินผลหมากรากไม้ ไม้ผลในสวนในไร่ 

ลุงเจ้าของไร่เล่าว่า
"เทศบาลจอมบึงเค้าจ้างให้คนจับมาปล่อย ตัวละสองร้อยบาท"

ลูกชายเจ้าของไร่เล่าต่อ
"มันป่วนมาก ฉลาด ยกไม้ยาวมาจับทำท่าเลียนแบบปืน มันไม่กลัว มันรู้ ... พอใช้ปืนจริงมันก็รู้ มันแอบหลังต้นไม้ พอเราโยกไปทางหนึ่ง มันก็โยกหลบไปอีกทาง ... ผมเอาป้ายไปติดที่สะพาน ห้ามให้อาหารลิง ก็มีมือดีมาเอาออก ... ผมไม่อยากฆ่ามันหรอก แต่ไม่ไหว ข้าวของในบ้านเละ ของกินในสวนไม่ได้เก็บเลย ... แล้วไม่ใช่บ้านเราบ้านเดียวที่โดน โดนกันทั่วหน้า ... เคยยิงมันครั้งนึง โดนแม่มัน พอเข้าไปใกล้ ก็ต้องแย่งกับฝูงมัน อ้าว !!! มีลูกอ่อนเกาะหน้าอกแม่มันอยู่ ผมก็ให้ทั้งแม่ทั้งลูกกับพวกกะเหรี่ยงในหมู่บ้าน ... กะเหรี่ยงเค้าก็กินแม่มัน แล้วเลี้ยงลูกมันไว้ ... แต่ไม่ดี ทำให้พูดกันปากต่อปากว่าไร่ผมยิงลิงให้เค้ากิน ... แล้วตรงนี้ก็อยู่ใกล้ราชการหลายอย่าง มันลำบากผม" 

ลิงไม่ได้ผิด ชาวตะนาวศรีก็ไม่ได้ผิด ... หากเทศบาลจอมบึงคิดง่ายเกินไป แต่ยากสำหรับคนอื่นๆ