nobita
นาย ชัยพร รัตนดิลก ณ ภูเก็ต

ไกลแค่ไหน คือ ใกล้


บันทีกนี้อาจจะไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับเพลงที่หลาย ๆ คนคงจะเคยได้ยินมาแล้วนะครับ สิ่งที่อยากนำเสนอในบันทึกนี้ได้แรงบันดาลใจมาจาก บทความในหนังสือพิมพ์สยามรัฐรายวัน ที่บังเอิญได้อ่านและตัดเก็บไว้  เป็นบทความของผู้ใช้นามปากกาว่า "โชติช่วง  นาดอน"  ในคอลัมน์  บรรณาลัย  หน้าศิลปวัฒนธรรม

บทความนี้ ผู้เขียนใช้ชื่อว่า  เดินทาง...ไปไหน ?

ผู้เขียนเริ่มต้นเขียนไว้น่าสนใจเกี่ยวกับการเดินทางของชีวิตว่า ชีวิตคือการเดินทาง ผู้ที่เป็นนักเขียนต้องเดินทางเก็บเกี่ยวหาความรู้ ประสบการณ์ และแรงบันดาลใจเพื่อนำมาเป็นต้นทุนในการเขียน แต่เมื่อกาลเวลาล่วงเลยไป การเดินทางที่ผ่านมามากมาย ก็จบลงด้วยการค้นพบสัจจธรรมดังที่เคยมีผู้กล่าวไว้ว่า "ถึงที่สุดแล้วชีวิตจะเริ่มต้นเดินทางออกจากท้องแม่แล้วก็จะมีคนพาเราเดินทางไปยังจุดหมายปลายทางสุดท้ายของชีวิตที่สุสาน"

แต่คนที่ไม่มีโอกาสได้เดินทางก็ใช่ว่าจะไม่มีประสบการณ์ความรู้ซะเมื่อไหร่  แต่ละคนสามารถหาความรู้ ประสบการณ์ และแรงบันดาลใจได้ทุกเมื่อเชื่อวัน และทุกเวลา แม้แต่นั่งอยู่ที่บ้าน โต๊ะทำงาน หรือนั่งรถเมล์ (สำหรับผมแล้ว ผมหาได้ตลอดเวลา ซึ่งก็แล้วแต่ว่าจะมีแรงบันดาลใจอันแรงกล้าอันไหนที่จะนำมาสู่การขีดเขียนและบันทึก)

สิ่งหนึ่งที่ประทับใจอย่างยิ่งก็คือ การที่ผู้เขียนกล่าวไว้ว่า

                  "บางคนเดินทางไปต่างแดนมากมาย แต่เนื่องจากเขาเป็นพวก "น้ำชาล้นถ้วย" แม้จะเสียเงินเสียทองไปเหยียบต่างแดนมากมาย ภูมิปัญญาก็ยังเท่าเดิม อย่างนั้นเรียกว่าเสียเปล่า ได้ไม่คุ้มเงินที่เสียไป (แม้จะไม่ใช่เงินของตัวคน ๆ นั้นเองก็เถอะ) เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของการไป  ดูงานต่างประเทศ  ของหน่วยราชการทั้งราชการประจำและราชการการเมือง ได้ไม่คุ้มกับเงินที่เสีย"

ผู้เขียนบอกว่า นักเขียน ควรนำเสนอสิ่งใหม่ ๆ ที่เพิ่มเติมจากเรื่องที่เคยมีคนเขียนไว้แล้ว ต้องทำการบ้านหนัก ๆ ต้องเตรียมตัว เตรียมใจ เพราะไม่ว่าจะเดินทางไปไหน ๆ ทั้งในและนอกประเทศ ทุกหนแห่งล้วนแต่มีข้อมูลความรู้ใหม่ๆ เติมเต็มให้เราอยู่เสมอ  ทั้งนี้อย่าได้ลืมสิ่งที่คนโบราณสอนให้เกิดการแสวงหาความรู้ผ่านหัวใจนักปราชญ์ ที่สอนให้ "สุ - จิ- ปุ - ลิ" 

และจากการเดินทาง เรียนรู้ ค้นพบประสบการณ์แล้ว สิ่งที่สำคัญคือ การนำเรื่องราวต่าง ๆ มาเขียน มาบันทึก   ดังที่ผู้เขียนได้กล่าวไว้ว่า เรื่องที่เราเข้าใจดีแล้ว เราจะเขียนออกมาได้ และได้อ้างถึง คุณเนาวรัตน์  พงษ์ไพบูลย์ ที่ว่า "การอ่านเป็นกระบวนการทำความเข้าใจ สรุป ความคิดเห็นของคนอื่น การเขียนเป็นกระบวนการทำความเข้าใจ สรุป ความคิดเห็นของตัวเราเอง"  

แต่สุดท้ายแล้ว บทความนี้ก็นำไปสู่บทสรุป คือ เรื่องของการเดินทางของจิต  จากวัยหนุ่มเข้าสู่วัยที่สูงขึ้น ได้มองเห็นปริศนาธรรม ที่ต้องคิดและไตร่ตรองมากจึงจะเข้าใจในเรื่องทีว่า  "โลกียธรรม ความเป็นไปทางโลกนั้น ใช้การเดินทางกายไปค้นหาไม่พบ ต้องเดินทางทางจิต ซึ่งเป็นการค้นคว้า "จิต" ของตัวเอา  ต้องตามจิตของตนเองให้เจอ แล้วพยายามตามให้ทัน ก่อนที่จะเจอเรื่องทุกข์..."

และนี่คงเป็นเรื่องที่น่าคิด น่าบันทึกไว้ สำหรับวันหยุดที่สดใสอย่างนี้ จิตสงบ จิตเจอธรรม นำมาเผื่อแผ่สมาชิกทุกคนครับ

สนใจอ่านบทความฉบับจริงได้ที่นี่ครับ File.PDF

หมายเลขบันทึก: 543051เขียนเมื่อ 21 กรกฎาคม 2013 09:58 น. ()แก้ไขเมื่อ 21 กรกฎาคม 2013 09:58 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลงจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (2)

ขอบคุณ คุณโนมิตะ ครับ

downlode แล้วครับ

การอ่านเป็นกระบวนการทำความเข้าใจ สรุปความคิดเห็นของคนอื่น

การเขียนเป็นกระบวนการทำความเข้าใจ สรุปความคิดเห็นของตัวเราเอง

เรื่องที่เราเข้าใจแล้ว เราจะเขียนออกมาได้ (ในสไตล์ของเราเอง)

ขอบคุณคุณเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ และคุณ nobita มากค่ะ

 

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี
ClassStart Books
โครงการหนังสือจากคลาสสตาร์ท