คะนองจนเป็นหนองใน

คะนองจนเป็นหนองใน

เมื่อได้รู้จักตนเอง ก็ถึงเวลามาเรียนรู้กับแม่นาง

แต่แล้วช่วงเวลาพัก

ในตอนแรก แม่นางตั้งใจมาสอนเรื่องหนึ่ง

อยู่ดี ๆ มีน้องในค่าย เดินมากราบเรียนพระอาจารย์ต้อว่า

“พระอาจารย์ครับเพื่อนผมป่วย”

พอมากราบพระอาจารย์ สอบถาม ทราบว่า

“น้องป่วยเป็นโรคหนองใน”

ใจหนูหายวาบ รู้สึกสงสาร แทบน้ำตาร่วง

วัยเท่านี้ พึ่งมัธยมศึกษา แค่ความคะนองชั่วขณะ พลาดพลั้งป่วยแบบรู้เท่าไม่ถึงกาล

“พระอาจารย์ต้อ แม่ครูกะปุ๋ม และแม่นาง ร่วมกันหาทางออก ให้รถ อปภร. พาน้องไปโรงพยาบาล”

เป็นประกายที่ทำให้เกิดความตระหนัก

ครูกะปุ๋มกับแม่นางปรึกษากัน

ตกลงว่า คุยเรื่องเพศศึกษากับน้อง ๆ น่าจะเกิดประโยชน์มากกว่า

หนูระลึกว่า “นี่ไงน้องได้บุญ”

ได้จากการเจ็บป่วยให้เห็น แล้วเพื่อน ๆ จะได้เรียนรู้และเกิดการตระหนัก

โรคนี้ ไม่ได้เป็นกันง่าย ๆ แต่ก็ไม่ยากจนเกินไป

เป็นการดีที่จะได้เตือนกันให้ “ระวังภัย”