เมื่อภาวะ "ว่างเปล่า" เกิดขึ้นในใจเรา ...................
สิ่งที่เรา หวัง ......... สิ่งที่เรา ตั้งใจ .....................
ความฝันที่เราวาดไว้....................... กลับต้อง ......"ว่างลง" ..........
ไม่รู้อะไรคือ "เป้าหมาย" ในชีวิต .........................
ไม่รู้จะทำเพื่อ.................."ใคร?" ......................
การดำเนินชีวิตเริ่มสับสน.........สงสัยว่าเมื่อ ภาวะ "ว่างเปล่า" เกิดขึ้นในใจเรา ....... เราก็ "อยู่" ให้ผ่านไปวันๆ....??
ภาวะ "ว่างเปล่า" นี้คงเป็น ภาวะ "ทุกข์" ...........................
ภาวะ "ว่าง" แต่ "เต็ม" ไปด้วยความคิดที่ไม่วาง..................
หลายคน "ลืม" ไปว่า "กำลังใจ" ข้างหลังเราที่หลายคนให้มา แต่เรากลับไม่หันหลังมาดู.................
เพียงแต่ไม่ก้มหน้า ....... กลับหลังหัน .....มามองผู้คนที่ ให้ "กำลังใจ" เรา .........ให้เรารับรู้ว่า .....
........ ."ความว่างเปล่า" ในใจ จริงๆ คือ "การปล่อยวาง" .........แต่ไม่ใช่ "วางเฉย" .......................
**** จิตใจของตนในสังคมที่เสื่อม.............
"ผู้รู้" ในใจ เรานี่แหละ จะเป็น "ผู้บอก" เรา ....
เพียงแต่ เราจะ "ฟัง" หรือ "ได้ยิน" หรือ "ทำเป็นไม่ได้ยิน" ต่อ สิ่งที่ "ผู้รู้" ในใจเรา บอกมาหรือไม่................. ลองเปิดใจฟัง "ผู้รู้" ในใจเรา ให้ชัดๆ แล้วพยายามทะลุผ่านกำแพง "กิเลส" ออกมาให้ได้ ****
**** เมื่อจิตใจเราเสื่อม ต้องอยู่ในสังคมที่เสื่อม หลักยึดของเราต้องมั่น ...... จะยึดหลักอะไรให้มั่น เราคงต้อง "เข้าใจ" ถ้าเราต้องทำความ "เข้าใจ" ทางที่ดีที่สุดคงเป็น ....."เราต้องลองปฏิบัติดู......"
สวัสดีค่ะอาจารย์
มีดอกไม้มาฝากค่ะ
น่าสนใจมาก
."ความว่างเปล่า" ในใจ จริงๆ คือ "การปล่อยวาง" .........แต่ไม่ใช่ "วางเฉย" ..........
รู้เท่าทันอารมณ์
"รู้..เท่าทัน..ตามจิต..ไม่คิดวาง..หาก..ว่าง..ห่างไป..จาก..ตัวตน.....คนเป็นคน..ควร..รู้..คิด..เท่าทัน..เอย.."สวัสดี..เจ้าค่ะ..อ่านข้อความของท่านจบ..มันปิ้ง..ขึ้นมา..อิอิ...ยายธี.