สวัสดีค่ะ....ทุกท่าน (พร้อมยกมือไหว้พร้อมด้วยเดินเข้าไปกอดทุกๆคนที่นั่งในห้อง) ได้พูดทักทายคุณยายทุกท่านหลังจากที่มาพบกันเป็นวันแรกในภาคเรียนที่ ๒ นี้ ถามทุกข์ สุข ตามประสา หลายคนก็บ่นคิดถึง ปิดภาคเรียนไปแล้วไม่สนุกเลย...ยายเหงามาก...คิึดถึงหลาน(ยายว่าไปนั่นเลย..ยิ้มที่เต็มไปด้วยหมากในปาก)
วันนี้เรามาฝึกเขียนกันบ้างนะค่ะ... หลังจากที่ได้ฝึกนันทนาการ ออกกำลังกาย ทบทวนการบวกเลขด้วยการนับนิ้วไปแล้ว
ก็เลยให้ฝึกเขียนพยัญชนะก่อน....ใครเขียนได้ถุกต้อง....และครบตามจำนวนมีรางวัลค่ะ
...ครู.....ฉันเขียนไม่ได้...ไม่ได้เรียนหนังสือมาเลยจ๊ะ
.....มีเสียงบอกมาจำนวน ๓ คนจาก ๒๐ คนที่มาเรียน
.....จึงตอบไปว่าไม่เป็นไรค่ะ .....เดี๋ยวครูจับมือแล้วค่อยๆเขียนนะค่ะ
จึงช่วยฝึกให้เขียนทีละตัว....เขียนตั้งแต่ ก - ฮ เพื่อให้ไปฝึกเขียนที่บ้าน วันที่มาพบกันครั้งหน้าค่อยมาฝึกกันใหม่นะค่ะ
อาทิตย์ต่อมา....ยายเดินถือสมุดมาส่งการบ้านที่ให้ไป....พร้อมกับตั้งใจเขียนให้ดู...
เขียนได้ถูกต้อง....แม้ว่าจะโย้เย้ไปบ้าง....แต่ก็พบกับความสุข....ที่ได้เห็น

ตั้งใจเรียนมาก

ฝึกเขียนด้วย





ช่วยจับมือ



สายตาไม่ดี..จ๊ะ เลยต้องดูใกล้ๆ
ที่แวะมาให้ดอกไม้คนแรกเลย
ดีใจค่ะ
ชื่นชม และศรัทธานะครับ
ชยพร แอคะรัจน์
เป็นความสุขมากจริงๆค่ะ
ที่ได้เห็นรอยยิ้มและมีเสียงหัวเราะ
พร้อมกับการตั้งใจของทุกๆท่าน
มาลุ้นนักเรียน และคุณครูค่ะ

รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ จากความท้าทายเล็กๆ
แต่เป็นไปด้วยความสบายใจ ไม่คาดหวัง เป็นความสุขนะคะ
ขอบคุณมากค่ะ
คุณยายสวดมนต์เป็นกำลังใจนะคะ น้องเหมียวเชียร์ด้วยค่ะ
ดีจังเลยครับ คุณยายก็มาเรียน
ที่แวะมาเยี่ยม
ทุกครั้งที่ไปก็มีแต่ความสุขมากค่ะ
หายไปนานๆก็บ่นหาค่ะ
คุณยายชอบมาค่ะ
บอกว่าได้เจอครูและเพื่อนๆสนุกค่ะ
ที่แวะมาให้ดอกไม้
ดีใจที่สุดค่ะ
ที่แวะมาเยี่ยมและให้ดอกไม้ในบันทึกค่ะ
เป็นกำลังใจให้ครับ
ชื่นชมและมอบกำลังใจค่ะ
ที่แวะมาให่กำลังใจ
ขอบคุณมากๆนะค่ะ
ที่แวะมาเยี่ยมในบันทึกนี้
ดีใจที่สุดเลยค่ะ
เขียนเองได้เป็นดี
มาให้กำลังใจค่ะ
ขอบคุณมากนะค่ะ
ที่มาเพิ่มเติมในบันทึก
ทุกคนตั้งใจมากค่ะ
เขียนจนเจ็บตาเลยทีเดียว
จึงบอกให้ค่อยๆเขียน
ที่แวะมาให้กำลังใจ
ดีใจที่สุดเลยค่ะ