ข้าพเจ้ากลับมองว่า…การ post เรื่องดีงามในชีวิตของใครสักคนหนึ่งนั้น เป็นเรื่องที่วิเศษสุดทีเดียว ที่เราได้บอกบางสิ่งบางอย่างให้กับสังคมว่า…สิ่งดีงามเหล่านี้ เป็นสิ่งที่ควรได้รับการชื่นชม มากกว่า ที่จะห่อเก็บมันไว้ชื่นชมเพียงลำพัง  และสิ่งนี้ยังถือเป็นสิ่งมีค่ายิ่ง หากใครคนนั้น ที่ได้ชื่อว่า….เป็นครู….  แล้ว กระทำสิ่งดีงามในชีวิต ที่หากใครได้รู้ได้เห็นแล้ว……. อยากเลียนแบบพฤติกรรมเช่นนี้




และข้าพเจ้าเชื่อว่า…บันทึกที่ถ่ายทอดอารมณ์ และหัวใจของความเป็นลูกที่มีต่อ พ่อและแม่แล้ว  ยิ่งตีแผ่ ยิ่งสร้างศรัทธาในความเป็น ครู ที่มีต่อศิษย์ ได้ล้ำลึกสุดหัวใจ   มิใช่ครูเพียงหนึ่ง  แต่เป็นตัวแทนครู นับสิบ นับร้อย นับพัน ในสังคม ไทย ที่ได้ทำเช่นนี้  แต่ขาดโอกาสที่จะเผยแพร่สิ่งดีงามที่ตัวเองได้กระทำต่อบุพการีผู้ให้กำเนิด และสร้างจิตวิญญาณของความเป็นครูขึ้นมาอย่างแท้จริง

อะไร? คือสิ่งใหม่ ที่ได้จากการกราบพ่อ กอดแม่ ของอาจารย์ was


ข้าพเจ้ามองว่า…ความคิดที่เกิดขึ้นวินาทีแรก ที่อาจารย์ รู้สึกอยากทำ เป็นปฏิบัติการทางสมองที่สั่งให้อาจารย์อยาก  และทำไม? อาจารย์ถึงอยาก?

ลองอ่านประโยคนี้ดู ครับ

“ผมจึงคิดว่า ผมควรจะต้องทำอะไรให้พ่อแม่มากกว่าที่เคยทำบ้าง

นั่นก็คือ"ผมอยากกราบเท้าพ่อกับแม่"เป็นกิจลักษณะสักครั้งปกติจะไหว้ กอด หอม อะไรแบบนี้ แต่การกราบเท้ายังไม่เป็นจริงจังสักที”


นี่คือสมองสั่ง…อาจารย์แค่เคยหอม ไหว้ หรือ กอด เท่านั้น…..

ส่วนการได้ก้มลงกราบพ่อ และแม่ ในส่วนลึกของหัวใจของอาจารย์ นั้น…อาจารย์ โหยหา สิ่งนี้มานานมากแล้ว  ใช่มั้ยครับ?{ช่วยตอบผมที ว่า…ผมเดาใจอาจารย์ถูกไหม?)

นี่มิใช่สิ่งมีค่าต่อจิตใจของอาจารย์was เพียงเท่านั้น

แต่ผมมองว่า….มันเป็นปฏิกิริยาแบบห่วงโซ่  เลยทีเดียว

เปิง มาก ๆ (ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าคำนี้แปลว่าอะไร?  แต่ผมจำได้ว่า…อาจารย์เขียนให้ผม เมื่อครั้งผมได้รับรางวัลสุดคะนึง เมื่อหลายเดือนที่ผ่านมา  …วันนี้ ผมนำคำนี้ มาใช้ที่นี่บ้างเพราะผมรับรู้ว่า…นี่คือคำเยินยอ ใครสักคน ที่เรารู้สึกประทับใจ  ใช่มั้ยครับ อาจารย์)

“ผมจึงไปหยิบพวงมะลิที่แอบซ่อนไว้ในกระเป๋าประจำตัว

แล้วบอกแม่ว่า"แม่ ... วันนี้อยากกราบเท้าแม่นะ"

ผมยื่นพวงมะลิให้แม่ แล้วก็กราบไปที่เท้าทั้งสองข้างของแม่ ๑ ครั้ง

แม่อวยพรให้ผมเจริญก้าวหน้าในชีวิตและขอให้ผมมีใครสักคนไว ๆ

ผมก็ได้แต่ยิ้ม ;)...

แล้วผมก็หยิบพวงมะลิอีกพวงไปกราบเท้าพ่อ

พ่อได้แต่ยิ้ม และไม่ได้พูดอะไร

แต่ผมรู้สึกได้ว่า พ่อตื้นตันใจพูดไม่ออก”


สิ่งมีค่าใด ๆ  ก็ตาม  หากเกิดจากครูต้นแบบในสังคมไทยท่านนี้ หรือ หลายสิบ หลายร้อย หลายพันท่าน ในเมืองไทย

ผมเชื่อครับว่า…เยาวชน ที่เป็นอนาคตของชาตินั้น  อยากทำตาม  เพราะนี่คือ ...ครูบันดาลใจ.... ครูต้นแบบที่สมควรได้รับการยกย่อง เชิดชูครับ 

<p></p>