บทกลอนจากค่ายไอดินกลิ่นป่า

ย่างก้าวแรกที่ย่างเข้าสู่รั้วบ้านสวน หอมอบอวลด้วยไอดินและกลิ่นป่า

ทุกคนต่างยิ้มแย้มสุขอุรา ต่างหรรษากับการทดลองจริง

ช่วงเวลาที่ได้มาอยู่ในค่าย ไม่สบายเหมือนอยู่บ้านเสียทุกสิ่ง

เพราะเราอยู่กับธรรมชาติที่แท้จริง ทุกทุกสิ่งต้องหมั่นต้องรักษา

ได้เรียนรู้ปรับเปลี่ยนแนวชีวิต เปิดความคิดรับสิ่งใหม่ที่ดีกว่า

ความรู้นั้นเรียนรู้ได้ทุกเวลา ใช่เพียงห้องสี่เหลี่ยมเพียงวันวัน

กิจกรรมที่ได้ทำกับเพื่อนเพื่อน เปรียบเสมือนสายใยเธอกับฉัน

เราได้คิดได้สนุกผูกสัมพันธ์ ร่วมสร้างสรรค์สิ่งดีดีที่ผ่านมา

ถึงแม้ช่วงเวลาจะมีน้อย แต่หัวใจดวงน้อยน้อยยังคอยหา

การเข้าค่ายได้เรียนรู้มากนานา อยากบอกว่าภาพทรงจำไม่ลืมเอย

นายนัฐกร เส็งขาว ชื่อเล่น ปอร์