<p>เดือนพฤษภาคมกับช่วงฤดูกาลสุกของเมล็ดพันธุ์ผักหวานป่า..เวียนมาครบรอบอีกปีพร้อมๆกับวาระอายุของคนปลูกผักหวานเพิ่มขึ้นอีกปีเช่นกัน</p><p>ช่วงเดือนนี้แทบทุกปี กาย วาจา ใจ จึงนิ่งอยู่เพียงเฉพาะกับผักหวานซึ่งผักหวานต้องมาก่อนสิ่งอื่นใดเพราะเวลาที่จำกัดกับการเก็บรักษาเมล็ดสุกผักหวานป่าเมื่อเก็บลงจากต้น(7-10วัน)</p><p>วิสาขบูชาที่ผ่านมา(24 พ.ค. 56) จึงเป็นจังหวะของการทำบุญให้ผักหวานพร้อมๆกับทำบุญวันเกิดให้ตัวเอง(หยาดเหงื่อลงธรณี) กับการถางป่าปลูก(หยอด)เมล็ดผักหวาน4000เมล็ด ที่แปลงทุ่งใหญ่-ไร่นิมิตรา</p><p>ทำงานแข่งกับเวลาฝนฟ้าไม่เป็นใจ(ตกทุกวัน)..เม็ดผักหวานป่านับเวลาถอยหลัง รอต่อไปคงไม่ไหว(รอคนงานช่วยตัดหญ้า..ไม่มี ไม่มา)</p><p>เมื่อเป็นเช่นนี้มีทางเดียวคือการตั้งหน้าพร้อมลุยฝนตกแดดออกก็จะทำ(หากสิ่งที่ทำนั้นดีขอฟ้าเปิดแสงสว่างให้ที..งดฝนช่วยข้าน้อยที เหมือนเทวดารับรู้มันเอาจริงแฮะ!ฟ้าเปิดแดดแจ่ม)</p><p>ปีนี้จึงฉลองวันเกิดให้กับตัวเองด้วยน้ำเหงื่อพร้อมๆกับการได้ทบทวนตัวเองกับชีวิตที่ผ่านมาและทางข้างหน้าที่จะเดินไป..อย่างน้อยหยาดเหงื่อในวันนี้ก็ทำให้รู้สึกคุ้มค่ากับชีวิตที่อยู่รอดมาได้ข้ามผ่านอีก1ปี</p><p>
</p><p></p><p>
</p><p></p><p>…ผลของผักหวานป่า…
</p><p>
</p><p>…กี่ร้อย กี่พันหรือนับหมื่นก็ล้างเองปลูกเอง(จดจำไม่มีวันลืมด้วยทำกับมือ)
</p><p></p><p>…อาบเหงื่อต่างน้ำ รู้ซึ้งก็วันนี้…
</p><p>
</p><p>ปลูกผ่านไปแล้วประมาณ2000เมล็ด เหลืออีกครึ่งหนึ่งที่เหลือพรุ่งนี้คงต้องลุยต่อ..แม้สิ่งที่ทำจะเพื่อ “ประโยชน์ท่าน” (ปลูกให้ญาติ)แต่เชื่อว่าซักวัน(2-3ปี)ผักหวานป่าจะช่วยเปลี่ยนใจคน(สักคน)ให้ค้นพบตัวเอง… “ฝากไว้กับแม่พระธรณี” …
</p><p>                                               ขอบพระคุณ สวัสดีค่ะ
</p>