จดหมายถึงครูl คุยกันร่วมหาทางออก
วันศุกร์ที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
กราบสวัสดีค่ะครู
วันนี้เป็นอีกวันที่มีประชุม หนูหาหนทางกับตนเองว่า
“เอาไงดี เห็นบางอย่างที่ต้องการการ ทำความเข้าใจและแก้ไขอย่างด่วน ช้าไม่ได้”
นั่งทบทวนหาหนทางกับตนเอง
พอถึงที่ประชุมก็เหมือนเปิดใจคุยกันเลยค่ะครู หาไม่แก้ไขเราเห็นแววล่ม
พี่ ๆ น่ารักมากค่ะครู ทำให้หนูเห็นว่าปัญหา อยู่ที่หนูไม่คุยไม่ถาม กอดแต่อคติตนเองไว้เต็มอกเลยมีแต่หนักอกหนัหใจ แทนที่จะได้คุยทำความเข้าใจ
ตลอดวันระลึกถึงพระคุณอาจารย์ตือ เมตตาสั่งสอนวิชาความรู้ นึกถึงท่านสิ่งที่ท่านสอนมาหนูได้นำมาใช้
พี่ที่ประชุมด้วยกันเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันกับอาจารย์ด้วย งานที่กำลังทำก็เป็นด้านสมุนไพร ที่ต้องการองค์ความรู้ด้านนี้
หนูได้แต่บอกตนเองว่า “เดินหน้าช้าไม่ได้ งบประมาณได้มาเยอะ แต่ไม่เกิดผลสัมฤทธิ์ นี่สองปีมาแล้ว เงินไม่ขาดแต่งานไม่เดิน ไม่ได้ติดขัดที่คนทำงาน แต่ติดขัดที่จุดเริ่มต้น และใจของหนูที่ละเลยที่จะลุยลงมาทำและแก้ไข”
เห็นหนทาง แต่ไม่อยากยุ่ง คำ ๆ นี้ ทิ่มแทงใจหนูค่ะครู
เฉียด ๆ กับคำว่า “เนรคุณมากทีเดียวค่ะครู”
การไม่อยากเป็นคนล้มเหลวไม่ได้มาด้วยการเลิกทำงาน
แต่ได้มาด้วยการเรียนรู้ความล้มเหลวคนเข้าใจแล้วไม่เดินไปทางนั้นใช่ไหมค่ะครู
พอใกล้ ๆ เวลาออกเดินทางแต่หนูยังรอตัวอย่าง พี่ ๆ ช่วยลุ้นน่ารักมากค่ะครู
ช่วยหนูอีกว่า ถ้าไม่ทันจริง ๆ เดี๋ยวพี่ส่งให้และก็จะลงไปเยี่ยมที่ศูนย์ด้วย
ช่างเป็นความอบอุ่นที่รู้สึกได้จากข้างใน
ได้ตัวอย่างแบบเฉียดฉิว ถึงสนามบินก่อนเวลาประมาณชั่วโมงกว่า ๆ
หนูนั่งอัพภาพกิจกรรมอาทิตย์ที่ผ่านมาที่วัด
แม่ออกน้อยตั้งใจทำงานน่ารักมาก ๆ ครูเมตตาเข้ามาให้กำลังใจ เน็ตเร็วมากค่ะครู
หนูอัพจนได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วก็เตรียมตัวกับตนเอง
พอลงเครื่องก็รีบเดินทางมาวัด แต่ร๔สึกเหมือนหนูมีอาการเมาเครื่อง แต่สดท้ายก็มาถึง ระหว่างทางโทรคุยกับแม่ทำความเข้าใจจน ลงใจว่า
“ไม่โกนหัว แต่ก็จะตัดสั้นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ทุกวันโกน”
การได้คุยทำความเข้าใจทำให้เห็นแนวทางร่วมกันจริง ๆนะคะ
มาที่วัดได้เห็นครูกับแม่ออกน้อย และได้ช่วยกัน กำจัดกลิ่นไม่พึ่งประสงค์
ครูคิด ลูกศิษย์ ลงมือ
อบอุ่นใจเจ้าค่ะ
จดหมายถึงครูl
วันศุกร์ที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
กราบสวัสดีค่ะครู
วันนี้เป็นอีกวันที่มีประชุม หนูหาหนทางกับตนเองว่า
“เอาไงดี เห็นบางอย่างที่ต้องการการ ทำความเข้าใจและแก้ไขอย่างด่วน ช้าไม่ได้”
นั่งทบทวนหาหนทางกับตนเอง
พอถึงที่ประชุมก็เหมือนเปิดใจคุยกันเลยค่ะครู หาไม่แก้ไขเราเห็นแววล่ม
พี่ ๆ น่ารักมากค่ะครู ทำให้หนูเห็นว่าปัญหา อยู่ที่หนูไม่คุยไม่ถาม กอดแต่อคติตนเองไว้เต็มอกเลยมีแต่หนักอกหนัหใจ แทนที่จะได้คุยทำความเข้าใจ
ตลอดวันระลึกถึงพระคุณอาจารย์ตือ เมตตาสั่งสอนวิชาความรู้ นึกถึงท่านสิ่งที่ท่านสอนมาหนูได้นำมาใช้
พี่ที่ประชุมด้วยกันเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันกับอาจารย์ด้วย งานที่กำลังทำก็เป็นด้านสมุนไพร ที่ต้องการองค์ความรู้ด้านนี้
หนูได้แต่บอกตนเองว่า “เดินหน้าช้าไม่ได้ งบประมาณได้มาเยอะ แต่ไม่เกิดผลสัมฤทธิ์ นี่สองปีมาแล้ว เงินไม่ขาดแต่งานไม่เดิน ไม่ได้ติดขัดที่คนทำงาน แต่ติดขัดที่จุดเริ่มต้น และใจของหนูที่ละเลยที่จะลุยลงมาทำและแก้ไข”
เห็นหนทาง แต่ไม่อยากยุ่ง คำ ๆ นี้ ทิ่มแทงใจหนูค่ะครู
เฉียด ๆ กับคำว่า “เนรคุณมากทีเดียวค่ะครู”
การไม่อยากเป็นคนล้มเหลวไม่ได้มาด้วยการเลิกทำงาน
แต่ได้มาด้วยการเรียนรู้ความล้มเหลวคนเข้าใจแล้วไม่เดินไปทางนั้นใช่ไหมค่ะครู
พอใกล้ ๆ เวลาออกเดินทางแต่หนูยังรอตัวอย่าง พี่ ๆ ช่วยลุ้นน่ารักมากค่ะครู
ช่วยหนูอีกว่า ถ้าไม่ทันจริง ๆ เดี๋ยวพี่ส่งให้และก็จะลงไปเยี่ยมที่ศูนย์ด้วย
ช่างเป็นความอบอุ่นที่รู้สึกได้จากข้างใน
ได้ตัวอย่างแบบเฉียดฉิว ถึงสนามบินก่อนเวลาประมาณชั่วโมงกว่า ๆ
หนูนั่งอัพภาพกิจกรรมอาทิตย์ที่ผ่านมาที่วัด
แม่ออกน้อยตั้งใจทำงานน่ารักมาก ๆ ครูเมตตาเข้ามาให้กำลังใจ เน็ตเร็วมากค่ะครู
หนูอัพจนได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วก็เตรียมตัวกับตนเอง
พอลงเครื่องก็รีบเดินทางมาวัด แต่ร๔สึกเหมือนหนูมีอาการเมาเครื่อง แต่สดท้ายก็มาถึง ระหว่างทางโทรคุยกับแม่ทำความเข้าใจจน ลงใจว่า
“ไม่โกนหัว แต่ก็จะตัดสั้นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ทุกวันโกน”
การได้คุยทำความเข้าใจทำให้เห็นแนวทางร่วมกันจริง ๆนะคะ
มาที่วัดได้เห็นครูกับแม่ออกน้อย และได้ช่วยกัน กำจัดกลิ่นไม่พึ่งประสงค์
ครูคิด ลูกศิษย์ ลงมือ
อบอุ่นใจเจ้าค่ะ
