บางทีความลงตัว ก็เริ่มจากการไม่ฝืนธรรมชาติของตนเองเสียก่อน แล้วเพื่อนร่วมทีมก็จะประคับประคองให้พากันผ่านพ้นวิกฤตการณ์ไปได้เอง


   
   เวลาเราประสบความสำเร็จอะไรสักอย่าง เราจะพบว่ามันมีเส้นทางของมันอยู่เสมอ เมื่อได้ย้อนเวลากลับไปดู ก็จะเกิดการเรียนรู้ว่า ความสำเร็จที่งดงามนั้น มีส่วนประกอบสำคัญใดบ้าง ที่จะนำมาเป็นบทเรียน ซึ่งแน่นอนว่าต้องมีทั้งความสำเร็จและล้มเหลวปนๆกันไปอย่างเลือกไม่ได้  มาศึกษาข้อคิดจากกีฬากระโดดเชือกหมู่กันค่ะ
   วันนี้ผู้เขียนและเพื่อนชาวสาธารณสุขศรีราชา กำลังซ้อมกีฬา และกองเชียร์ เพื่อจะแข่งขันในงานกีฬาสาธารณสุขชลบุรีประจำปี ในวันที่ 18 พฤษภาคม 2556นี้ หนึ่งในนั้น มีกีฬามหาสนุก กระโดดเชือกหมู่
 ผู้เขียนไม่ได้กระโดดหรอกค่ะ แต่เป็นคนแกว่งเชือกให้ ขณะที่แกว่งเชือกไป ก็มองเห็นอุปสรรค และความสำเร็จในแต่ละเที่ยวของการซ้อมนั้น  กว่าคนจะเข้ามาครบทีม 10 คน ไม่ใช่เรื่องง่าย  โดยที่ไม่มีใครผิดจังหวะทำให้เกิดการสะดุด จนเชือกแกว่งต่อไม่ได้  กว่าจะชนะก็ล้มลุกคลุกคลานไปหลายตลบ แต่ที่สุดก็ทำได้ค่ะ

  จำไม่ได้ว่าแกว่งเชือกไป วิเคราะห์ไปสักกี่เที่ยว รู้แต่ว่าเป็นชั่วโมง เห็นคนที่วิ่งเข้ามาเป็นคนแรก มักกระโดดด้วยความสุขใจ กี่ครั้งกี่ครั้งเชือกก็ผ่านเท้าไปด้วยดีเสมอ



   ดูเบาสบาย คนแกว่งที่เปรียบเสมือนพี่เลี้ยงก็แกว่งตามช้าเร็วตามสบายไม่ได้ลุ้นอะไร แต่ทั้งหมดก็ไม่ใช่เกม เพราะกติกาคือ เราต้องกระโดดเชือกไปพร้อมๆกันถึงสิบคนเกมจึงจะจบ  เมื่อมีคนที่สอง สาม ..เข้ามา ความวุ่นวายก็เกิดขึ้น บางทีคนลำดับต่อไปมัวละล้าละลังเข้ามาช้า คนแรกก็โดดรอจนหมดแรง สุดท้ายเกมก็ไปไม่รอด

  


  หรืออีกรอบหนึ่ง ทุกคนต่างรี่เข้ามากระโดดในเวลาไล่เรี่ยกัน เพราะกลัวเพื่อนจะรอนาน กระโดดรอจนขาอ่อนเหมือนรอบแรก แต่ความผลีผลาม ทำให้เกมนี้ล้มเหลวอีกครั้ง เพราะต่างคนต่างก็กระโดด ไม่มีจังหวะ  กระโดดเข้ามาโดยไม่พิจารณาองศาของเชือก กระโดดก่อนบ้าง ช้าบ้าง  จนเกิดการเหยียบเชือกที่ฟาดลงมา เกมก็สะดุดอีกเช่นเคย


   รอบที่ดีที่สุดของวันนี้คือ มีการพูดคุยกัน วางแผนการกระโดดเชือกอย่างเป็นระบบ  ทุกคนจะเตรียมตัวกระโดดเข้าไปอย่างมีความพร้อม ไม่ต้องกังวลลุกลี้ลุกลน บางครั้งเข้าครั้งละสองคนด้วยซ้ำ เริ่มต้นจากคนแรกทำแบบสบายๆช้าๆ แล้วเขยิบขึ้นข้างหน้าไปเรื่อยๆ คนที่สองรอจังหวะแล้วเข้าไปให้ทันรอบเชือกต่อไปซึ่งจะรู้ได้ด้วยตนเอง  แล้วก็ทำเหมือนคนแรก คือเขยิบไปข้างหน้า เพื่อเว้นที่ให้คนต่อไปเข้ามาต่อหลัง  ไม่นานทั้งทีมก็ทะยอยผลุบเข้าในวงเชือกเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ  ที่สำคัญ คนแกว่งเชือกทั้งสองฝั่ง ต้องใช้สติปัญญาตลอดเวลา มีบางคนเหมือนจะโดดออกเส้นทาง ก็ต้องผ่อนเชือก และปรับทิศทาง ให้พวกเขา อยู่ในระนาบเดียวกันให้ได้ ทำให้คนแกว่งเชือกต้องขยับไปซ้ายบ้าง ขวาบ้าง ตามสถานการณ์ เพื่อต้อนทีมให้เข้ามาอยู่ในวงเดียวกัน ทุกคนหาความพอดีจนเจอ กระโดดด้วยความสนุก สังเกตแต่ตนเองว่าจะยกเท้าให้เชือกผ่านเมื่อใด ไม่กังวลข้างหน้าข้างหลังจนเสียสมาธิ ใจอยู่ที่เท้า กับเส้นเชือกเท่านั้น เป็นอิสระทางใจ ที่พบเสรีกำลังพาเราโบยบินไปเรื่อยๆ

  แม้ภาพที่เห็นจะกระโดดกันต่างสไตน์ แต่เราก็พากันไปเป็นทีมอย่างรู้หน้าที่จนได้

บางทีความลงตัว ก็เริ่มจากการไม่ฝืนธรรมชาติของตนเองเสียก่อน แล้วเพื่อนร่วมทีมก็จะประคับประคองให้พากันผ่านพ้นวิกฤตการณ์ไปได้เอง

 เหมือนการกระโดดเชือกหมู่ในวันนี้