๐  คงบ่ไปแล้วโรงเรียน...

 ขีดขีดเขียนเขียน เพียงพ้นผ่าน

 อนาคตวาดไว้เพียงวิมาน

 สุดท้ายสู่โรงงานเป็นฐานรอง


 ๐ ยุบเถอะโรงเรียน...

 งบบประมาณหมุนเวียนไม่พอสนอง

 เกณฑ์ประเมิน มาตรฐาน ไม่ผ่านกรอง

 ย่อมจะต้องเปลี่ยนแปลงตามเวลา


 ๐ ข้ามดอยไปอีกหลายม่อน...

 บ่ถ้าเรียนถ้าสอนมันแล้วหล้า

 อยู่บ้านเรา เยียะไร่ไส่นา

 อยู่กับน้ำกับป่ากับขุนดอย


 ๐ งบประมาณมันน้อย "ประเทศไทย"

 ก็เข้าอกเข้าใจกันสักหน่อย

 คนเรียนเก่งค่าเยี่ยงเพียงเพชรพลอย

 ส่วนเธอ"ละอ่อนน้อย"...แค่เศษดิน


 ๐ แทบเลทแทบเอย...

 นโยบายที่เฉลย เคยถวิล

 หวังว่าเธอคงเคยได้ยิน

 คือทรัพย์สินสร้างปัญญาแด่เยาวชน


 ๐ อีกไม่นานประเทศย่อมก้าวหน้า

 โธ่เอ๋ย!...หลับตา ถ้าสับสน

 ชายขอบ - ชายตา? - มายากล!

 ยุบเถอะโลกหมองหม่นบนเรื่องจริง.

        


 เก็บจากความคิดเห็นของ พระมหาวินัย  จากบันทึกยุบโรงเรียนทำไม

สุรพันธุ์ สมสีดา

 09 พ.ค. 56

 *หากบทกวีคือพาหะแห่งความนึกคิด...

 แด่.."กระทรวงศึกษาพิการแห่งประเทศไทย"