หลวงตา
หลวงตาแก่งกเงิ่นเดินย่องแย่ง
หมดเรี่ยวแรงนั่งลงตรงม้าหิน
หลบลมร้อนแผดผาดอาบพื้นดิน
ร่มกระถินริมรั้วใบไม้บัง
มองผู้คนมากมายภายในวัด
ต่างแออัดยัดทะนานทั้งแผงผัง
แข่งทำบุญเบียดปิดทองกองเกรอะกรัง
บ้างมุ่งหวังลาภยศหมดทุกข์ใจ
ไร้คนไหว้หาคนกราบน้อยคนนัก
ไม่รู้จักหลวงตาแก่แกอยู่ไหน
ไร้เครื่องรางของขลังดูทางใน
มีแต่ใจธรรมะแท้ที่แกมี
รอเวลาละสังขารอายุขัย
ห่มผ้าไตรเคร่งครัดรักศักดิ์ศรี
อานิสงค์ที่เคยบ่มบารมี
ไม่เสียทีที่ได้บวชอวดพระธรรม...
.....................
........................
พ.แจ่มจำรัส
9 พฤษภาคม 2556
ชอบตรงนี้จัง.....
" ไรัคนไหว้หาคนกราบน้อยคนนัก
ไม่รู้จักหลวงตาแก่แกอยู่ไหน
ไร้เครื่องรางของขลังดูทางใน
มีแต่ใจธรรมะแท้ที่แกมี "
<p> </p>
มันเป็นเช่นนั้นแล....
</span>
ขอบคุณครับคุณมะเดื่อ
ใช่ครับ มันเป็นเช่นนั้นแล...
คมทุกคำเลยค่ะ อ่านแล้วสะท้อนสัจธรรมและธรรมะได้ลึกซึ้งมากค่ะ หากไม่เข้าใจ เข้าถึง คงสร้างสรรค์ถ้อยคำไม่ได้ขนาดนี้ ชื่นชมมาก ๆ ค่ะ
เห็นอีกแง่มุมของชีวิต
เห็นความงามของบทกวี
กินใจมากค่ะ ชื่นชมค่ะ
สวัสดีค่ะคุณพ.
บ้านโกฯมีกวีเอกเกิดขึ้นอีกคนแล้วนะคะ ชอบมากค่ะ
ขอบคุณครับอาจารย์
เป็นความรู้สึกลึกๆส่วนตัวทุกครั้งที่ไปไหว้พระที่มีผู้คนมากมายครับ
ขอบคุณครับคุณ ถาวร
ชีวิตมีแง่มุมให้มองเห็นความงามเสมอ....
ขอบคุณครับคุณมนัสดา
คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ เพียงรับรู้เห็นความเป็นไป รอบๆตัวรอบๆกายของเรา
เท่านั้นเอง...