หนังเรื่อง "เทวดาท่าจะบ๊องส์" แสดงให้เห็นถึงสังคมอย่างไร

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=gCQIGiXf0JA

เรื่องราวของภาพยนต์เรื่องนี้เกิดจากนายนิเชา คนในหมู่บ้านแห่งหนึ่งในอาฟริกาไปเก็บขวดโค้กมาได้ใบหนึ่งซึ่งเป็นขวดที่ถูกโยนลงมาจากเครื่องบิน นายนิเชาเข้าใจว่าเทวดาส่งขวดมาให้ จึงเก็บไปใช้ด้วยความยินดี ขวดที่เทวดาส่งมา ปรากฏว่ามันมีอรรถประโยชน์มากมายใช้กันทั้งหมู่บ้าน ที่สุดก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ ขวดใบเดียวแย่งกันใช้ ทำหน้าที่ต่างๆ เมื่อคนทั้งหมู่บ้านต้องแย่งกันใช้ของชิ้นเดียว ปัญหาการทะเลาะเบาะแว้ง การอิจฉาริษยาจึงเกิด นายนิเชามองเห็นปัญหาที่ของขวัญจากพระเจ้าก่อให้เกิด จึงโกรธ และต้องการจะคืนขวดใบนั้นให้พระเจ้า 

................

........................
ที่มาของเรื่องราวเทวดา (ท่าจะบํองส์) ก็ได้เริ่มขึ้น
เป็นเรื่องราวเปิ่นๆที่นายนิเชาต้องออกผจญภัยแบบลูกทุ่งเข้าอำเภอ คุยกับใครก็ไม่รู้เรื่อง 

หนังเสียดสีระบบทุนได้ยอดเยี่ยม ขวดโค้กเป็นสัญลักษณ์อย่างดีของ"การรุกราน" ของบรรดาทุนและสินค้าขนาดใหญ่ทั้งหลายต่อสังคมท้องถิ่นทั่วโลกที่ยังบริสุทธิ์อยู่ ส่งสินค้าอำนวยความสะดวกต่างๆมามอมเมาให้พวกเขาหลงใหลในเทคโนโลยี่ จนสภาพสังคมดั้งเดิมบิดเบี้ยว จากสังคมที่เงียบสงบมาเป็นสังคมที่รุนแรง เรื่องที่ไม่เคยเกิดก็เกิดเพราะเจ้าขวดโค้กใบเดียวนี่แหละ

ดูแล้วก็อดคิดไปไม่ได้ - ทุกวันนี้ว่ากันว่าไม่มีอะไรที่ชาวบ้านต่างจังหวัดจะดีใจกันอย่างยิ่ง นอกจากการที่ห้างฯใหญ่ต่างๆ หรือร้านสะดวกซื้อ ไปเปิดที่ตัวอำเภอ 

เรื่องนี้เรามีความคิดเห็นเกี่ยวกับ "สังคม" อย่างไร 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน สังคมกับสาธารณสุข



ความเห็น (3)

ยินดีมากที่เห็นท่านมาเขียนบันทึก คงมีเรื่องได้แลกเปลี่ยนกันในงานสาธารณสุขเมืองลุงเรา

เขียนเมื่อ 

ครับผม จะพยายามนำเรื่องเล่า สิ่งต่างๆ ในแวดวงสาธารณสุขบ้านเรา มาแลกเปลี่ยนกันครับ


เขียนเมื่อ 

หรืออีกมุมมองหนึ่ง ในสังคมๆ หนึ่ง ซึ่งอยู่ได้ด้วยการพึ่งพาตัวเอง และธรรมชาติรอบกาย ได้รับสิ่งของ ที่เปรียบเสมือนของไร้ค่า จากสังคมอื่น มาใช้ในสังคมของตนเอง ซึ่งตนเองไม่เคยได้รับรู้ว่าสิ่งของสิ่งนั้นเป็นอย่างไร ก็คิดไปว่าเป็นสิ่งใหม่ สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้หลากหลาย จนทำให้เกิดความต้องการของหลายคน เกิดการแย่งชิง กลายเป็นสิ่งมีค่าของสังคมๆ นั้นไป จนทำให้สังคมนั้น มีความจำเป็นต้องใช้สิ่งของสิ่งนั้นในการดำรงชีวิต อย่างขาดไม่ได้ จนลืมไปว่าเราก็เคยอยู่ได้ โดยปราศจากสิ่งของสิ่งนั้นมาก่อน ....