จดหมายถึงครู l โกนผมครั้งที่ 3

วันพุธที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2556

กราบสวัสดีค่ะครู

  เช้านี้ลุกขึ้นมาทำอาหาร แบบจัดเต็ม ข้างในระลึกว่า “วันโกน” พิจารณากับตนเองครั้งนี้หนูต้องโกนเองอาจจะต้องใช้เวลา จึงตั้งใจโกนตอนเย็นเจ้าค่ะ หั่นผักไปแบบตั้งใจทำอาหาร ระลึกถึงที่ครูพูดกับคุณยายแจ่มว่าถ้าเป็นอาหารที่ทำอย่างตั้งใจ แม้จะเค็มแต่ก็ทานได้ หั่น ๆ ไปใจนึกย้อนกับตนเองเรื่องการโกนหัวและเส้นทางที่ครูบ่มเพาะ

ครูตัดผมให้ ให้หัดตัดผมเอง ยาวมาให้หัดตัดผมเองแบบจริงจังทุกวันโกน

จนครูเมตตาโกนผมให้วันบวช เป็นเส้นทางที่ครูบ่มเพาะประคบประหงมมิได้ขาดสาย

หนูเป็นเด็กเรียนช้า เพราะว่า “ใจมันดื้อ” แต่ครูก็อดทนเมตตา

ก็ได้เห็นพัฒนาการของใจตนเองเจ้าค่ะ มาถึงตอนเขียนบันทึก

นึกได้ไม่ใช่แค่เรื่องผม มีเรื่องเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายด้วย

ก่อนหน้านี้แค่พยายามเลียนแบบครู

มาหลัง ๆครูเมตตามอบเสื้อผ้าที่ครูใส่ไปทำงานให้เป็นมรดก

แล้วให้ใส่ไปทำงานทุกวันจันทร์ถึงศุกร์

ตั้งแต่นั้นก็ทำมามิได้ขาด ทั้งที่ยังไม่เป็นปัญญากับตนเองเจ้าค่ะ

มาวันนี้จึงได้เข้าใจว่า พอจะมาเป็นชุดขาวแบบที่ใส่ทุกวันนี้

ครูได้เมตตาปูทางมาแล้ว

แบบที่ทำให้เห็น ชี้ให้เป็น และเป็นให้ดู

แบบชัดเจนแจ่มแจ้ง

เช้านี้หนูทำผักเปรียวหวานกะหล่ำ ใส่แครอท ใส่มะเขือเทศ และก็ผัดผักบุ้งและก็หุงข้าวกล้องที่แม่ชีมีให้มาเจ้าค่ะครู

แต่เจ้ากรรมหนูเผลอสติตอนถือตะกร้าทับเบอร์แวร์ออกจากบ้าน


ทับเบอร์แวร์กระเด็นตกจากตะกร้า ข้าวหกเหลือครึ่งกล่องผักผักบุ้งก็เช่นกัน ใจหนูฉุนกึก

แล้วก็แว๊บ โมโหอะไรเนี๊ย ขาดสติเอง สม

ค่อย ๆ เก็บแล้วก็เอาขึ้นรถค่ะครู แวะรับพี่เพียรที่จุดนัดท่านรออยู่แล้ว

ก็แวะไปวัด เอากับข้าวไว้แล้วก็ ออกไปทำงาน

เช้านี้เป็นความต่อเนื่องจากเมื่อวาน ช่วงระหว่างพี่ ๆ ลงไปสรุปแล้วให้หนูเฝ้างาน จึงถือโอกาสสวดมนต์กับตนเองเจ้าค่ะครู

ทบทวนเขียนบันทึกเรื่อง “ผม”

แว๊บกับตนเองอีกเรื่องคือ “นิสัยชอบทำตามใจ แต่เขียนได้ครึ่งๆ กลาง ๆ ก็ไปทำงานต่อ”

สรุปงานเสร็จ ไปทานข้าวเป็นเพื่อนพี่ ๆ แล้วก็ส่งขึ้นเครื่อง เจอรุ่นน้องเภสัชที่ร้านเจ้าค่ะ

ได้ทักกันเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรมากเจ้าค่ะ

บ่าย ๆ ต้องออกไปซื้อของที่ต้องการเป็นเพื่อนพี่เพียง

กว่าจะเรียบร้อยก็เลิกงานพอดี

หนูนั่งทบทวนกับตนเอง เกี่ยวกับ “ใจ” และ “ผม”

การสละผม ทำให้ ใจสบายขึ้น

แต่ที่สบายขึ้นได้ เพราะครูเมตตาให้ฝึกฝน ชัดเจนกับตนเองเลยเจ้าค่ะ

เข้ามาบ้าน

เก็บบ้าน แล้วก็ล้างหัวเตรียมโกนผม พนมมือระลึกถึงหลวงปู่และครู กดมีดโกนลงแถบแรก

โทรศัพท์ครูโทรเข้า

ข้างในหนูยิ้มดีจังได้กำลังใจจากครู แล้วก็จริง ๆ

ครูเมตตาให้โอกาสในการสั่งสม

ครูค่ะ ใจหนูเหมือน โอเค ตั้งแต่ครูเอ่ยปาก ที่เปิดปฏิทินนั้น

เป็นอาการ ท่ามากของในหนูเจ้าค่ะ

เพราะข้างในมันลงว่า “ภารกิจของครูสำคัญที่สุด ครูได้พิจารณาแล้วถึงเอ่ย”

แต่ใจหนูก็ยังท่ามากเจ้าค่ะ แถมลิงโลดดีใจ

พอครูวางสายก็โกนผมต่อ ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเจ้าค่ะ


กว่าจะเก็บรายละเอียดเสร็จ มีรอยแผลถาก ๆ แต่ไม่ถึงกับมีเลือดหยดมากเจ้าค่ะ

แต่ตอนล้างน้้นแสบหัวมากๆเจ้าค่ะครู

โกนไประลึกถึงครูไป

โกนเสร็จเป็นหัวตึง ๆ นึกถึงน้ำมันหลวงปู่แต่หนูไม่มี จึงเอาน้ำมันมะพร้าวมาทาไว้ก่อนเจ้าค่ะ

อันนี้ ครั้งนี้พึ่งใบบุญจากครูเต็ม ๆ เจ้าค่ะ

ไม่มีครูหนูก็ไม่มีสิทธิ์จะได้บวช

แถมบวชแบบที่เป็นนี้ถามไม่ได้ครูถางทางมาให้ก่อนก็ไม่มีทางอีก

สาธุในความเมตตาเจ้าค่ะ