บริษัทที่ผมทำงานอยู่ ประกอบธุรกิจเกี่ยวกับ "เรซิ่นสังเคราะห์" ครับ ตั้งแต่ก่อตั้งมาจนถึงปัจจุบันนี้ก็ย่างเข้า 13 ปีแล้ว แรกเริ่ม เจ้านายผมเค้ารวบรวมกลุ่มลูกน้องที่สนิทที่มีความสามารถให้มาร่วมด้วยช่วยกัน ทำกันเล็กๆ ตามประสาเพื่อนพ้องน้องพี่ ผมเคยได้ร่วมงานในช่วงที่สร้างเสร็จแล้วประมาณสองเดือน ตอนนั้นยังไม่มีอะไรให้ทำเลยครับ วันๆได้แต่นั่งนับเวลากินข้าว เวลาเลิกงาน ว่างขนาดนั้นก็เลยรู้สึกอายตัวเองที่จะต้องมานั่งนับรอรับค่าจ้างเงินเดือนอีก จึงขออนุญาตเจ้านายไปขายแรงที่ประเทศไต้หวัน หวังจะกอบโกยเงินทองจากประเทศอุตสาหกรรมตอนจังหวะค่าเงินบาทลอยตัว
ไปขายแรงอยู่ไต้หวัน 5 ปี ไม่เคยได้รับข่าวคราวบริษัทฯ เลยครับ แต่ก็แปลกมากพอผมกลับมาบ้านได้ประมาณ 2 เดือน ก็มีจดหมายมาถึงผมที่บ้านเนื้อหาบอกว่า "ถ้ากลับจากต่างประเทศแล้ว ให้ติดต่อกลับด่วน" ในจดหมายแนบแผนที่ และเบอร์ที่ติดต่อกลับพร้อมชื่อเจ้าของเบอร์ไว้ด้วย เชื่อไหมครับ "หัวใจผมเหมือนถูกสาดด้วยน้ำฝนที่เย็นฉ่ำมันชื่นหัวใจจริงๆ" ผมรีบโทรหาและนัดวันพบกันกับเจ้านายตามแผนที่บริษัทฯ ที่แนบมานี้ทันที
และเมื่อมาถึงสถานที่ตามวันนัดหมาย ก็ประหลาดใจกับสภาพที่ได้เห็น บริษัทฯ มีบริเวณที่กว้างใหญ่ ตั้งอยู่บนเนินสูงเด่นสวยงาม ยังดูใหม่อยู่เลยครับ นึกในใจ 5 ปี ขยายกำลังการผลิตได้เพียงนี้เชียวหรือ เมื่อได้เข้าพบเจ้านาย ก็ถามไถ่ทุกข์สุขกันพอหอมปากหอมคอ ก่อนจะอธิบายงานตามหน้าที่ที่จะมอบหมายให้ ผมรู้สึกยินดีมากที่สุดเลยครับ ที่ได้กลับเข้ามาร่วมงานกับนายเก่า เพื่อนกันอยู่ที่นี่ก็เยอะแยะไม่มีใครแยกย้ายกันไปไหน คงผูกติดสัมพันธ์กันอย่างแน่นเหนียว คงจะด้วยความดีใจกระมังเลยลืมเรื่องสำคัญที่จะเติมกำลังให้ชีวิต "ผมลืมคุยเรื่องเงินเดือน" ครับ กระทั่งเจ้านายโทรมาถาม ก็ตอบไปว่าแล้วแต่จะพิจารณาให้ เจ้านายเลยกำหนดพิจารณาตามตำแหน่งงานที่ได้รับมอบหมายนั่นแหละครับ ก็พอใจอย่างสุดซึ้ง
การเริ่มงานวันแรก แตกต่างจากเมื่อ 5 ปีที่แล้วอย่างมากมาย จากที่ผมเคยนั่งนับเวลากินข้าว นับเวลาเลิกงาน กลายเป็นว่า "ลืมเวลากินข้าว ลืมเวลาเลิกงาน" ครับ คงเพราะความที่ทำแล้วสบายใจ ก็เลยมีความสุขที่จะพัฒนางานและความสามารถของตนเองตามกระบวนการอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งปัจจุบันนี้ผมก็ทำงานย่างเข้าปีที่ 8 แล้ว
ช่วงประมาณปลายปี เจ้านายผมท่านไม่สบาย ต้องผ่าตัดลำไส้ พักยาวมาหลายเดือนครับ ก็ให้รู้สึกเป็นห่วง หลายคนก็ไปเยี่ยมถามไถ่อาการ แต่ผมไม่เคยมีเวลาไปเลย กระทั่งเมื่อวานนี้ (18 เม.ย. 56) เข้ามาโรงงานให้คนขับรถพามา ดูซูบลงไปเยอะเลยครับ แต่ก็ยิ้มแย้มสดชื่นดี เห็นแล้วผมก็สดชื่นหัวใจด้วย อยากจะให้หายไวๆ แล้วมาช่วยบีบนวดคลายความเคล็ดขัดยอกของงานในองค์กรร่วมกัน
